Gelooft u alles wat u leest?

ALLES wat ik weet, is wat ik in de kranten lees.” Dat was de lijfspreuk van de Amerikaanse cowboyfilosoof en humorist Will Rogers.

Hoe denkt u hierover? Vindt u het verstandig alles te geloven wat u leest?

In de meeste gevallen probeert de openbare pers ongetwijfeld zo dicht mogelijk bij de feiten te blijven. En men kan veel feitelijke en waardevolle inlichtingen verkrijgen uit wat gepubliceerd is.

Men moet echter in gedachten houden dat bijna alle publikaties van deze wereld door zakelijke ondernemingen worden uitgegeven. Sommige schrijvers, redacteurs en uitgevers zullen dus rekening houden met bepaalde belangen, uit vrees dat zij lezers of adverteerders tegen het hoofd zullen stoten. Of zij neigen tot het sensationele en bizarre om lezers te trekken, ook al betekent dit dat zij het niet zo nauw met de waarheid moeten nemen.

Hierbij komt nog dat een artikel in goed vertrouwen kan zijn geschreven; maar waar kreeg de publicist de inlichtingen vandaan? Wat was zijn oorspronkelijke bron? Was deze betrouwbaar of was de inlichting op geruchten gebaseerd? En weerspiegelden de bron of het verslag persoonlijke vooroordelen in plaats van onbevooroordeelde feiten?

Bovendien zijn veel lezers geneigd te geloven wat zij willen geloven in plaats dat zij de bewijzen tegen elkaar afwegen. Indien feiten dus verdraaid of bevooroordeeld zijn weergegeven of zelfs onjuist zijn, zullen degenen die deze zienswijze wensen te geloven, haar graag accepteren. Gelooft u echter dat dit een verstandige en veilige handelwijze is, waarmee het welzijn van de persoon is gediend?

Aan de andere kant kan iemand geloven dat iets juist is, terwijl dit inderdaad het geval is. Maar als hij, omdat geloof te ondersteunen, bewijsmateriaal accepteert waarvoor een zwakke basis bestaat en dat later onwaar blijkt te zijn, zou dit tot gevolg kunnen hebben dat zijn vertrouwen in iets wat werkelijk waar is, wordt ondermijnd.

„Geloofwaardigheidskloof”

Wanneer iets geloofwaardig is, kan het geaccepteerd worden. In de laatste tijd zijn steeds meer mensen zich bewust geworden van wat wel een „geloofwaardigheidskloof” wordt genoemd met betrekking tot de inlichtingen die zij ontvangen. Zo lezen zij misschien iets waarvan zij later te weten komen dat het helemaal niet waar was. Er blijkt dus een „kloof” te bestaan tussen wat werd bericht en wat uiteindelijk waar bleek te zijn.

Een bekend voorbeeld hiervan deed zich in 1960 voor. De regering van de Amerikaanse president Dwight Eisenhower werd op een flagrante leugen betrapt in verband met een Amerikaans U2-vliegtuig dat boven de Sovjet-Unie was neergeschoten. Regeringswoordvoerders beweerden dat het toestel een weervliegtuig was dat per ongeluk boven het gebied van de Sovjet-Unie was terechtgekomen.

Achteraf bleek dat het vliegtuig ver over de Russische grens werd neergeschoten en dat de piloot gevangen was genomen. Regeringsambtenaren erkenden toen dat het inderdaad een „verkenningsvliegtuig” was en dat zulke vluchten met hun volle medeweten reeds ongeveer vier jaar lang werden gemaakt. De bewering dat dit een verdwaald vliegtuig was, werd als een opzettelijke leugen aan de kaak gesteld.

In het boek Anything but the Truth, door W. McGaffin en E. Knoll, wordt verklaard: „J. R. Wiggins, hoofdredacteur van de Washington Post, heeft opgemerkt dat ’het een regering die haar recht om in een crisis te liegen, te gemakkelijk rationaliseert, nooit aan leugens of crises zal ontbreken’.”

