Zou het ondenkbare toch kunnen gebeuren?
Vanwege de verschrikkelijke mogelijkheden van vergelding is het altijd ondenkbaar geacht dat een land een kernoorlog zou beginnen. Recente ontwikkelingen op het gebied van bewapening hebben echter aangetoond dat deze „wederzijdse afschrikking” geen werkelijke basis voor vertrouwen vormt.
Zoals wij al hebben vermeld, is de nauwkeurigheid van de intercontinentale raketten in de laatste paar jaar opmerkelijk toegenomen. Het tijdschrift Nation vertelt waarom dit zulke angstwekkende consequenties kan hebben:
„Daar komt bij dat het soort wapens dat de Verenigde Staten nu aan het ontwikkelen zijn, de indruk wekt van iets anders dan eenvoudig ’afschrikking’. Wanneer de kruisraket opgesteld staat, zal dat wapen een doel op 3200 kilometer afstand binnen 15 tot 30 meter treffen. . . . Het punt is dat dermate nauwkeurige wapens niet nodig zijn om terug te slaan met een vergeldingsaanval op steden en bevolkingen. Een bom die binnen zo’n 800 meter van het doel terechtkomt, is meer dan voldoende als eenvoudige ’afschrikking’. Nauwkeurigheid wordt echter belangrijk wanneer een land bij verrassing een zodanige ’eerste klap’ wil toebrengen aan de tegenstander dat deze beroofd wordt van zijn mogelijkheid om te antwoorden. Hoe groter de nauwkeurigheid, des te minder bommen zijn nodig om de raketsilo’s van de vijand, beschermd door duizenden tonnen staal en beton, te vernietigen.” — 27 mei 1978.
Ook zijn steeds meer naties kernwapens aan het ontwikkelen. Het voor de hand liggende gevaar wordt opgemerkt in The Bulletin of the Atomic Scientists: „In brede kringen gelooft men dat hoe meer kernmachten er zijn, des te groter ook de waarschijnlijkheid is van een kernoorlog. . . . De technologie van kernwapens is nu zo algemeen bekend dat men zich op het moment zorgen maakt dat terroristische groeperingen kernbommen zullen vervaardigen, laat staan regeringen.” — September 1979.
Wanneer u naties die dergelijke afschuwelijke wapenarsenalen bezitten, verwikkeld ziet raken in conflicten waar hun essentiële belangen ernstig in gevaar worden gebracht, bekruipt u dan niet het onaangename gevoel dat een van hen zijn kernwapens zal gebruiken, ongeacht de gevolgen? U zou niet alleen staan in die bezorgdheid.
Verontrustende conferenties
Gedurende een aantal dagen in mei 1978 zijn 30 geleerden, militairen en regeringsadviseurs van 10 landen in besloten zittingen in de Canadese stad Toronto bijeengeweest om in alle ernst een beschouwing te wijden aan het thema „Het gevaar van een kernoorlog tegen het jaar 2000”. „Het treffendste van deze conferentie”, verklaarde voorzitter John Polanyi, „was het gevoel van overeenstemming dat het gevaar van een kernoorlog toeneemt.” Sindsdien is men op andere bijeenkomsten van experts, waaronder „de eerste kernoorlogconferentie”, die met meer dan 300 deelnemers in de VS is gehouden, tot dezelfde conclusie gekomen.
Uit een heel andere hoek komt een verrassend aantal uitspraken van godsdienstige personen die al evenzeer geloven dat een kernoorlog nabij is. Maar zij zeggen dat hun conclusies op de bijbel gebaseerd zijn. Zo gaf een religieusgezinde hoogleraar commentaar op een bijbelvers dat zegt dat de ’aarde verwoest zal worden door vuur’ en verklaarde: „De huidige voorraad atoomwapens verleent een klank van realiteit aan deze passage.” — 2 Petr. 3:7.