De moderne geschiedenis van Jehovah’s getuigen

Deel 13: Strijders voor de vrijheid van spreken en van aanbidding

HET prediken van de boodschap van Jehovah’s koninkrijk via honderden zendstations in Noord- en Zuid-Amerika, Europa, Afrika en Australië ging gedurende het tiental jaren na 1927 voorspoedig voort. Eerst werd in 1927 ten behoeve van het internationale congres te Toronto, Ontario, een zeer doeltreffend gebruik gemaakt van het speciaal verlengde commerciële net van de NBC, en in 1928 van het veel grotere eerste speciale Watchtower-net ten behoeve van het in dat jaar gehouden internationale congres te Detroit, Michigan. Het Genootschap besloot dientengevolge een wekelijks „Watchtower-net” van dertig stations in gebruik te nemen en het heeft dit net gedurende vele maanden gebruikt, waardoor men een menigte luisteraars in Canada en de Verenigde Staten van dienst was; er werd dan een programma van één uur uitgezonden dat vanuit de studio’s van het Watchtower-station WBBR in de stad New York (Staten Island) de ether werd ingezonden. Het „Watchtower-uurtje,” dat elke zondag werd gehouden, omvatte een lezing door rechter Rutherford, welke werd ingeleid en besloten met muziek van het WBBR-orkest, dat uit Bethelbroeders bestond. Dit wekelijkse netwerk van zendstations begon op 18 november 1928 en duurde voort tot in 1929 en 1930.a

In 1931 begon het Genootschap een wekelijkse uitzending via 250 radiostations door middel van grammofoonplaten welke elektrisch een serie lezingen van 15 minuten, uitgesproken door rechter Rutherford, weergaven.b In 1932 werd de radiodienst uitgebreid tot 340 stations die wekelijks bijbellezingen uitzonden waarin de afvallige religie aan de kaak werd gesteld. Tegen 1933 werd de internationale „etherstem” van het Genootschap via 408 radiostations gehoord, welke in zes continenten waren gelegen — Argentinië, Australië, Canada, China, Cuba, Frankrijk, Zuid-Afrika, Estland, Uruguay, Alaska, Hawaii, de Filippijnen en de Verenigde Staten. Dat jaar alleen al werden er 23.783 afzonderlijke bijbellezingen uitgezonden.c

Pius XI, de paus, had 1933 als een „heilig jaar” voor de rooms-katholieken uitgeroepen, om een tijdperk van katholieke actie in te luiden dat er op was gericht de natiën vrede te brengen.

Gelijktijdig, in de lente van het jaar 1933, begonnen de Amerikaanse katholieken onder leiding van hun kardinalen, bisschoppen en pastoors met een eendrachtige, de gehele Verenigde Staten omvattende veldtocht om ’Rutherford uit de ether te verdrijven.’ Tegen die tijd was Rutherford op de radio de bekendste en meest gehoorde stem in Amerika. De geestelijken waren al in beroering gebracht doordat vertegenwoordigers van het Wachttorengenootschap in het begin van de twintigste eeuw miljoenen traktaten vóór hun kerkdeuren uitreikten, maar nu werden zij duizendmaal erger gekweld door de onweerlegbare bijbelprediking welke via radiogolven werd uitgezonden. Door de doeltreffende Watchtower-uitzendingen bleven de rijen van de getuigen snel groeien. Deze communicatiemethode kostte het Genootschap miljoenen dollars, welk geld werd bijeengebracht doordat de broeders en zusters ten tijde van de grote Amerikaanse crisis (1929-1935) vrijwillige bijdragen gaven. Wanneer wij nu terugzien, bemerken wij dat 1933 het jaar bleek te zijn waarin de Vaticaanse hiërarchie en Jehovah’s getuigen handgemeen werden over de strijdvraag van de vrijheid van spreken. Katholieke woordvoerders oefenden op krachtige wijze druk uit op radiostations en dreigden hen met boycot ten einde hen er toe te dwingen dat ze zouden weigeren hun faciliteiten aan de getuigen te verhuren.d

Op 23 april 1933 zond rechter Rutherford voor het eerst zelf zijn nu wereldberoemd geworden uurlezing „De uitwerking van het Heilige Jaar op vrede en voorspoed” uit, over een speciaal Watchtower-netwerk van vijfenvijftig krachtige stations. Twee maanden later, op 25 juni 1933, werd dezelfde lezing, nu per grammofoonplaat, door 158 stations uitgezonden; ten einde een groot gehoor op te bouwen voor deze heruitzending werden er vijf miljoen gedrukte uitnodigingen in omloop gebracht.e De reactie op de oorspronkelijke uitzending van 23 april, was snel, bitter en vurig. Zekere radiomanagers werden het slachtoffer van de krachtige katholieke intimidatie, en zij weigerden verder nog enig Watchtower-programma op te nemen.

