Van drugs naar een leven volgens juiste beginselen
„HIJ was een als hippie geklede verslaafde en ’pusher’ [illegale verkoper] van drugs. De drugs die hij gebruikte waren marihuana, ’speed’, L.S.D., heroïne, amfetaminen en barbituraten.” Dat was de beschrijving die een onderwijzer van een middelbare school, tevens een van Jehovah’s getuigen, gaf van een van zijn leerlingen in Californië. Hoe zou zo’n jongen ooit een leven kunnen gaan leiden „volgens juiste beginselen”?
Op een vergadering van Jehovah’s getuigen in San Francisco (Californië) vertelde de leraar hoe dit in zijn werk was gegaan. De bovenbeschreven leerling zat in de klas waaraan de leraar maatschappijleer en Engels gaf. Het was onder leraren en leerlingen algemeen bekend dat deze jongeman drugs gebruikte en verhandelde. Ook zijn moeder en oudere broer wisten ervan maar deden niets om zijn activiteiten een halt toe te roepen, en lieten hem zelfs rustig zijn gang gaan als hij af en toe heroïne of opium gebruikte.
Als onderdeel van zijn schoolwerk moest hij een werkstuk maken over een of ander religieus onderwerp. Zijn leraar, de bedienaar van Jehovah’s getuigen, sprak in de klas nooit over religie, maar wel had hij voor deze leerling enige archeologische en historische feiten overgetypt uit Wachttoren-publikaties. Dit had tot gevolg dat de jongeman belangstelling kreeg voor religieuze zaken.
Zijn illegale bezigheden in verband met narcotica brachten hem evenwel in aanraking met de justitie. De politie arresteerde hem een aantal malen en ten slotte werd hij voorwaardelijk veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf. Na hiervan vernomen te hebben, benaderde de onderwijzer zijn leerling op een persoonlijke basis en gaf hem een exemplaar van het bijbelstudiehulpmiddel „De waarheid die tot eeuwig leven leidt”. De volgende dag vroeg de leraar naar zijn reactie, waarop hij enthousiast te horen kreeg: „Het is de waarheid.” De leraar werd nu nog in een ander opzicht zijn leraar, want na schooltijd begon hij met deze jongeman een studie uit de bijbel. De moeder van de jongen wilde niet dat de studie in huis gehouden zou worden, zodat zij in de auto van de leraar studeerden.
De toehoorders op de vergadering hoorden de leraar vertellen: „De volgende zeven maanden waren opwindend. De slonzige kleren verdwenen. De baard verdween, zijn haar werd geknipt, zijn vuile, verfomfaaide hoed gooide hij aan de kant en zijn vrienden kregen te horen dat hun gezelschap nog slechts op prijs gesteld zou worden, als zij belangstelling hadden voor bijbelse onderwerpen. Het schoolpersoneel, de leerkrachten en de leerlingen waren getroffen door de ommekeer. Spraak kleding, gedrag en uiterlijk ondergingen zo’n opmerkelijke verandering dat de naam Jehovah in de hele school werd gehoord als de oorzaak van deze ’gedaanteverandering’.”
De knaap had ondertussen ook zijn vriendin, een zondagsschoolonderwijzeres van de Baptistenkerk, deelgenoot gemaakt van zijn nieuwverworven kennis.
Hij moest een storm van familietegenstand doorstaan, maar niets kon hem meer van zijn stuk brengen. De grootste strijd had hij echter te voeren tegen de marihuana. Vaak sprak hij er met zijn leraar over dat hij niet dacht van het gebruik van dat produkt te kunnen afkomen; misschien verschafte het hem een bepaald gevoel van zekerheid. De Getuige vertelde: „Ik vroeg hem eenvoudig Romeinen 12:1 te lezen en te denken aan het voorbeeld van Jezus. Zou Jezus er zo’n gewoonte op na hebben gehouden? Kon hij zich Jezus al marihuana rokende voorstellen? Dat kon hij niet.” Ten slotte had hij ook die gewoonte achter zich gelaten.
Tot grote vreugde van de Getuige die de ervaring vertelde, bereikte de jongeman het punt waarop hij aan de maatstaven voldeed om als een bedienaar van Jehovah’s getuigen te worden gedoopt. Hij werd gedoopt, en de regering erkende hem zelfs als een prediker. Het leven dat nu achter hem ligt, en waarop hij nog wel eens terugblikt, ziet hij thans als ’verloren tijd en moeite, een najagen van wind’.
En zijn vriendin? Ook zij werd na verloop van tijd een gedoopte getuige van Jehovah en ongeveer een jaar later trouwden zij. Van beide kanten kwamen de familieleden op de bruiloft. Een van de verwanten, die de volledige omslag in hun levenswijze en waardebepaling had waargenomen, merkte op: „Het doet mij goed te zien dat er nog mensen zijn die juiste morele beginselen willen volgen. Dat zie je niet veel meer.”
Stellig, elkeen die een oprecht verlangen koestert naar het kennen van God en zijn voornemen, kan ware vrede des geestes verwerven en in plaats van een onwerkelijk „instant droom-paradijs”, de hoop op een paradijs dat werkelijk en voor eeuwig zal bestaan. Hoe? Door met Jehovah’s getuigen de bijbel te bestuderen. — Openb. 21:4.