Het getuigt dus alleen maar van wijsheid, voorzichtig te zijn wanneer men over de politieke aangelegenheden van deze wereld leest. Deze zorg is echter ook nodig wanneer men andere dingen leest. Dit omvat zelfs beweringen dat bepaalde ontdekkingen de echtheid van de bijbel zouden bevestigen.

„Ontbrekende dag” bevestigd?

Een voorbeeld hiervan is het geval van de „ontbrekende dag”. Enige tijd geleden verspreidde een zekere mijnheer Harold Hill uit Baltimore, Maryland, exemplaren van een verhaal dat vervolgens op grote schaal in kranten over de gehele Verenigde Staten werd herdrukt.

De heer Hill verklaarde dat geleerden die zijn verbonden aan het ruimtevaartcentrum te Greenbelt, in Maryland, aan de hand van een computer de positie van de zon, maan en planeten nagingen om vast te stellen waar deze hemellichamen zich in de toekomst zouden bevinden. Terwijl de computer heen en weer liep over de eeuwen, onthulden de berekeningen naar verluidt dat er in het verleden een dag van 24 uur ontbrak. Een van de geleerden zou zich toen het bijbelse verslag van Jozua hoofdstuk 10 hebben herinnerd, waar staat dat de zon ongeveer een hele dag stilstond. De computer werd toen volgens het verslag weer aan het werk gezet en bracht aan het licht dat de ontbrekende dag van Jozua’s verhaal 23 uur en 20 minuten heeft geduurd.

Wat echter te zeggen, zo gaat het verhaal verder, van de overige 40 minuten? Dezelfde geleerde zou zich toen het bijbelse verslag van Twee Koningen hoofdstuk 20 hebben herinnerd, waar staat dat koning Hizkía een teken ontving als bewijs dat hij van zijn ziekte zou genezen. Het teken was dat de schaduw van een zonnewijzer „tien graden” zou teruggaan (Statenvertaling), hetgeen op 40 minuten neerkomt. De twee bijbelverslagen te zamen leveren dus de 24 uur op, de „ontbrekende dag” die de computer aan het licht gebracht zou hebben.

Was dit gepubliceerde verslag waar? Er werd een brief naar de heer Hill gestuurd waarin enkele inlichtingen en verdere details betreffende zijn verslag werden gevraagd. In zijn antwoord verklaarde hij: „Tot mijn spijt heb ik in de documentatie met betrekking tot de namen en plaatsen in verband met het verslag over de „ontbrekende dag” een vergissing gemaakt, maar ik zal u de juiste gegevens graag toesturen zodra ik ze tegenkom.” Dat was vele maanden geleden. Tot op heden zijn er geen gegevens ontvangen.

Bovendien stuurde de redactie van het tijdschrift Ontwaakt! een brief om inlichtingen naar het Goddard Space Flight Center van de NASA te Greenbelt, Maryland. Hierin werd aan functionarissen aldaar om een bevestiging van het verhaal gevraagd. Het hoofd van de afdeling Openbare Aangelegenheden van het centrum, E. Mason, antwoordde per brief: „Wij weten niets van mijnheer Harold Hill af en kunnen de verwijzing in het artikel naar de ’verloren dag’ in geen „enkel opzicht bevestigen.” De heer Mason voegde hieraan toe: „Hoewel wij bij het via de computer vast stellen van banen voor ruimtevaartuigen noodzakelijkerwijs gebruik maken van planetaire posities, heb ik niet kunnen ontdekken dat wie maar ook van de ’astronauten en ruimtegeleerden te Greenbelt’ bij het ’verloren dag’​-verhaal, dat aan de heer Hill wordt toegeschreven, betrokken is geweest.”

Bestaat er een bevestiging van dit verslag van computerontdekkingen? Totdat er een deugdelijke bewijsvoering wordt verschaft, zou het goed zijn dit te ontkennen, vooral met het oog op het feit dat de heer Hill beweert ’de Heer Jezus Christus persoonlijk gezien te hebben’.

