Wie betaalt ervoor?

◆ „Bureau-vervuiling” — zo noemt een arts het. In een verslag in The Journal of the American Association van 21 december 1970 verschaft hij enkele interessante feiten over de stroom van ongevraagde medische lectuur die hij ontving.

Op één dag ontving hij negen van dergelijke publikaties, in één maand in totaal zeventig. Al deze publikaties hadden drie dingen gemeen: alle bevatten advertenties van meer dan een farmaceutisch bedrijf; ze werden hem alle toegezonden zonder dat hij erom gevraagd had en alle bevatten ze artikelen die voor de praktizerende arts van belang zijn. Een proef met drie tijdschriften toonde aan dat deze 173 bladzijden leesmateriaal en 277 bladzijden met advertenties bevatten. Afgaand op het aantal regels dat in deze zeventig tijdschriften stond, schatte hij dat hij veertig uur per week nodig zou hebben om al deze tijdschriften in de loop van een maand door te lezen.

Deze tijdschriften worden wekelijks of maandelijks naar duizenden zo niet honderdduizenden artsen gezonden. Het totale gewicht van de tijdschriften die hij in één maand ontving bedroeg bijna 14 kilo. Hij schatte dat als alle 200.000 artsen in de Verenigde Staten iedere maand zoveel lectuur ontvingen, dit in totaal op zo’n 2720 ton per maand zou neerkomen.

Verreweg het merendeel van deze medische tijdschriften wordt op uitstekend kwaliteitspapier uitgegeven en staat vol met kostbare kleurenadvertenties voor geneesmiddelen. Wie betaalt voor dit alles? Niet de doktoren en evenmin de uitgevers maar de patiënten die voor de geneesmiddelen betalen die artsen voorschrijven; want al dit adverteren komt bij de prijs van de medicijnen. Blijkbaar is de vervaardiging van geneesmiddelen een zeer winstgevende zaak.