Beschouw het bewijsmateriaal

STEL dat u voor een rechtbank verhoord werd, zou het dan fair zijn als alleen uw tegenpartij argumenten naar voren mocht brengen? Neen, u zou de rechters beslist ook op de hoogte willen brengen van uw zienswijze omtrent de zaak.

Vele jaren lang is op universiteiten, middelbare en zelfs lagere scholen, en in bijna alle over de hele wereld gepubliceerde wetenschappelijke lectuur slechts het evolutionaire kamp aan het woord geweest. Het verlangen ook de andere kant te horen, wordt steeds sterker.

Een redelijke keus

Redelijke mensen zullen het erover eens zijn dat een zaak van twee kanten aanhoren, en van twee kanten de pro’s en contra’s van een betwiste theorie beschouwen, alleen maar eerlijk is. Dan komt men tot de waarheid.

Veel geleerden geven thans toe dat deze procedure ook in verband met de evolutietheorie zou moeten worden gevolgd. Zelfs in een voorwoord op een speciale uitgave van Darwins beroemde boek Origin of Species (Het ontstaan der soorten) werd een opmerking in deze richting gemaakt. In het tijdschrift The American Biology Teacher stond hierover het volgende commentaar:

„W. H. Thompson, die was uitgekozen om het voorwoord op de honderdste uitgave van Darwins Origin of Species te schrijven, uitte zich als volgt: ’Zoals wij allen weten, bestaat er onder biologen een grote verscheidenheid van opvattingen, niet slechts inzake de oorzaken van de evolutie maar zelfs inzake het proces op zich.

Het bestaan van deze verscheidenheid is te wijten aan onvoldoende feitenmateriaal, waaruit geen absolute conclusie kan worden getrokken. Het is derhalve juist en passend de aandacht van het niet-wetenschappelijke publiek op dit verschil van standpunten inzake evolutie te wijzen.’”

In het zojuist genoemde biologietijdschrift werd nog aandacht aan een andere uitspraak van Thompson, een hooggewaardeerd geleerde, geschonken. Zo merkte deze onder meer nog op:

„Uit sommige recente opmerkingen van evolutionisten is echter op te maken dat zij dit onredelijk vinden. Deze situatie, dat [wetenschaps-] mensen zich aaneenscharen om een leer te verdedigen die zij niet wetenschappelijk kunnen definiëren en nog veel minder met wetenschappelijke strengheid kunnen bewijzen, daarbij trachtend haar geloofwaardigheid bij het publiek te handhaven door kritiek te onderdrukken en moeilijkheden buiten beschouwing te laten, is abnormaal en in de wetenschap onwenselijk.”

De aanhoudende poging tot onderdrukking van kritiek krijgt voor steeds meer mensen een onaanvaardbaar karakter. Dit valt b.v. op te maken uit de verzoeken die de laatste tijd al herhaaldelijk zijn gedaan, zowel door tal van geleerden als opvoeders en ouders, om tegengestelde wetenschappelijke gezichtspunten in de schoollokalen evenveel recht te laten wedervaren. Typerend voor hun gevoelens is het volgende commentaar in de Washingtonse Evening Star and Daily News in een artikel van W. Willoughby:

„De bijbel en een grote groep competente geleerden zeggen mij dat het allemaal op één manier gebeurde [schepping]; mijn kinderen, voor wie ik aan de staat Virginia belasting betaal om hun de best mogelijke opleiding te geven, wordt geleerd dat het op een andere manier gebeurde [evolutie] . . .

Wil er nog ergens in de wereld sprake zijn van fair play, dan toch zeker wel in de wereld van de wetenschap. Niettemin wordt in de [biologieboeken die doorgaans op de scholen worden gebruikt] elk argument dat pleit voor de aanwezigheid van een ontwerp bij de oorsprong van het universum weloverwogen weggelaten . . .

Wat ik daarom wil, is een evenwichtige en niet-cynische presentatie in de klaslokalen van wat er bekend is over de oorsprong van de mens, gebaseerd op het beste materiaal dat geleerden en onderzoekers van beide kanten hebben te bieden.”

’Intellectuele oneerlijkheid’

Dergelijke verzoeken ontmoeten in de regel zware tegenstand van vele evolutionisten die vechten tegen de verschijning van elke afwijkende gedachte in schoolleerboeken. Maar, zoals de natuurkundige L. Dolphin schreef aan de in San Francisco verschijnende Chronicle: „Het is intellectueel oneerlijk in leerboeken niet aan bepaalde van deze probleemgebieden aandacht te schenken en andere, ook wetenschappelijk gefundeerde modellen uit te sluiten op grond van de gedachte dat het slechts fundamentalistische religieuze geloofsovertuigingen zijn.”

Het is inderdaad „intellectueel oneerlijk” bij zulk een omstreden materie geen tegenovergestelde meningen aan het woord te laten. Nadenkende personen zijn zich daardoor gaan afvragen: Waarom?

Voor nadenkende mensen is het bovendien niet te pruimen dat kritiek op de evolutie, in de wetenschap met dictatoriale methoden bestreden zou moeten worden, met intimidatie of met een houding zoals die van de prominente Amerikaanse geleerde Isaac Asimov, die de opmerking maakte dat het in twijfel trekken van de evolutietheorie overeen zou komen met „een aanval op de theorie van de zwaartekracht”, aan welke opmerking hij nog toevoegde: „Ze is een feit, geen speculatie.”

De zwaartekracht kan echter worden gedemonstreerd; ze kan worden gecontroleerd en proefondervindelijk worden aangetoond, in laboratoriums of waar u ook wilt. Met de evolutie kan dit allemaal niet; vandaar dat zovelen haar bestrijden. Niemand zal het idee van de zwaartekracht aanvallen.

Te trachten evolutiecritici het zwijgen op te leggen door hun intelligentie en gezonde verstand in twijfel te trekken is bovenal „intellectueel oneerlijk” als, wat ook trouwens het geval is, vele evolutionisten zelf toegeven dat de theorie niet bewezen is. Asimov heeft trouwens zelf toegegeven dat een groot deel van de evolutie, om zijn eigen woorden te gebruiken, opgebouwd is „op gerechtvaardigde gissingen”!

De werkelijke stand van zaken werd kernachtig samengevat in een New Scientist-recensie van een boek ter ondersteuning van de evolutie. In het boek, aldus de New Scientist, „treft men vaak onvermijdelijk . . . dat ’onvage’ aan wat men in zoveel moderne boeken over de evolutie van de mens tegenkomt. Wij weten nu eenmaal echt niet hoe of waarom de mens evolueerde. . . . Maar toegegeven, als zo’n [boek] zich zou beperken tot de feiten, zou het maar heel dunnetjes zijn”.

Neen, het is niet langer voldoende evolutiebestrijders te intimideren of te kleineren, of te laten voorkomen alsof ze op intellectueel gebied wat achter lopen. Willen we tot de kern van de zaak doordringen, dan zullen we de „gissingen” moeten laten voor wat ze zijn en eerlijk de beschikbare feiten dienen te gaan analyseren.

Wat is het resultaat van een ’gisloze’ beschouwing der feiten? Ondersteunen ze de evolutie van leven uit levenloze chemicaliën tot een aapachtig wezen en ten slotte tot de moderne mens? Of ondersteunen ze de bijbelse zienswijze dat God de mens en andere levensvormen rechtstreeks heeft geschapen? Is evolutie, zoals één geleerde opmerkte, „een feit”? Of is ze, zoals een ander verklaarde, „het grootste sprookje dat ooit onder het mom van wetenschap is verteld”?