Bovendien moet het op zijn minst bijzonder vreemd geacht worden dat een bijna identiek verhaal in het boek The Harmony of Science and Scripture, door H. Rimmer, wordt verteld. Maar dat boek werd voor het eerst in 1936 uitgegeven! In een hoofdstuk getiteld „De hedendaagse wetenschap en de lange dag van Jozua” verwijst Rimmer naar een boek dat in 1890 door een zekere professor C. A. Totten, van Yale, werd geschreven, terwijl hij beweert dat de kwestie hierin „zonder de minste twijfel wordt bewezen”.

In Rimmers lezing van Tottens verslag zou een „gerenommeerd astronoom” ontdekt hebben dat de aarde 24 uur op het schema achterlag. In zijn pogingen dit te bewijzen, zou de astronoom door middel van zijn astronomische berekeningen ontdekt hebben dat de tijd van de „ontbrekende dag” slechts 23 uur en 20 minuten bedroeg. Toen zou professor Totten de aandacht van de astronoom hebben gevestigd op het feit dat Jozua niet zei dat het een gehele dag was maar „ongeveer” de duur van een dag. Hij zou vervolgens ontdekt hebben dat het verslag van koning Hizkía de andere 40 minuten opleverde.

Deze twee verslagen zijn vrijwel identiek. Het moderne verslag, van 1970, schrijft de ontdekking echter aan ruimtegeleerden en computers te Greenbelt toe (die dit op hun beurt ontkennen); het oudere verslag van 1936 schrijft het toe aan een „gerenommeerd astronoom” die in een boek wordt vermeld dat in 1890 door iemand anders werd geschreven!

Dat zulke beweringen niet bevestigd kunnen worden, verandert echter niets aan de waarheidsgetrouwheid van de bijbel. De bijbel is Gods Woord. Hierin wordt de waarheid gesproken, want God kan niet liegen (2 Tim. 3:16, 17; Joh. 17:17; Tit. 1:2). Christenen hebben overvloedig veel bewijzen waaruit blijkt dat de bijbel datgene is wat hij beweert te zijn, namelijk het Woord van God. Zij hebben niet iets nodig waarvan niet bewezen kan worden dat er een deugdelijke basis voor bestaat, en het zou niet verstandig zijn te proberen hier hun geloof op te bouwen.

Noachs ark gevonden?

In de laatste tijd is er veel publiciteit gegeven aan een expeditie die zich ten doel gesteld heeft Noachs ark op de berg Ararat te vinden. Veel van deze publiciteit betreft de beweringen van Fernand Navarra.

In Science News van 13 juni 1970 werd verklaard: „In 1955 vond Fernand Navarra, een Franse industrieel en amateur-ontdekkingsreiziger, op de berg Ararat in Oost-Turkije ongeveer 45 ton hout dat in de uitloper van een gletsjer ingevroren bleek te liggen. De plaats van de vondst is 4267 meter hoog, verscheidene honderden meters boven de boomgrens en meer dan 480 kilometer verwijderd van de dichtstbijzijnde bomen van enige betekenis. . . . Navarra beweert dat de vondst een stuk van de bijbelse ark van Noach is.”

Sommigen schatten dat het hout ongeveer vierduizend tot vijfduizend jaar oud was. Andere onderzoekingen, waarbij de radiocarboonmethode werd toegepast, leverden echter recentere getallen op, hoewel deze beïnvloed zouden kunnen zijn door besmetting van het hout met koolstof-14 dat in latere tijd in de bovenste atmosfeerlagen werd gevormd en door middel van regen en sneeuw naar beneden is gekomen.

Vervolgens, in 1969, werd er meer hout gevonden in de buurt van de plaats van 1955. Verdere opgravingen zouden in de zomer van 1970 worden verricht onder leiding van Search Foundation, Inc. Turkije gaf de expeditie „om veiligheidsredenen” echter geen toestemming de berg Ararat te beklimmen. Er zijn pogingen gedaan deze beslissing ongedaan te maken.

