Handelt u beleidvol?

TOEN Mozes rechters over Israël aanstelde, deed hij er moeite voor „wijze en beleidvolle en ervaren mannen” te vinden (Deuteronomium 1:13). Ervaring, die met de jaren kwam, was niet het enige criterium. Wijsheid en beleid waren eveneens belangrijk.

Iemand die beleidvol is, geeft er zowel in zijn spraak als in zijn gedrag blijk van oordeel des onderscheids te bezitten. Volgens Webster’s Ninth New Collegiate Dictionary bezit een beleidvol mens ook „het vermogen om tactvol te zwijgen”. Ja, er is „een tijd om te spreken” en er is „een tijd om zich stil te houden”, en wie beleidvol is, kent het verschil (Prediker 3:7). Er bestaat vaak een goede reden voor om het zwijgen te bewaren, want de bijbel verklaart: „In de overvloed van woorden ontbreekt overtreding niet, maar wie zijn lippen in bedwang houdt, handelt beleidvol.” — Spreuken 10:19.

Christenen zien erop toe beleidvol met elkaar om te gaan. Degene die het meest aan het woord is of met de grootste overtuigingskracht spreekt, is niet altijd de belangrijkste persoon of de persoon die het minst gemist kan worden. Bedenk dat Mozes, die „krachtig in zijn woorden” was, de natie Israël pas doeltreffend kon leiden toen hij geduld, zachtaardigheid en zelfbeheersing had ontwikkeld (Handelingen 7:22). Daarom moeten degenen aan wie autoriteit over anderen is toevertrouwd, er in het bijzonder moeite voor doen bescheiden en toegevend te zijn. — Spreuken 11:2.

Degenen aan wie Jezus Christus „al zijn bezittingen” heeft toevertrouwd, worden in Gods Woord als ’getrouw en beleidvol’ beschreven (Mattheüs 24:45-47). Ze lopen niet onbescheiden op basis van een impulsieve gril op Jehovah vooruit; ook blijven ze niet achter wanneer Gods leiding in een kwestie duidelijk is. Ze weten wanneer er gesproken moet worden en wanneer ze rustig moeten wachten op een verdere verduidelijking. Alle christenen doen er goed aan niet alleen hun geloof na te volgen, maar zich ook, net als de slaafklasse, beleidvol te betonen. — Hebreeën 13:7.