Een paar weken later werd op een openbare vergadering te Plainfield, New Jersey, welke vergadering door de president van het Wachttorengenootschap werd toegesproken over het onderwerp „Onverdraagzaamheid,” verder de sterke-arm-tactiek der katholieken onthuld; het officiële bericht hiervan luidt als volgt:

„De vervolging van Jehovah’s getuigen te Plainfield, N.J., bood de gelegenheid voor een openbare toespraak, welke lezing op zondag, 30 juli [1933] in een theatergebouw werd gehouden en door verscheidene radiostations werd uitgezonden. De spreker was bij deze gelegenheid letterlijk omringd door geweren in de handen van zestig of meer politieagenten die onuitgenodigd naar de vergadering waren gekomen en die noch nodig noch gewenst waren, maar die ongetwijfeld daar naar toe waren gestuurd op aanzetten van de katholieke hiërarchie, terwijl ze uitzagen naar een gelegenheid de vergadering te verhinderen en de spreker zo mogelijk te doden.”f

Deze aanslag op de vrijheid van spreken en vrijheid van aanbidding te Plainfield, New Jersey, ging te ver. In de ethergolvenstrijd aan het einde van 1933 en het begin van 1934 bleven Jehovah’s getuigen de strijd onder de publieke aandacht brengen door over geheel de Verenigde Staten een petitionnement te laten circuleren, dat was gericht aan het Congres van de Verenigde Staten te Washington, en waarin zij krachtig protesteerden tegen de katholieke intimidatie en bedreigingen van de vrije spreekmogelijkheden over de radio. 2.416.141 handtekeningen werden er voor dit petitionnement verkregen en op 24 januari 1934 werd het aan het Congres te Washington aangeboden. Congreslid McFadden, gesteund door anderen, had in het Congres een wetsvoorstel ter tafel gebracht dat behelsde zulk een discriminatie, boycot en andere bedreigingsmethoden om de uitzending van programma’s van openbaar belang te verhinderen, te voorkomen. Door bemiddeling van zijn woordvoerders legde het Genootschap een grote hoeveelheid bewijsmateriaal over ter ondersteuning van het petitionnement. Het enige resultaat was, dat het Congres een wet aannam waarbij alle elektrische communicatiemiddelen onder één nieuw administratief lichaam, de Federale Communicatiecommissie, werden gebracht. Deze commissie hield terstond openbare zittingen, zodat ze voorstellen zou kunnen doen aan de volgende zitting van het Congres, om zo nodig tot de aanneming te komen van verdere wetten met betrekking tot radiouitzendingen.g Op 4 oktober 1934 verscheen de president van het Wachttorengenootschap persoonlijk voor dit nieuwe federale lichaam te Washington en legde de feiten over van de werkzaamheden van de Rooms-Katholieke Hiërarchie bij het op onrechtmatige wijze belemmeren van de radiozenddienst van Jehovah’s getuigen. Ondanks deze openbare protesten tegen onrechtmatige belemmeringen, zond het Genootschap in 1934 20.743 bijbellezingen uit, dat betekende dus een daling van 3040, gerekend naar het hoogtepunt in het aantal uitzendingen in 1933, waardoor het bewijs werd geleverd van de verderfelijke uitwerking van de voortdurende katholieke intimidatiemethoden.h

De mogelijkheid radiouitzendingen te verzorgen, bleef afnemen, want in 1935 bedroeg het totaal aantal uitzendingen 18.287, ofte wel een daling van 2536 lezingen, berekend over het reeds afgenomen aantal gedurende het jaar daarvoor. Jehovah’s getuigen bleven de strijd voor de vrijheid van spreken en aanbidding kracht bijzetten door nogmaals een petitionnement aan het Congres gericht, over geheel de Verenigde Staten te laten circuleren, voor welk petitionnement 2.284.128 handtekeningen werden verkregen. In januari 1935 werd dit petitionnement aan het Congres aangeboden, maar het werd genegeerd.i Toen werd er een nationaal congres van Jehovah’s getuigen bijeengeroepen te Washington, D.C., hetwelk van 30 mei tot 3 juni 1935 bijeenkwam. Twintigduizend personen kwamen voor deze vergadering tezamen om op zondag 2 juni rechter Rutherford zijn treffende lezing getiteld „Regering” te horen uitspreken in het Washington Auditorium, welke lezing gelijktijdig op internationale schaal over de radio werd uitgezonden. Op 3 juni 1935 overlegde de president van het Genootschap een brief aan de Federale Communicatiecommissie, waarin hij aandrong op verdere actie ter verdediging van de vrijheid van spreken.j

