Australiës brutale papegaaien
HET is iemand die even een bezoek aan Australië brengt niet kwalijk te nemen als hij denkt dat een vlucht exotische tropische vogels uit de plaatselijke dierentuin of een volière ontsnapt is. Dieren die in andere landen alleen in kooien aangetroffen zouden worden, vliegen hier door de tuin. Dat geldt vooral voor de Australische papegaai — een gevarieerde familie van veelkleurige, luidruchtige vogels wel te verstaan.
Er zijn zo’n 330 soorten papegaaien, die worden aangetroffen in alle grote landgebieden ten zuiden van 20° noorderbreedte, Antarctica uitgezonderd. Hoewel niet alle soorten in Australië voorkomen, zijn er in dat land genoeg om hun aanwezigheid kenbaar te maken! Tot de papegaaienfamilie behoren ook de parkieten, de kaketoes en de lori’s, de nectarspecialisten. In Australië lijkt het soms wel of die kleurrijke vogels overal zijn.
Dat was zeker onze indruk bij een bezoek aan New South Wales. Soms waren op de gazons tientallen parkieten hun kostje bij elkaar aan het pikken, vooral in de vroege ochtend en de late namiddag. In drukke straten zagen wij de roze met grijze rosékaketoes. Hun luidruchtige gekwetter is zeker niet muzikaal. Het is een van de papegaaiesoorten die je het meest ziet in Australië en grote zwermen vestigen zich in grote en kleine steden. Ze strijken neer op telefoon- en elektriciteitskabels en het komt voor dat ze de verbindingen in het binnenland onklaar maken. Mannetje en vrouwtje zijn elkaar levenslang trouw en verdedigen hun nest in boomholten moedig tegen indringers. Helaas zijn ze „zo talrijk geworden dat ze als een plaag voor de landbouw gelden”. — The Cambridge Encyclopedia of Ornithology.
In een openbaar park aten karmozijnrode pennant-rosella’s uit onze hand. Ze waren totaal niet bang voor de drommen toeristen en wisten kennelijk waar iets te halen viel. Omringd door zulke tamme vogels was het of wij ons in een paradijs bevonden.
Onze grootste verrassing was misschien wel, grote geelkuifkaketoes over ons heen te zien schieten. Hun opvallende gele kuif rechtvaardigt hun naam. In The Illustrated Encyclopedia of Birds wordt verteld: „Terwijl de troep op de grond aan het eten is, houden een paar vogels de wacht in bomen in de buurt en waarschuwen met luide, rauwe kreten voor gevaar.” Als u een kaketoe in de buurt hebt, duurt het niet lang voor u dat weet!
Wat maakt papegaaien zo bijzonder? Eeuwenlang heeft de mens ze gewaardeerd om hun vermogen de menselijke stem na te bootsen. Maar bootsen ze ook andere vogels na? De boven geciteerde Cambridge-encyclopedie verklaart: „Hoewel zwermen wilde papegaaien luidruchtig zijn, is niet bekend dat ze andere soorten nabootsen, en het is dan ook niet duidelijk hoe het komt dat papegaaien kunnen ’praten’.” Als het gaat om het nabootsen van vogels, is de Noordamerikaanse spotlijster nog altijd kampioen.
Bijna overal ter wereld leven vogels — maar merkt u ze op? Slaat u ze gade? Kent u de vogels die in uw buurt voorkomen? Kunt u hun verschillende kleurtekening, hun roep en hun zang onderscheiden? Hebt u op hun uiteenlopende vliegpatronen gelet? Dat alles vormt beslist een boeiende studie.
Wie kan er, met ruim 9300 soorten vogels om te bestuderen, om nog maar niet te spreken van alle andere wonderen om ons heen, met recht zeggen dat eeuwig leven saai zal zijn? Er is zo veel te leren en wij hebben zo veel redenen om de Schepper te loven! Wat dankbaar kunnen wij zijn dat het God goed heeft gedacht het ’gevleugelde vliegende schepsel’ in zijn scheppingswerken op te nemen. — Genesis 1:20-23; Job 39:26, 27; Openbaring 4:11.
[Illustraties op blz. 15]
Rosékaketoe en (boven) pennant-rosella
[Verantwoording]
Met toestemming van Australian International Public Affairs
[Illustratie op blz. 16]
Geelkuifkaketoe
[Verantwoording]
Met toestemming van Australian International Public Affairs