Dit is niet de eerste bewering over de mogelijke vondst van de Ark. Er zijn in de afgelopen eeuwen veel sensationele berichten gepubliceerd. Sommigen beweren een schip gezien te hebben. Anderen de boeg van een schip. Een ander verslag zegt dat een onderzoekingsteam verscheidene ruimten in een bootachtig gevaarte heeft gevonden en onderzocht. Het is echter niet mogelijk geweest die beweringen na te gaan en de juistheid ervan zonder enige twijfel te bevestigen.

Ongeveer tien jaar geleden werd er op de berg Ararat een vorm waargenomen die inderdaad op een boot geleek. Er werden in tijdschriften foto’s van gepubliceerd. Onderzoekers gingen echter naar de plaats toe en ontdekten dat het slechts een ongewone rotsformatie was. De belangstelling gaat op het ogenblik weliswaar niet naar die plaats uit maar is op een andere plaats van de berg geconcentreerd.

Toch zou het verstandig zijn voorzichtigheid te betrachten. Ook al dateert het hout uit de tijd vóór de Vloed, was de Ark dan het enige met de hand vervaardigde getimmerte van die tijd? Is het niet mogelijk dat overblijfselen van bouwwerken die door de Vloed werden vernietigd, door de vloedwateren naar verschillende plaatsen, met inbegrip van de berg Ararat, werden vervoerd? Is het bovendien niet mogelijk dat er lang na de vloed van Noachs dagen een houten bouwwerk op de berg Ararat werd opgetrokken?

Sommigen zullen misschien graag geloven dat wat zich daar bovenop de berg bevindt, Noachs ark is, en daarom zullen zij misschien ook dogmatisch beweren dat dit zo is, voordat hier definitieve bewijzen voor zijn aangevoerd. Stel echter eens dat later wordt bewezen dat dit niet de Ark was. Zal dit hun geloof in de Vloed en in het bijbelse verslag over Noachs ark dan verzwakken? Het zou niet de eerste keer zijn dat het geloof van mensen werd geschaad doordat zij bewijsmateriaal geloofden dat ongegrond bleek te zijn terwijl de gebeurtenis zelf waarachtig was.

Totdat er dus veel meer dan de voorhanden zijnde bewijzen beschikbaar zijn, zou het niet van wijsheid getuigen wanneer wij onze hoop op zo’n vondst zouden baseren om daarmee een bijbels verslag te bevestigen. Christenen hebben dit heus niet nodig. Zij hebben het verslag van Gods eigen Woord met betrekking tot deze aangelegenheid. Hij was een ooggetuige van de gehele gebeurtenis. Verder hebben wij ook het verslag van Noach, die er op aarde een ooggetuige van was. En wij hebben het verslag dat Jezus Christus de wereldomvattende vloed als een historisch feit aanvaardde. — Gen. 6:1–8:22; Luk. 17:26, 27.

Verder zijn er de vloedverslagen die men in vrijwel elke cultuur kan aantreffen. Het is niet waarschijnlijk dat zo’n wijdverbreid verslag toevalligerwijs en zonder enig onderling verband is ontstaan. Verder is het een bewezen feit dat miljoenen levende schepselen in het verleden door vloedwateren en in veel gevallen door snelle bevriezing een plotselinge dood hebben gevonden. In plaatsen als Alaska en Siberië zijn overblijfselen van deze dieren in enorme hoeveelheden aangetroffen. Sommige dieren waren zo snel bevroren, dat er nog plantengroei in hun bek en maag werd aangetroffen.

Ja, zelfs al zouden de overblijfselen van Noachs ark worden gevonden en definitief worden geïdentificeerd, zullen critici dan soms meer overtuigd zijn van de nauwkeurigheid van de bijbel? Zouden zij dan vertrouwen stellen in de bijbel en de Auteur ervan? Welnu, hebben de Dode-Zeerollen van Jesaja critici ervan overtuigd dat zij meer geloof moesten stellen in de bijbel en de Auteur ervan dan zij voordien hadden? Neen, in plaats daarvan hebben zij er jaren aan besteed om over details op het gebied van spelling, lettervormen, leerstellingen van de Essenen, enzovoort, te kibbelen. Het punt waar het in werkelijkheid om ging, betreffende de bewaring van Gods Woord en dat men vertrouwen kan stellen in de bijbel en de Auteur ervan is hun ontgaan.

