Jonge mensen vragen . . .

Bekommert God zich werkelijk om mij?

„IK VOND het gewoon niet eerlijk”, zei de 24-jarige Louise, terugdenkend aan haar vroege kinderjaren, toen haar moeder plotseling ziek geworden en gestorven was. „Ik had medelijden met mijzelf. Waarom ik? Waarom konden anderen wel moeders hebben om van te houden en ik niet? Ik vroeg mij af of God misschien niets om mij gaf.”

Veel jonge mensen hebben net zulke smartelijke ervaringen doorgemaakt. Maar nog veel meer hebben een ouder niet door de dood verloren, maar door echtscheiding, scheiding van tafel en bed of verlating. Naar schatting zullen twee van de vijf nu levende kinderen het een gedeelte van hun jeugd buiten een van hun ouders moeten stellen. Zelfs al is dat bij jou niet het geval, dan zie je toch beslist wel dat onze wereld vol is van de ellende van ziekte, oorlogen, misdaad, kindermishandeling, onrecht en armoede. Lijkt het er bij tijd en wijle niet op dat oprechte liefde en vertrouwen volledig zijn verdwenen? Zelfs sommigen die wel geloven dat er een God is, vragen: ’Bekommert hij zich eigenlijk wel om mij?’

Maar allereerst: Aangezien geen mens ooit God heeft gezien, hoe kunnen wij dan zeker weten of hij zelfs maar bestaat?

Bewijzen voor een zorgzaam Ontwerper

Zijn bestaan en zijn zorgzaamheid zijn te zien aan de manier waarop ons lichaam in elkaar zit. Kijk bijvoorbeeld maar eens goed naar je handen. Zie je hoe gemakkelijk ze dit tijdschrift kunnen vasthouden en de bladzijden ervan omslaan? Iedere dag gebruik je je handen voor meer dan 1000 verrichtingen! Je hand kan draaien, buigen, duwen, trekken of stevig vastgrijpen. Een volwassen man kan met zijn rechterhand een druk van 68 kilogram uitoefenen. Maar er is iets anders, dat onze handen uniek maakt.

Wist je dat alleen menselijke handen — jouw handen — in staat zijn precisiewerk te verrichten, zoals een draad in een naald steken of schrijven met een potlood? Ja, alleen de mensenhand is ontworpen met een geopponeerde duim, die het topje van de vinger ernaast kan aanraken. Dit vermogen stelt je in staat vaardig een penseel, een houtsnijdersmes of een rekenapparaatje te hanteren. Is die veelzijdige geschiktheid geen bewijs voor een Ontwerper die wenst dat wij de ideeën van onze creatieve geest ook kunnen uitwerken? Wat zou het ontmoedigend zijn als onze geest in staat was een schitterend schilderij te bedenken maar onze handen niet het dunne penseel konden vasthouden! Heb je ooit geprobeerd een penseel of een potlood te hanteren zonder daarbij je duim te gebruiken?

Vanwege de veelzijdigheid en de verbluffende mogelijkheden ervan heeft men de menselijke hand wel gekenschetst als het „instrument der instrumenten”. Lijkt het je redelijk dat een zo grandioos geconstrueerd instrument is ontstaan door blind toeval? Onlangs hebben uitermate bekwame ingenieurs een elektrische kunsthand geconstrueerd, die werkt op de uiterst zwakke impulsen uit de spieren in de armstomp. Die kan enige van de bewegingen van een normale hand nabootsen. Dit was geen geringe taak! Heel wat tijd, geld en vergevorderde technologie zijn nodig geweest om zowel dit als andere vervangende lichaamsdelen te creëren. Een aantal lichaamsdelen is nagemaakt met behulp van een betrekkelijk nieuwe wetenschap, bionica geheten, die gebruik maakt van hoogontwikkelde computertechnieken. Toch verklaarde een biomedisch verslaggever in Science Digest: „In formaat, doeltreffendheid, raffinement en verscheidenheid van functies is er geen vergelijking tussen het beste kunstmatige produkt en het natuurlijke orgaan.”

„Geen vergelijking”! Denk eens even aan, als het beste van ’s mensen moderne technologie niet in staat is een kunstmatig lichaamsdeel te vervaardigen dat het vermogen van het orgaan waarmee wij geboren worden, kan evenaren, lijkt het je dan niet voor de hand liggend dat het origineel een voortbrengsel moet zijn geweest van een Ontwerper met meer dan menselijke wijsheid?

Ook andere facetten van ons lichaam leveren bewijsmateriaal voor een zorgzaam Ontwerper. Herinner je je bijvoorbeeld nog de laatste keer dat je naar een regenboog, een zonsondergang, een bloem hebt gekeken? Zou je daar evenveel van genoten hebben als je alleen maar schakeringen van zwart en wit had kunnen zien, zoals bij sommige dieren het geval is? Bedenk ook eens hoe je smaakzin je extra vreugde verschaft. Stel je voor dat je geen verschil zou proeven tussen je lievelingstoetje en groente! Toch zou je kunnen leven zonder het vermogen kleuren te zien, zou je goed gevoed kunnen worden zonder de smaak van het voedsel te proeven. Maar lijkt het er niet op dat onze Maker zich om ons bekommert? Hij wenst dat wij van het leven genieten en niet enkel bestaan.

