De weglopers

WAT zou een achttienjarig meisje ertoe kunnen bewegen haar onbezorgde leventje in een groot herenhuis met dertig kamers op te geven en in een smerige achterbuurt die vergeven is van ongedierte te gaan wonen? Waarom zou zij een leven willen ontvluchten waarin zij op materieel gebied alles bezat, om ergens anders te gaan wonen waar zij niets bezat en waar zij zelfs om het voedsel zou moeten bedelen? Veel volwassenen vinden dit moeilijk te begrijpen, maar veel jongeren niet.

Dit meisje was slechts een van de talloos vele jonge mensen die uit luxueuze of middenstandswoningen zijn weggelopen om in een smerige omgeving te leven. Het aantal weglopers wordt in de Verenigde Staten op meer dan één miljoen geschat, van wie 90 percent uit dergelijke huisgezinnen afkomstig is.

Jonge mensen die weglopen, geven een aantal redenen op waarom zij het ouderlijk huis verlaten. De toestand thuis scheen ondraaglijk, met gebrek aan begrip en communicatie tussen ouders en hun kinderen. Sommigen van de jongelui hadden op school slechte cijfers gehaald en waren door hun ouders onder druk gezet om goed hun best te doen ten einde de reputatie van het gezin in de omgeving hoog te houden. Als zij zich dan niet in staat voelden de schoolexamens in de maand mei onder de ogen te zien of in september naar school terug te keren, besloten zij weg te lopen. Dit schenen in de Verenigde Staten de recordmaanden te zijn wat het aantal weggelopen jongeren betreft.

Nog een reden waarom zij van huis weglopen, is de huichelachtigheid van ouders die praten over een leven leiden volgens hoge idealen maar hierin zelf in werkelijkheid niet voorgaan. Dit wordt veel jonge mensen die van het standpunt uitgaan dat men het moet zeggen zoals het is, te machtig.

Nog een andere reden is gebrek aan ouderliefde. Een tienjarige jongen merkte op dat zijn vader zijn hele leven niets anders deed dan „ervoor te zorgen dat wij alles hebben wat ons van buiten warm houdt, maar dat hij nooit tijd had om ons de dingen te geven die ons van binnen verwarmen”. Vaders die een leidende functie in de maatschappij vervullen, worden gewoonlijk zo door hun zaken in beslag genomen dat zij weinig of geen tijd voor hun kinderen hebben. Is dat ook zo in uw huisgezin? De vrouwen van zulke vaders hebben het wellicht ook druk met persoonlijke belangen, met bridgepartijtjes en andere gezellige avondjes, met recepties, enzovoort. De kinderen zien hun ouders zelden en worden in werkelijkheid door het dienstmeisje opgevoed. Wanneer zij oud genoeg zijn, zullen zij waarschijnlijk naar een kostschool worden gestuurd.

Dit gebeurde ook met een veertienjarig meisje. Mettertijd liep zij weg van de kostschool waar haar rijke ouders haar op hadden gedaan. Toen zij door de politie werd opgepikt en haar werd verteld dat haar ouders hiervan in kennis gesteld moesten worden, was zij diep bedroefd. „Wacht maar tot u ze ziet”, zei ze. Toen de ouders ten slotte op het politiebureau arriveerden, waren zij op en top in avondkleding. Zij toonden geen genegenheid voor haar, maar dreigden haar op een kostschool met hogere muren te doen als zij opnieuw zou proberen weg te lopen. Het meisje keek de politieagenten aan alsof zij wilde zeggen: „Nou, wat heb ik jullie gezegd?”

Eén weggelopen jongen zei dat hij het eenvoudig niet eens kon zijn met de levensopvatting van zijn ouders. Hij zei: „Ik weet beter wat belangrijk of wat waardevol is dan mijn ouders. Zij zwaaien met vlaggen en praten erover de oorlog in te gaan en andere mensen te doden, maar ik weet dat dit verkeerd is. Zij kunnen niet inzien dat ik in deze kwestie gelijk heb. Daarom heb ik niets met hen te maken. Ik ben naar mensen gaan zoeken die het met mij eens zijn.”

Kinderen die weglopen zeggen gewoonlijk dat zij hun ouders niet haten. Soms zeggen zij dat het hun heel erg spijt dat zij hen pijn doen, maar zij wensen eenvoudig niet het leven te leiden dat de ouders hun hebben nagelaten. Zal hun levenslot erdoor verbeteren als zij het huis verlaten?

Vinden weglopers het geluk?

