MONUMENT

Een zuil, een plaat, een gebouw of een ander teken dat wordt opgericht ter herinnering aan de een of andere persoon of aan een bijzondere gebeurtenis. De bijbel noemt er enkele, maar niet alle worden als monumenten aangeduid.

Jehovah verscheen in een nachtvisioen aan Jakob en bevestigde ten aanzien van hem het Abrahamitische verbond (1781 v.G.T.). Ter gedachtenis hieraan nam Jakob de steen die hij als hoofdkussen had gebruikt, richtte die op zodat hij er als een zuil uitzag en zalfde hem met olie. Vervolgens noemde hij de plaats Bethel (Ge 28:10-19). Nadat Jakob en Laban zo’n twintig jaar later een vredesverbond hadden gesloten, richtten zij in het bergland van Gilead een zuil op en maakten een steenhoop ter gedachtenis aan hun overeenkomst (Ge 31:25, 44-52). Toen Jehovah Israël in het Beloofde Land bracht (1473 v.G.T.), werden er op de plaats waar zij de Jordaan waren overgestoken twee monumenten opgericht, een midden in de rivier en de andere op de W-oever, te Gilgal. Ze moesten als gedenktekens dienen ter herinnering aan die door een wonder bewerkte doortocht van de rivier. Wanneer hun zonen later zouden vragen wat de betekenis van deze monumenten was, moesten hun vaders vertellen wat Jehovah voor zijn volk had gedaan. — Joz 4:4-9, 20-24.

Na zijn overwinning op de Amalekieten richtte koning Saul „zich . . . een monument [Hebr.: jadh] op” (1Sa 15:12). Het meestal met „hand” vertaalde Hebreeuwse woord jadh kan ook „monument” betekenen. Net als een omhooggeheven hand in het oog springt en op bijzondere wijze de aandacht trekt, maakt ook een monument mensen op bepaalde dingen opmerkzaam.

Het Monument (Hebr.: jadh) van Absalom had zoals zoveel gedenktekens de vorm van een zuil. Absalom richtte het op in de Koningslaagvlakte, niet ver van Jeruzalem, want, zo zei hij: „Ik heb geen zoon om mijn naam in herinnering te houden” (2Sa 18:18). Thans weet men echter buiten hetgeen de bijbel ons vertelt, niets over dit monument of de plaats waar het zich bevond. Het moet niet verward worden met het zogenoemde graf in het Kidrondal, dat door de kerkelijke overlevering aan Absalom wordt toegeschreven maar waarvan de bouwstijl uit de Grieks-Romeinse tijd dateert. — Zie ABSALOM.

Net als in het geval van Absalom kunnen eunuchen niet hopen op nakomelingen, die hun naam voortzetten. Maar wanneer zij Jehovah trouw zijn en niet zijn als de verraderlijke Absalom, belooft Jehovah hun „iets [te geven] wat beter is dan zonen en dochters”. Hij zegt namelijk: „Ik wil hun in mijn huis en binnen mijn muren zelfs een monument [Hebr.: jadh] en een naam geven . . . Een naam tot onbepaalde tijd zal ik hun geven, een die niet afgesneden zal worden.” — Jes 56:4, 5; vgl. Sp 22:1.

Ook grafstenen werden als gedenktekens opgericht, zoals „de grafstede van de man van de ware God”, die had voorzegd wat Josia tegen het altaar van Bethel zou doen. — 2Kon 23:16-18; 1Kon 13:1, 2.