Ook kunnen wij zien dat God gevoelens van tederheid bezit, wanneer wij kijken naar bepaalde eigenschappen die hij in verschillende dieren heeft gelegd.

Een God met gevoelens van tederheid

Heb je ooit gekeken hoe jonge katjes speels over elkaar heen buitelen en alles achternazitten, van een rolletje touw tot hun eigen staartje? Of misschien heb je gezien hoe otters van hun eigengemaakte modderglijbanen glijden en zich in een vijver laten plonzen. Misschien heb je in de dierentuin staan schateren om apen die de clown uithingen. Maar wie heeft nu feitelijk die kleine „komedianten” hun humor geleerd? Niemand. Het was een instinct waarmee ze werden geboren.

Hetzelfde geldt voor de liefde van een moeder voor haar kind. De Maker van deze schepselen moet toch beslist zelf gevoelens van tederheid bezitten, met inbegrip van gevoel voor humor. Hij moet wel zijn zoals de bijbel hem beschrijft: „de gelukkige God”. Hij moet wel oprechte belangstelling hebben voor ieder van ons. — 1 Tim. 1:11.

„Maar als dat allemaal waar is”, riep de aan het begin van dit artikel aangehaalde Louise uit, „waarom heeft hij mijn moeder dan laten doodgaan?” Maar waarom het bij die vraag gelaten? Waarom zou er ooit één moeder moeten sterven? Denk eens aan de talloze slachtoffers van geweld en ziekte. Denk eens aan hun hulpeloze kinderen. Ja, waarom is de wereld vol leed?

Iemand die machtig genoeg is om ons uitgestrekte universum te scheppen, moet toch ook een eind kunnen maken aan het leed op aarde. Aangezien er overvloedig bewijsmateriaal voorhanden is om aan te tonen dat God zich om ons bekommert, moet hij een aantal uitermate zwaarwegende redenen hebben om deze smartelijke omstandigheden toe te laten. Welnu, verscheidene jaren nadat haar moeder gestorven was, zag Louise in haar eigen leven de bewijzen dat God zich om haar bekommerde. Zij vond bevredigende antwoorden op de vragen die haar hart verscheurden. In het volgende nummer van Ontwaakt! zullen die antwoorden worden besproken. Maar zij vond meer — en precies op het moment dat zij dat het hardst nodig had.

„Ik was zover heen dat ik van plan was een eind aan mijn leven te maken vanwege al mijn verdriet, innerlijke leegte en gebrek aan liefde”, erkende deze jonge vrouw. Na de dood van haar moeder was zij van het ene pleegtehuis naar het andere doorgeschoven en had weinig genegenheid ontvangen. „Maar mettertijd begon ik in te zien dat God met mij begaan was en zich mijn verdriet aantrok. Ik ben ervan overtuigd dat hij omstandigheden in mijn leven zo heeft gemanoeuvreerd dat ik met enkele getuigen van Jehovah in contact kwam. Ik heb werkelijke liefde gevonden in hun gemeenten. Die mensen gaven echt om mij. Ik kreeg werkelijk een heleboel ’moeders, vaders, zusters en broeders — ja, zelfs huizen’, precies zoals Jezus in de bijbel beloofde. Ik zag hoe God mijn gebeden om hulp voor het overwinnen van mijn problemen verhoorde. Toen wist ik dat God zich werkelijk om mij bekommert.” — Mark. 10:29, 30.

[Inzet op blz. 18]

De vermaarde geleerde Isaac Newton schreef, na de bouw van de menselijke duim te hebben bestudeerd: „Als er geen ander bewijs voorhanden was, zou ik alleen al de duim mij overtuigen van Gods bestaan.” Waarom zei hij dat?

[Illustraties op blz. 17]

Ons lichaam werd zo ontworpen, dat wij niet alleen kunnen leven maar ook van het leven genieten. Onze ogen zien in kleur, niet slechts in zwart-wit. De smaakzin verhoogt de vreugde van het eten. Onze handen kunnen precisiewerk verrichten. Dit zijn allemaal bewijzen voor een Ontwerper die zich om ons bekommert

De Schepper, die zowel speelse eigenschappen aan de dieren heeft meegegeven als bij een moeder liefde voor haar zuigeling heeft ingepland, moet zelf gevoelens van tederheid bezitten

Als deze kunstmatige nabootsingen een gevorderde technologie en kundig ontwerp vereisten, zouden wij ons dan kunnen voorstellen dat de originelen geen uitermate bekwaam Ontwerper zouden hebben gehad?