In plaats dat jongeren die weglopen een nieuwe, vrije maatschappij vinden waar iedereen liefde aan de dag legt, gebeurt het meestal dat zij geweld, diefstal, bedrog, eenzaamheid en ziekten op hun weg ontmoeten. In een omgeving als de Newyorkse wijk East Village zijn er mensen die zulke jongelui om zelfzuchtige redenen uitbuiten. Sommigen komen voor dit doel uit andere delen van de stad. Andere jongeren doen zich voor als vrienden van de weglopers en brengen hen ertoe drugs te gebruiken, voor zover zij al niet gebruikers van drugs zijn. Het zijn geen echte vrienden.

Een achttienjarige jongen die verslaafd raakte aan drugs, schreef: „Ik heb alle soorten van drugs gebruikt, van hasj, pot [marihuana] en acid [LSD] tot hard drugs toe. Het is een en al ellende. . . . Je doet niets anders dan je leven ruïneren en ervoor zorgen dat andere mensen geld aan je verdienen. Ze gebruiken je alleen maar. . . . Deze vrienden van je zullen je het spul eerst gratis aanbieden, en dan beginnen ze je ervoor te laten betalen. Vervolgens verkopen ze je hard drugs met korting, en wanneer je goed verslaafd bent, jagen ze de prijzen op. Bedenk dat dezelfde persoon of vriend die gras [marihuana] heeft, je ook heroïne zal kunnen verschaffen, en waarvoor? Om zelf geld te verdienen terwijl hij jou ruïneert.”

In de achterbuurten van grote steden vinden weggelopen kinderen niet de liefde die zij zich wellicht hadden voorgesteld te zullen vinden. In plaats daarvan vinden zij een ongevoelige, misdadige en sinistere plaats. Het achttienjarige meisje dat eerder in dit artikel werd genoemd, verliet een groot herenhuis met dertig kamers om in East Village in de stad New York te gaan wonen. Op een ochtend vond men haar naakt en met ingeslagen schedel in een smerige kelder van een huurkazerne liggen.

Toen een dertienjarig weggelopen meisje over de straten van East Village dwaalde, ontmoette zij twee jongemannen. Zij namen haar mee naar een kamer op de vierde verdieping van een smerige huurkazerne. Toen zij haar eenmaal in de kamer hadden, trokken zij haar de kleren uit en verkrachtten haar. In een wanhopige poging om haar aanranders te ontvluchten, klom zij het badkamerraam uit en maakte een dodelijke val.

Als een weggelopen meisje een slaapplaats wil hebben, moet zij gewoonlijk bereid zijn met sex te betalen. Een jongen zal zich wellicht homoseksualiteit moeten laten welgevallen. Velen vinden geen onderdak en moeten op straat slapen. De toestand thuis mag dan misschien slecht zijn geweest, maar vindt u dat hetgeen deze jonge mensen ondervonden nadat zij waren weggelopen, zoveel beter was?

Spijt

Een blond meisje van zeventien jaar dat in het midden-westen van de Verenigde Staten van huis wegliep en naar het Newyorkse East Village was gekomen, zei: „Als ik toen had geweten wat ik nu weet, zou ik niet van huis zijn weggelopen. Dit is een afschuwelijke plaats.” Een negentienjarig weggelopen meisje zei dat East Village „een verschrikkelijke plaats is. Je zult er worden aangerand, je wordt een prostituée of je raakt aan de drugs verslaafd”.

Een meisje dat spijt betuigde over het feit dat zij weggelopen was en na twee jaar dan toch eindelijk naar huis ging, vond haar moeder in een inrichting voor geesteszieken. Het meisje zei: „Ongeveer een jaar nadat ik weggegaan was, kreeg ze een zenuwinstorting, en ze zal het gesticht waar ze in zit nooit meer uitkomen. Ze kent mij niet meer en niemand van de familie kent ze meer. Nu zal ik haar nooit kunnen vertellen dat ik van haar houd en dat ik spijt heb van wat ik deed. Mijn vader is twintig jaar ouder geworden, en hij is constant dronken. Nu heb ik niets meer. . . . Wat een mislukking heb ik van mijn leven gemaakt, en ik ben nog maar twintig.”

Ben jij zo’n weggelopen jongen of meisje? Vind jij dat je reden hebt om spijt te hebben, net als de meeste weglopers? Zijn er tijden dat je zou wensen dat je weer thuis was? Je ouders zullen die wens ongetwijfeld delen. Waarom zou je je niet per brief of telefoon of door bemiddeling van een familielid met hen in verbinding stellen? In de meeste plaatsen zijn ook adviesbureaus waartoe weggelopen jongeren zich kunnen wenden. Bij deze bureaus zal men je ongetwijfeld willen helpen. Men is er van mening dat verzoening mogelijk is als de jongelui en hun ouders bereid zijn over hun verschillen te praten en beide partijen verbeteringen trachten aan te brengen.

