Van onze lezers

Begrijpende ouders

Na lezing van het artikel „Jonge mensen vragen . . . Hoe maak ik dat mijn ouders mij begrijpen?” [22 september 1983] heb ik er behoefte aan u mijn persoonlijke ervaring te vertellen. In ons gezin bestaan problemen. Mijn moeder is iemand die als kind werd misbruikt. Mijn pleegvader is een alcoholist. In zekere zin heeft mijn moeder mijn zuster en mij halverwege onze kinderjaren in de steek gelaten omdat zij of werkte of „te moe” was om gezelschap voor ons te zijn. Als mijn pleegvader nuchter was, toonde hij belangstelling voor wat wij deden, maar dat was vrij zelden. Mijn zuster en ik hebben dus wel altijd een dak boven ons hoofd gehad en wij hebben wel altijd eten in de koelkast kunnen vinden, maar aan onze behoefte aan liefde en hulp bij het groeien naar volwassenheid is nooit voldaan. Wanneer ik een poging deed met mijn moeder te praten, gaf zij me gewoonlijk (en nog trouwens) korte antwoorden alsof zij daarmee wilde zeggen, „Val me niet lastig”.

Mijn leven lang heb ik geprobeerd de liefde en het begrip van mijn ouders te winnen. Aangezien ik die nooit heb ontvangen, had ik een lage dunk van mijzelf en voelde ik mij een mislukkeling. Ik ben blij dat ik dit artikel niet heb gelezen toen ik opgroeide (ik ben 22) omdat ik dan waarschijnlijk nog sterker zou hebben geprobeerd hun goedkeuring te verwerven, daarin zou hebben gefaald en mezelf daarvoor de schuld zou hebben gegeven. Ik wil dit niet oneerbiedig laten klinken. Ik geloof dat de gegeven raad nuttig kan zijn voor sommige kinderen. Niettemin denk ik dat het schadelijk kan zijn voor de persoonlijkheid van die kinderen van wie de ouders niet in staat zijn de behoeften van hun kinderen te begrijpen.

D. H., Minnesota (VS)

Wij hebben begrip voor jouw gevoelens en danken je dat je ze met ons hebt willen delen. Het was niet de bedoeling van het artikel om aan te tonen dat bij problemen met de communicatie de fout aan één kant ligt, namelijk aan de zijde van de kinderen. Het was geschreven om zowel ouders als kinderen te laten zien wat zij kunnen doen om thuis een betere communicatie te bevorderen. Het is waar dat de in het artikel verschafte inlichtingen de beste uitwerking zullen hebben in die gezinnen waar zowel de kinderen als de ouders bereid zijn de raad toe te passen. Niettemin hopen wij dat zelfs jonge mensen in ongunstige omstandigheden zoals jij ze beschrijft, in staat zullen zijn enige verbetering tot stand te brengen door de in het artikel besproken beginselen zo goed mogelijk toe te passen. — Red.

Ik wil u graag laten weten hoe dankbaar ik ben en hoeveel waardering ik heb voor „Hoe maak ik dat mijn ouders mij begrijpen?” Ik ben een moeder van twee zoons in de tienerleeftijd. De in het artikel beschreven situaties konden uit ons gezin afkomstig zijn. De communicatie met mijn jongens is voor mij een probleem geweest. Het was goed dat het artikel zo rechtstreeks was en niet alleen ons als ouders, maar ook onze kinderen verantwoordelijk stelt.

R. W., Alabama (VS)

Gevaren van koptelefoons

Ik wil u bedanken voor het publiceren van het stukje „Gevaren van koptelefoons” in uw rubriek „Een blik op de wereld” [8 augustus 1983]. Ik heb altijd koptelefoons gebruikt en nu weet ik welke schade ze zouden kunnen aanrichten. De informatie zal mij helpen om voortaan voorzichtig te zijn.

M. S., Brazilië