Zouden critici van de wereldomvattende vloed zich zelfs „laten overreden als er iemand [bijvoorbeeld Noach zelf] uit de doden opstaat” en hen naar de Ark toe leidt? (Luk. 16:31) Dit is heel onwaarschijnlijk. Jezus heeft mensen uit de doden opgewekt, en dat kon zijn critici niet overtuigen. Ja, toen Jezus een man die Lazarus heette uit de doden opwekte, wilden de religieuze critici hem zelfs ter dood brengen! En niet alleen dat, maar zij „beraadslaagden . . . om ook Lazarus te doden”! — Joh. 11:45-53; 12:9-11.

Neen, er kan beslist niet gezegd worden dat het aan feiten over de waarheidsgetrouwheid van de bijbel ontbreekt. Deze zijn er in overvloedige mate en ze bevestigen op deugdelijke wijze dat de bijbel het Woord van God is. Waar het in het geval van de critici aan ontbreekt, is de juiste hartetoestand. Zij willen gewoon niet geloven. Ook weigeren zij zich aan Jehovah Gods regelingen of morele wetten te onderwerpen.

De ogen bij de doop sluiten?

Nog een voorbeeld hoe misleidend en rechtstreeks onwaar een nieuwsbericht kan zijn, is een artikel dat door Associated Press van Mufulira, in Zambia, werd gepubliceerd.

Het verslag van Associated Press luidde: „Leden van de Wachttorensekte dienen hun ogen stijf gesloten te houden wanneer medegelovigen hun dooprite ondergaan. Gelukkig had iemand zijn ogen open toen Davison Kapysa in tegenwoordigheid van 200 Wachttorenleden in de rivier de Kafue werd ondergedompeld. Een krokodil greep Kapysa’s been, maar de eenzame kijker blies alarm voordat het reptiel zijn slachtoffer kon wegtrekken.”

Uit dit verslag zou een oningelichte lezer de conclusie kunnen trekken dat wanneer Jehovah’s getuigen bij een doopplechtigheid aanwezig zijn, zij hun ogen moeten sluiten wanneer iemand wordt ondergedompeld. Indien Associated Press evenwel met een van de vertegenwoordigers van Jehovah’s getuigen contact had opgenomen, zou men te weten zijn gekomen dat de inlichting onjuist was, want de waarheid is precies tegenovergesteld. Jehovah’s getuigen die bij doopplechtigheden aanwezig zijn, zijn daar om waarnemers en ooggetuigen te zijn. Zij zouden dit bezwaarlijk kunnen zijn met gesloten ogen!

Controleer wat u leest

Nu er zoveel propaganda in de wereld is, is het goed voorzichtig te zijn. Wanneer u iets over belangrijke aangelegenheden leest, analyseer dan de beschikbare feiten. Vraag uzelf af: Bestaat er een deugdelijke basis voor wat er wordt gezegd, of is het slechts een gerucht? Is de bron betrouwbaar? Als het bewijsmateriaal zwak is, wacht dan op een verdere bevestiging.

Nog iets om in overweging te nemen: wie zullen eerder de waarheid weergeven — degenen die de God van waarheid, Jehovah, zijn toegewijd en hun werk niet uit commercieel gewin doen, of degenen die winst trachten te maken en die adverteerders en andere gevestigde belangen hebben waarmee zij rekening moeten houden? Het antwoord ligt voor de hand.

[Illustratie op blz. 4]

Hebben geleerden werkelijk door middel van een computer een bijbelverslag bevestigd?

[Illustratie op blz. 5]

Heeft men een gedeelte van Noachs ark gevonden?