Vragenbus

● Is het passend dat toehoorders in een Koninkrijkszaal na een openbare lezing of wegens iets van bijzondere aard blijk geven van waardering door te applaudisseren?

Het is heel fijn en aanmoedigend als onze broeders en zusters er blijk van geven dat zij diepe waardering hebben voor datgene wat zij op de vergaderingen te horen en te zien krijgen. Het is niet ongewoon als men blijk geeft van waardering door te applaudisseren. Het schijnt echter dat in veel gemeenten in dit land onze broeders en zusters zich belemmerd voelen om op deze wijze uiting te geven aan hun gevoelens van waardering alhoewel die wel in hun hart opwellen vanwege de stimulerende uitwerking van datgene wat geboden is. Waarom deze terughoudendheid?

Het is niet onwaarschijnlijk dat een onvolledig begrip van de „Vragenbus” in de Koninkrijksdienst van oktober 1972 tot deze situatie heeft bijgedragen. Het was in ieder geval niet de bedoeling van dat artikel om het tot uitdrukking brengen van waardering door middel van applaus tijdens een vergadering in de Koninkrijkszaal, te ontmoedigen. Dat artikel besprak het aspect van applaudisseren na ieder onderdeel van de theocratische school en de dienstvergadering, doch niet het uiting geven aan waardering door middel van applaus in het algemeen. Spontaan applaudisseren wordt niet ontmoedigd, maar natuurlijk spreekt het vanzelf dat er meer applaus zal zijn op een kringvergadering en een districtscongres, vanwege de daar aanwezige sfeer en omstandigheden.

Applaus als uitdrukking van waardering aan het einde van een openbare lezing is dus toegestaan en kan zelfs bij een hoogtepunt tijdens de lezing passend zijn. Zo’n uitdrukking van waardering en enthousiasme zou ook kunnen komen wanneer een nieuwe ingeschrevene op de theocratische bedieningsschool zijn eerste lezing heeft gehouden, of misschien bij de een of andere aanmoedigende groet uit een verre streek van iemand die mogelijk vanuit de gemeente naar de Gileadschool is gegaan, en het terugzenden van zulke groeten.

Wij hebben veel waarvoor wij dankbaar kunnen zijn, met inbegrip van het voortreffelijke onderwijs dat wij op onze vergaderingen ontvangen, zowel op de gemeentevergaderingen als tijdens de grotere bijeenkomsten. Het zou jammer zijn als uitingen van waardering zouden worden belemmerd door een onjuist begrip van in het verleden gepubliceerde inlichtingen. Laten wij waardering voor Jehovah’s liefdevolle voorzieningen blijven koesteren en niet karig zijn in het tonen van onze waardering, onder andere door vrijuit de veelal gebruikelijke wijze te benutten — applaudisseren.