De gehechtheid van een moeder aan haar kleintjes
ZE WAS slechts een kortharige, naamloze zwerfkat met vijf jongen die probeerde zich staande te houden in de armoedige straten van East New York. Ze had haar huishouden opgezet in een vervallen leegstaande garage waar nogal eens een verdachte brand woedde. Ze zocht de buurt af naar keukenafval waardoor ze haar opgroeiende nest zou kunnen voeden.
Dit alles zou op 29 maart 1996 om 6.06 uur ’s ochtends veranderen. Een verdachte brand zette de garage snel in vuur en vlam. Het huis van de kattenfamilie stond in lichterlaaie. Ladderploeg 175 kwam in actie en was de vuurzee snel meester. David Giannelli, een van de brandweermannen, hoorde de kreten van de katjes. Hij vond er drie net buiten het gebouw, één bijna aan de overkant van de straat en het vijfde op het trottoir. De katjes waren te jong om op eigen houtje ontkomen te zijn. Giannelli zag dat de brandwonden per katje steeds wat ernstiger waren, daar sommige langer op redding hadden moeten wachten terwijl moederkat ze een voor een naar buiten droeg.
Het verslag in de Newyorkse Daily News van 7 april 1996 vermeldde het volgende over de verblijfplaats en de liefdevolle zorg van de moeder: „Giannelli ontdekte mama in pijn ineengezakt op een nabijgelegen braakliggend terrein en de aanblik was hartverscheurend. Haar oogleden zaten dicht, opgezwollen door de rook. Haar zoolkussentjes waren ernstig verbrand. Ze had verschrikkelijke schroeiplekken op haar gezicht, oren en poten. Giannelli vond een kartonnen doos. Voorzichtig zette hij de moederkat en haar jongen erin. ’Ze kon haar ogen niet eens opendoen’, zei Giannelli. ’Maar ze raakte ze een voor een aan met haar poot, alsof ze ze telde.’”
Eenmaal bij de North Shore Animal League aangekomen, was het een dubbeltje op zijn kant. Het verslag vervolgde: „Er werden medicijnen tegen shock toegediend. De dappere kat kreeg een intraveneus slangetje met antibiotica ingebracht. Zachtjes werden er antibiotische crèmes op haar brandwonden gesmeerd. Vervolgens werd ze in een kooi met zuurstoftank gezet om haar te helpen ademhalen, terwijl al het personeel van het opvangcentrum voor dieren vol spanning toekeek . . . Binnen 48 uur kon de heldin weer zitten. Haar gezwollen ogen gingen open en dokters konden geen beschadiging constateren.”
Sta hier eens bij stil. Gun u een ogenblik om u een beeld te vormen van deze moedige moeder, met haar natuurlijke angst voor vuur, zoals ze het brandende gebouw vol rook binnenging om haar krijsende kleintjes te redden. Dat zij er één keer in zou gaan om haar kleine hulpeloze jongen eruit te dragen zou ongelofelijk zijn; het vijfmaal doen, elke keer met de pijn van nog meer brandwonden op haar poten en gezicht, is onvoorstelbaar! Het dappere dier werd Scarlett genoemd omdat de huid onder de brandwonden vuurrood ofte wel „scarlet” was.
Toen dit ontroerende verhaal over de gehechtheid van een moeder aan haar kleintjes vanuit de North Shore Animal League snel de wereld rond was gezonden, stonden de telefoons roodgloeiend. Meer dan 6000 mensen helemaal uit Japan, Nederland en Zuid-Afrika belden op om te informeren naar de toestand van Scarlett. Zo’n 1500 mensen hebben aangeboden Scarlett en haar nest te adopteren. Eén katje is later gestorven.
Scarlett heeft overal ter wereld het hart van mensen geraakt. Je vraagt je dan ook af of het hart van de miljoenen moeders die zich thans van hun kind ontdoen terwijl het zich nog in de baarmoeder bevindt of het kort na de geboorte doden door mishandeling, onaangedaan kan blijven na Scarletts voorbeeld van de band tussen een moeder en haar kleintjes.
[Illustratieverantwoording op blz. 24]
North Shore Animal League