De aerodynamische vleugelpunt van zwevende vogels

EEN vliegtuig veroorzaakt sneldraaiende luchtstromen bij de uiteinden van zijn vleugels. Deze wervelingen zorgen voor luchtweerstand, wat leidt tot een hoger brandstofverbruik. Ook hinderen ze vliegtuigen die op korte afstand volgen. Vliegtuigen die vanaf dezelfde startbaan vertrekken, moeten daarom wachten tot de wervelingen van het vorige vliegtuig verdwenen zijn.

Vliegtuigbouwers hebben een manier gevonden om de wervelingen te verminderen. Ze hebben winglets ontworpen, die zijn afgekeken van de opgekrulde veren aan de vleugelpunten van zwevende vogels als buizerds, arenden en ooievaars.

Wetenswaardigheid: Tijdens het vliegen krullen de veren aan de uiteinden van de vleugels van die grote vogels op totdat ze bijna verticaal staan. Dat zorgt ervoor dat hun vleugels een maximale opwaartse kracht ondervinden. Vliegen kost daardoor minder energie. Ingenieurs hebben vliegtuigvleugels met een vergelijkbare vorm ontworpen. Door geavanceerde windtunneltests ontdekten ze dat goed gestroomlijnde winglets veel effect hebben op de vliegprestaties. Ze verbeteren de prestaties tegenwoordig zelfs met 10 procent of meer. Hoe komt dat? Winglets verminderen de luchtweerstand door de luchtwervelingen kleiner te maken. Ook veroorzaken winglets een soort stuwing die ‘de normale luchtweerstand van het vliegtuig deels opheft’, zegt de Encyclopedia of Flight.

Met winglets kan een vliegtuig verder vliegen, een grotere vracht dragen en veel brandstof besparen — met kortere vleugels, wat ook handig is bij het parkeren. In 2010 bespaarden vliegtuigmaatschappijen ‘wereldwijd 7,6 miljard liter kerosine’ en was de uitstoot van vliegtuigen aanzienlijk lager, zegt een persbericht van NASA.

Wat denkt u? Is de aerodynamische vleugelpunt van zwevende vogels door evolutie ontstaan? Of is die ontworpen?