Je denkt misschien dat het huiselijk leven niet zo goed was, maar als je terugkeert, moet je niet gaan met de gedachte dat het wel weer hetzelfde zal zijn. Je kunt iets positiefs doen: Tracht de situatie te verbeteren. Er is veel wat je kunt doen, zoals wij zullen zien. Het is beslist de moeite van het inspannen waard.

Ouders moeten hun deel doen

Stel echter eens dat u de vader of de moeder bent van een kind dat van huis is weggelopen. Als een van de eerste dingen dient u zich af te vragen: Wat kan ik doen om de situatie thuis te verbeteren zodat mijn kind terug zal willen komen? Als u werkelijk wilt dat uw zoon of dochter terugkomt, schenk dan ernstig aandacht aan dit punt en breng de nodige veranderingen in uw leven aan. Wanneer u dan ten slotte weer met uw kind in contact komt, zult u iets in de vorm van verbetering hebben aan te bieden.

Misschien zijn uw kinderen niet weggelopen. Als u echter het gevoel hebt dat er enkele veranderingen in uw huiselijk leven aangebracht moeten worden, is het er niettemin nu de tijd voor.

Wat zijn enkele dingen die gedaan kunnen worden om de situatie thuis te verbeteren? In verband met weglopers is in veel gevallen gebleken dat de ouders er niet de tijd voor namen zich persoonlijk met hun kinderen te bemoeien; zij luisterden niet naar de problemen van hun kinderen. Is dat ook zo in uw gezin?

In zijn commentaar over de aangelegenheid van weggelopen kinderen in Mexico merkte een adjunct-chef van politie op: „Ouders dienen beter op hun kinderen te letten en beter voor hen te zorgen, en zij dienen niet te denken dat zij aan al hun verplichtingen hebben voldaan als zij hun kinderen kleren en voedsel geven en het schoolgeld voor hen betalen.”

Het zou de moeite waard zijn als u eens naging of u soms zo door zakelijke bezigheden of andere persoonlijke belangen in beslag genomen wordt dat u er heel weinig tijd voor neemt persoonlijke aandacht aan uw kinderen te schenken. Als u bemerkt dat dit het geval is, zou het dan niet verstandig zijn de bezigheden waardoor u zo’n druk bezet leven hebt gekregen te beperken? Zou het niet beter zijn er meer tijd aan te besteden uw kinderen te leren kennen en hun goede leiding en raad te geven?

Bent u werkelijk bereid geweest naar de problemen van uw kinderen te luisteren? Sommige ouders trachten dit te vermijden en schepen hun kinderen af met de woorden: „’k Heb nu geen tijd.” Er is een geval bekend van een jongen die met zijn vader een gesprek wilde hebben, maar zijn vader zei: „Vanavond na het eten zal ik met je praten.” Na de maaltijd stelde hij het gesprek tot weer een ander moment uit, enzovoort. In werkelijkheid wilde hij niet luisteren naar wat zijn zoon op het hart had. Had hij dan reden om verbaasd te zijn toen zijn zoon wegliep? Met uw kinderen praten is van het hoogste belang.

Als u vader bent, wil dat niet zeggen dat u in uw gesprekken met uw zoon moet doen alsof u elkaars gelijken bent. Dat bent u niet. De verhouding is die van vader tot zoon, een verhouding van twee ongelijke personen. Het is een verhouding waarin de zoon van ù verwacht dat u de autoriteit zult uitoefenen. Eén jongeman zei: „Ik heb alle vrienden die ik nodig heb. Ik wens niet nog een vriend; ik wens een vader.”

Uw morele maatstaven en beginselen zijn eveneens de moeite van het onderzoeken waard. Als u anders doet dan u zegt, is dat niet bepaald bevorderlijk om uw kinderen tot u te trekken. Huichelarij stoot oprechte jonge mensen af. Zullen uw kinderen niet meer respect voor u krijgen als u dezelfde goede morele gedragslijn volgt die u van hen verwacht? Doch zelfs dit is niet voldoende. U zult uw kinderen moeten leren wat goede morele maatstaven zijn en waarom het voor hun bestwil is ernaar te leven. Te veel ouders blijven in gebreke dit te doen.

Hebt u er wel eens over gedacht uw kinderen in de morele maatstaven van de bijbel te onderwijzen? Wist u dat de aanpak van het probleem van weggelopen kinderen die autoriteiten het doeltreffendst hebben bevonden, lang geleden in de bijbel werd aanbevolen? In de bijbel wordt er bijvoorbeeld bij ouders op aangedrongen geregeld met hun kinderen te praten en van gedachten te wisselen (Deut. 6:6, 7; Spr. 6:20-22). Ook wordt daarin de nadruk gelegd op de autoriteit van de vader in de verhouding tot zijn kinderen (Ef. 6:4; Hebr. 12:7). De bijbel verschaft de morele leiding die zowel ouders als jongeren nodig hebben. Door de raad die hierin wordt gegeven en de beginselen die erin staan toe te passen, zijn veel ouders in staat geweest hun gezin zo te verenigen als voordien nimmer mogelijk was. Waarom zou u niet laten zien dat dit ook in uw leven zo is?

