Van onze lezers

ÉÉN-OUDERGEZINNEN

Het lijkt wel alsof er de laatste tijd voortdurend artikelen verschijnen waarin „gehamerd” wordt op het droeve lot van uiteengevallen gezinnen. Al die artikelen mogen dan wel waar zijn, maar hoe komen ze over op de onschuldige slachtoffers? Ik krijg het gevoel alsof iemand constant en steeds weer opnieuw zegt: „Je hebt je partner verloren; het doet je pijn. Jij en je kinderen zijn gedoemd je leven in droefheid te slijten.” Waarom moeten wij er constant aan herinnerd worden hoe ongelukkig wij zijn en hoe ongelukkig onze kinderen zijn en hoe slecht het ons in het leven zal vergaan?

Anoniem

Opnieuw mijn dank voor weer een artikel over alleenstaande ouders, namelijk het artikel „Alleen wij tweetjes, Mam”. Ja, het valt soms beslist niet mee een alleenstaande ouder te zijn, maar als ik dan een artikel lees dat over mijn situatie handelt, helpt dit mij mijn evenwicht te bewaren. Ik smeek u, blijf hier alstublieft mee doorgaan.

Een alleenstaande ouder

Ik schrijf u deze brief met tranen in mijn ogen. Ik heb net het artikel „Alleen wij tweetjes, Mam” gelezen en heb daarin heel wat antwoorden op mijn gebeden gevonden.

Anoniem, Oregon (VS)

VERKRACHTING

Ik wil u graag bedanken [voor de artikelen over verkrachting]. Toen ik vier weken geleden om 19.30 uur van mijn werk kwam (ik werk in een warenhuis aan een winkelgalerij), ging ik naar mijn auto, die dichtbij geparkeerd stond, en stapte vlug in. Plotseling verscheen er een man die het portier van mijn auto opentrok en dreigde mij te zullen doden als ik niet op de achterbank ging zitten. Ik hoefde er geen moment over na te denken hoe ik moest reageren. Ik begon luidkeels te schreeuwen en krabde hem in zijn gezicht. En toen hij zei dat hij me zou doden, schreeuwde ik: „Waag dat niet.” Hoe dan ook, hij wist dat het geen gemakkelijke zaak zou zijn. De raad dat men zich niet moet laten intimideren, hielp geweldig. Gelukkig maakte hij zich uit de voeten, waarna ik het portier op slot deed en naar huis reed.

M. M., Texas (VS)

Ik vond vooral dat nummer heel goed, want ik ben verkracht toen ik nog maar 6 jaar oud was, en geloof me, ik zal dat nooit vergeten. Ik ben nu 14 jaar. Ik vond het een prachtartikel, de raad die erin werd gegeven hoe wij onszelf kunnen beschermen. Ik vond het ook belangrijk dat in die uitgave werd beklemtoond dat in de meeste gevallen familieleden de schuldigen zijn, want dat was ook in mijn geval zo.

T. O., Brazilië