„Gedraagt u als mannen”!
1 Wanneer wij bij mensen thuis of elders een gesprek krijgen, zeggen mannen vaak dat wij voor religieuze kwesties in het gezin bij hun vrouw moeten zijn. De meesten van degenen die tegenwoordig naar de kerk gaan, blijken ook inderdaad vrouwen te zijn in plaats van mannen. Bij Jehovah’s Getuigen speelt de man echter een belangrijke rol aangezien de bijbel op hem de verantwoordelijkheid legt om voor de geestelijke belangen van het gezin en de gemeente zorg te dragen. — 1 Kor. 16:13.
2 Wanneer een man daarom belang stelt in het geestelijke welzijn van zijn gezin en de leiding in religieuze zaken neemt, valt dat anderen vaak op. Wij vinden het fijn wanneer wij zien dat mannen met ons de bijbel gaan bestuderen en zij ook de vergaderingen gaan bezoeken, waarna wij hen stap voor stap vorderingen zien maken in de richting van de doop en hen tot verdere rijpheid zien groeien. Het is beslist een genoegen hen in ons midden te hebben, en wij hopen dat zij verdere vorderingen maken en het punt bereiken dat zij kunnen helpen geestelijke zorg te besteden aan de met schapen te vergelijken personen binnen de gemeente.
3 Ouderlingen in de gemeente hebben een zware verantwoordelijkheid. Zij moeten niet alleen voor zichzelf en voor hun gezin zorgen, maar moeten bovendien aandacht schenken aan de geestelijke behoeften van anderen. Vaak zijn zij tot laat in de avond bezig met het behandelen van andermans problemen en proberen zij schriftuurlijke raad aan hen te geven. Ouderlingen moeten, willen zij juiste leiding kunnen geven en willen zij problemen op een liefdevolle en vriendelijke wijze kunnen behandelen, de weg weten in de Schrift. Deze broeders worden door allen in de gemeente zeer gewaardeerd.
4 Alleen al de zorg voor hun eigen gezinnen vormt een grote en belangrijke toewijzing voor de broeders. Het kan soms een ondankbare taak lijken, vooral wanneer kinderen negatief schijnen te reageren ten aanzien van hun verantwoordelijkheden wat het bezoeken van vergaderingen en het ontwikkelen van een goed christelijk geweten betreft. Wij denken aan het geval van een vader die zijn kinderen een poos lang praktisch totaal vrij liet in hun doen en laten en geen enkele eis stelde met betrekking tot het bouwen aan een geestelijke persoonlijkheid. Toen brak de dag aan dat hij inzag dat er iets moest gebeuren. Zoals zijn twee kinderen in de tienerleeftijd het uitdrukten „hij hield voet bij stuk” en stond erop dat zij de bijbel serieus zouden gaan bestuderen. Dit was in het begin niet gemakkelijk, maar zoals de kinderen zeiden: „Uit zijn ferme, liefdevolle toon konden wij opmaken dat hij het meende toen hij het over studie van de bijbel had.” De betreffende kinderen namen toe in kennis en zeiden: Wij droegen ons leven aan Jehovah op, werden gedoopt en begonnen kort daarop te pionieren. Sindsdien zijn er negen jaar verstreken en wij hebben er nooit spijt van gekregen dat pa ’voet bij stuk’ heeft gehouden.” Kun je je voorstellen hoe dankbaar die vader moet zijn om te zien hoe het toepassen van bijbelse beginselen zijn vrucht afwerpt en waardering bij de kinderen opbouwt?
5 Het is geweldig te zien dat veel jongere broeders goede geestelijke vorderingen maken en dat sommigen naar grotere verantwoordelijkheden streven. Enkelen bieden fijn hulp in de gemeente terwijl anderen een aanstelling hebben ontvangen om als dienaar in de bediening of ouderling te dienen. Allen streven er echter naar met het oog op de belangen van hun broeders en hun gezinnen te werken. In plaats van net als het merendeel der mensen in de huidige wereld te zijn, die religie aan vrouwen overlaten, zijn onze broeders een fijne hulp voor de „getrouwe en beleidvolle slaaf”-klasse bij het zorgdragen voor de aan hen toevertrouwde belangen van de Heer. Moge Jehovah ermee voortgaan hen te zegenen en mag hij in de nog resterende tijd aan hun rijen toevoegen, zodat wij allen voordeel kunnen trekken van hun liefdevolle werken.