Wat kinderen kunnen doen

Als je een jongen of een meisje bent voor wie de toestand en de gang van zaken thuis een en al ontgoocheling is en jij een andere levenswijze zoekt en erover hebt gedacht weg te lopen, vraag jezelf dan af: ’Wat kan ik doen om de situatie thuis te verbeteren?’ Je kunt iets constructiefs doen om hiertoe bij te dragen. Je kunt je ouders bijvoorbeeld vertellen wat er in je hart omgaat. Misschien wordt er gunstig op gereageerd. In ieder geval is het de moeite waard om het te proberen. En als je dan werkelijk met hen spreekt, houd dan in gedachten dat er wellicht een soort taalkloof bestaat. Probeer daarom woorden en uitdrukkingen te gebruiken die zij kennen en begrijpen, en niet die welke alleen voor jonge mensen een speciale betekenis hebben. Tracht ook tot samenwerking te komen. Als je wat je pogingen en doeleinden betreft hemelsbreed met je ouders blijkt te verschillen, zul je, om althans enige vooruitgang te boeken, het wat enkele hiervan betreft op een akkoordje moeten gooien.

Misschien lijkt het gemakkelijker weg te lopen dan te proberen thuis verbetering in een moeilijke situatie aan te brengen. Maar heus, je kunt niet je hele leven moeilijke situaties ontlopen! Er komt een tijd dat iedereen bepaalde omstandigheden onder de ogen moet zien en er zijn best voor moet doen ze te verbeteren. Als je bijvoorbeeld trouwt en een gezin sticht, zul je verantwoordelijkheden krijgen. Als er problemen rijzen, ga je er dan vandoor en loop je weg? Dat zou niet wettig en ook niet liefdevol zijn, is het wel? Eens zul je daarom moeten leren moeilijkheden het hoofd te bieden. Waarom zou je er nú niet mee beginnen? Het zal je erop voorbereiden het leven onder de ogen te zien zoals het werkelijk is.

Dan is er bovendien nog de wet om rekening mee te houden. Volgens de wet zijn je ouders verantwoordelijk voor je totdat je meerderjarig bent geworden of tot op de tijd dat zij erin toestemmen dat je het huis uit kunt gaan. Net zoals zij een verantwoordelijkheid jegens jou hebben, heb jij op jouw beurt een verplichting tegenover hen — je moet hun respect betonen. Je bent hun dit verschuldigd. Dit is de wet, niet alleen van mensen, maar ook van God. — Kol. 3:20; Ef. 6:1-3.

Gehoorzaamheid aan je ouders is van fundamenteel belang voor je welzijn. Tot nu toe is dit al in veel opzichten tot jouw welzijn geweest. Denk eens aan alles wat je ouders vanaf je geboorte voor je hebben gedaan. Denk ook eens aan hen die van huis zijn weggelopen en aan datgene waarover zij zo vaak spreken — spijt. Als je meerderjarig bent geworden, zul je wellicht besluiten het huis uit te gaan. Maar als je dat doet, sluip dan niet de achterdeur uit. Maak je plannen bekend. Werk met je ouders samen, dan zullen zij hoogstwaarschijnlijk met jou samenwerken.

Een van de redenen waarom jij het leven moeilijk bent gaan vinden, is dat het hele samenstel van dingen goddeloos en verdorven is. De bijbel toont dat duidelijk aan en de werkelijkheden van het leven stemmen ermee overeen. Nog een fundamentele reden is dat men over de gehele linie heeft nagelaten de beginselen van de Schepper, zoals die in de bijbel worden verschaft, te leren kennen en op de problemen van het dagelijks leven toe te passen.

Of je nu nog bij je ouders thuis bent of op jezelf woont, je krijgt in beide gevallen met dezelfde omstandigheden te maken. Je kunt ze niet ontlopen. Je kunt ze echter wel het hoofd bieden door te weten te komen wat de bijbel leert; en Jehovah’s getuigen zullen je graag kosteloos persoonlijke hulp verschaffen. Uit de bijbel kun je te weten komen wat het werkelijke doel van het leven is alsook wat ware tevredenheid met zich brengt. Je kunt kennis verwerven over het schitterende voornemen dat de Schepper met de mensheid heeft en over de wijze waarop dit tijdens deze generatie nog verwezenlijkt zal worden. Duizenden die net zulke problemen als jij het hoofd hebben moeten bieden, hebben op deze manier de oplossing gevonden. Wij raden je dringend aan hetzelfde te doen.