ELATH

(E̱lath), Eloth (E̱loth [meervoud]) [misschien: bos van hoge bomen].

Een plaats die voor het eerst genoemd werd toen Mozes de 40-jarige omzwerving van de Israëlieten door de wildernis kort samenvatte (Deut. 2:8). Elath wordt samen met Ezeon-Geber genoemd en lag „aan de oever van de Rode Zee, in het land Edom” (1 Kon. 9:26). Hieruit blijkt dat Elath aan de noordoostelijke uitloper van de Rode Zee lag, die als de Golf van Akaba bekendstaat. Hedendaagse geografen zijn het in wezen eens met Hiëronymus (4de en 5de eeuw G.T.), die Elath met de destijds als Aila bekendstaande stad identificeerde, welke met de Nabateeërs in verband werd gebracht. In dit geval zou Elath in de buurt van de huidige Arabische stad Akaba aan de noordoosthoek van de golf hebben gelegen (de huidige joodse stad Elat of Eilat ligt aan de noordwesthoek).

Klaarblijkelijk kwamen tengevolge van Davids verovering van Edom Elath en het naburige Ezeon-Geber onder Judees bestuur (2 Sam. 8:13, 14). Deze steden worden ook in verband met Salomo’s bouw van een vloot van schepen genoemd (1 Kon. 9:26; 2 Kron. 8:17). Dat er in de bijbel staat dat Ezeon-Geber „bij Eloth” lag, kan betekenen dat Elath (Eloth), althans destijds, de belangrijkste van beide steden was.

Tijdens de regering van Joram van Juda verviel Elath kennelijk weer aan Edom (2 Kon. 8:20-22). In de daaropvolgende eeuw kwam de stad weer onder de heerschappij van het koninkrijk Juda en werd ze door koning Uzzia (Azarja) herbouwd (2 Kon. 14:21, 22; 2 Kron. 26:1, 2). Vervolgens werd de stad gedurende de regering van Achaz (761–745 v.G.T.) door de Syriërs aan het koninkrijk Juda ontrukt en daarop door de Edomieten heroverd. Daarna is ze nooit meer in handen van de Judeeërs gekomen. — 2 Kon. 16:6.