Toeval of ontwerp?
De lijm van de zandkasteelworm
● Chirurgen zetten gebroken botten vast met pinnen, plaatjes en schroeven, maar die zijn niet bruikbaar bij kleinere stukjes bot. Tot voor kort wisten wetenschappers niet hoe ze een lijm konden maken die in de vochtige omgeving van het menselijk lichaam kon harden. Misschien heeft onderzoek naar de zandkasteelworm nu een oplossing opgeleverd.
Wetenswaardigheid: De zandkasteelworm bouwt onder water een kokervormig huisje van zandkorrels en stukjes schelp. De deeltjes worden aan elkaar vastgezet met een kloddertje lijm dat wordt afgescheiden door een klier in het borststuk van de worm. Deze lijm is superieur aan de lijmsoorten die nu door mensen worden gebruikt. Hij bevat een unieke combinatie van eiwitten die ervoor zorgt dat de lijm onder water heel snel hardt. De zandkasteelworm is wel een meestermetselaar genoemd, en terecht. Russell Stewart van de Universiteit van Utah zegt dat dit diertje een oplossing heeft voor „gecompliceerde adhesieproblemen”.
Wetenschappers hebben synthetische versies van deze zeewormenlijm gemaakt die een nog sterkere kleefkracht hebben dan het origineel. De lijm die uiteindelijk in operatiekamers gebruikt zal worden, moet ook biologisch afbreekbaar zijn zodat hij tijdens het helingsproces oplost. Als de lijm toegepast kan worden in het menselijk lichaam, is dat een medische doorbraak.
Wat denkt u? Is de unieke lijm van de zandkasteelworm door toeval ontstaan of is hij ontworpen?
[Illustratie op blz. 26]
Wetenschappers hopen botbreuken te kunnen herstellen zonder pinnen en schroeven
[Illustratieverantwoording op blz. 26]
Sandcastle worm: © Peter J. Bryant, University of California, Irvine