Terloops zij opgemerkt, dat dit congres te Washington zeer bijzonder bleek te zijn door de nieuwe waarheidsflits aangaande de „grote schare,” waarover in Openbaring 7:9 wordt gesproken en waardoor werd aangetoond dat de leden van die schare geen tweederangs geestelijke klasse zijn die naar de hemel zullen gaan, maar dat zij een aardse groep vormen die identiek is met de „schapen” waarover in Mattheüs 25:31-46 wordt gesproken, welke klasse in 1923 bekend was geworden, en ook met de „Jonadab”-klasse welke in 1932 werd onthuld met de vrijgeving van het boek Vindication, Deel 3.k

Naar de uiterlijke omstandigheden te oordelen, scheen het dat de getuigen de strijd voor de vrijheid van spreken aan het verliezen waren. In september 1936 werd nogmaals een derde petitionnement ingediend, hetwelk deze keer het grootst was doordat in dit verzoekschrift werd geprotesteerd tegen de regering te Washington, omdat ze niets deed ten aanzien van de immer voortgaande onbillijke praktijken waardoor de getuigen werden onderdrukt. Op 2 november 1936 werden er te Washington 2.630.001 handtekeningen overgelegd ter ondersteuning van dit laatste protest.l Ook op dit protest werd geen acht geslagen.a Maar de getuigen waren niet te verschalken. In 1933 reeds deden zij stappen om een openbare geluidsdienstcampagne te ontwikkelen ingeval hun eventueel de radio ontzegd zou worden. In dat jaar begon het Genootschap met de vervaardiging van draagbare elektrische grammofoons die de 33 1/3-tpm platen welke voor radiouitzendingen werden gebruikt, op openbare en gesloten vergaderingen konden laten spelen. In 1933 werden er 4646 van zulke grammofoon-vergaderingen gehouden, met een totaal aantal bezoekers van 240.434.b Tevens werden er geluidswagens gebouwd om de straten en openbare plaatsen te doorkruisen en de Koninkrijksboodschap letterlijk van platen af te laten weerklinken.c Naarmate de jaren 1930 tot 1940 verstreken, nam deze geluidsdienst behoorlijke vormen aan en bleek tastbaarder resultaten te hebben dan de radio, doordat er contact werd opgenomen met een zichtbaar gehoor en dit gehoor werd onderwezen.

De resultaten van de geluidsdienst buiten de radio om waren zo veelbelovend, dat het Genootschap in 1934 een ander dienstinstrument begon te vervaardigen, een koffergrammofoon, en series 78-toeren-platen van 4 1/2 minuut, waarop doeltreffende bijbellezingen stonden.d In het begin werd deze koffergrammofoon grotendeels gebruikt in de nabezoekdienst, maar ten slotte werd er een uiterst ver doorgevoerd gebruik van gemaakt bij de eerste bezoeken bij de mensen in de van-huis-tot-huis-dienst, waarbij ze dan op de stoepen en drempels der huizen werden gespeeld. Dit was inderdaad een nieuw predikingsmiddel. De koffergrammofoon was een kenmerk van het in 1937 gehouden congres te Columbus (Ohio), hetwelk op zondag 18 september door 25.000 personen werd bezocht, die waren gekomen om rechter Rutherford zijn belangrijke lezing „Veiligheid” te horen uitspreken, welke lezing terzelfder tijd door 135 radiostations werd uitgezonden. Op dit congres werd de historische beslissing bekendgemaakt dat het Genootschap zich na 31 oktober 1937 vrijwillig terugtrok van alle commerciële radiozendcontracten.e In plaats daarvan zouden alle getuigen van Jehovah hun tijd en gelden concentreren op het doeltreffender van-huis-tot-huis-werk, waarbij de koffergrammofoon werd gebruikt en waarbij men beschikte over een ruime sortering van meer dan negentig bijbellezingen die miljoenen mensen in staat zouden stellen de bijbelse waarheid te horen en te leren kennen. Het werken met koffergrammofoons kreeg nieuwe kracht, zoals wordt getoond door het verslag over het jaar 1938, waaruit blijkt dat 430.000 platen met lezingen in zestien talen in gebruik waren op 19.600 geluidsapparaten. In 1937 werd er bericht dat er 10.368.569 luisteraars waren, en in 1938, 13.070.426.f Er werd in letterlijk opzicht werkelijk een machtige kreet aangeheven onder de bewoners der aarde!

(Wordt vervolgd)

[Voetnoten]

[Illustratie op blz. 378]

408 STATIONS TEGEN 1933

▸ VERENIGDE STATEN

▸ ALASKA

▸ CANADA

▸ ARGENTINIË

▸ CUBA

▸ URUGUAY

▸ FILIPPIJNEN

▸ AUSTRALIË

▸ FRANKRIJK

▸ ESTLAND

▸ CHINA

▸ HAWAII

▸ ZUID-AFRIKA

[Illustratie op blz. 379]

1934