Koninkrijksverkondigers brengen verslag uit

Een voormalig tegenstander leert de waarheid kennen

DE BURGEROORLOG in Liberia is al vaak in de publiciteit geweest. Tienduizenden hebben hun leven verloren en nog meer raakten ontheemd. Ondanks deze moeilijkheden blijven oprechte mensen de waarheid aanvaarden, zoals de volgende ervaring illustreert.

Vanaf zijn tiende werd James door de Lutherse Kerk onderwezen. Toen hij redacteur van een kerkblad was geworden, gebruikte hij zijn positie om negatief over Jehovah’s Getuigen te schrijven. Dit deed hij ondanks het feit dat hij nog nooit een Getuige had ontmoet.

Na verloop van tijd ging James weg bij het kerkblad en werd een succesvol moteleigenaar. Terwijl hij op een dag in de lobby van zijn motel zat, kwamen er twee goedgeklede zusters naar hem toe. Toen hij hun nette kleding zag, nodigde hij hen binnen. Maar toen zij uitlegden wat het doel was van hun bezoek, zei hij: „Ik heb het te druk om te praten.” De Getuigen boden hem abonnementen op de tijdschriften De Wachttoren en Ontwaakt! aan, die hij alleen maar accepteerde om van hen af te komen. Twaalf maanden lang kreeg hij de tijdschriften thuis, maar hij stopte ze in een plastic zak zonder er zelfs maar de omslagen van af te halen.

Omdat er een burgeroorlog woedde, deed James wat geld en waardevolle spullen in een zak om te kunnen vluchten bij het eerste teken van een aanval. Op een ochtend ontplofte er vlak bij zijn achterdeur een granaat en in paniek griste hij zijn zak mee en rende voor zijn leven. Samen met duizenden andere vluchtende burgers moest hij langs een aantal controleposten. Vaak werden onschuldige burgers daar beroofd en zonder aanwijsbare reden gedood.

Bij de eerste controlepost werden James een paar vragen gesteld en moest hij zijn zak openmaken. Toen hij dit deed en in zijn zak keek, kon hij zijn ogen niet geloven. Tot zijn grote schrik zag hij dat de meegenomen zak niet zijn waardevolle spullen bevatte. In paniek had hij de zak gepakt waarin alle ongeopende Wachttoren- en Ontwaakt!-tijdschriften zaten. Maar toen de soldaat de tijdschriften zag en zijn naam op de etiketten las, zei hij: „O, een van Jehovah’s Getuigen. Jullie zoeken we niet, we weten dat jullie niet liegen.” Na een paar tijdschriften uit de zak te hebben genomen, zei de soldaat tegen James dat hij moest doorlopen.

Bij negen verschillende controleposten gebeurde hetzelfde, omdat alle commandanten aannamen dat James een van Jehovah’s Getuigen was en hem ongedeerd doorlieten. Nu was James dankbaar dat hij niet zijn waardevolle spullen had meegenomen, want door wat hij had gezien, wist hij dat hij vrijwel zeker om zijn bezittingen zou zijn gedood.

Toen hij ten slotte de laatste en meest gevreesde controlepost bereikte, was hij geschokt daar een aantal lijken te zien liggen. Doodsbang riep hij Jehovah’s naam aan. Hij bad dat als God hem wilde helpen te ontkomen aan deze zone des doods, hij hem de rest van zijn leven zou dienen.

James toonde zijn zak aan de soldaten en weer zeiden zij: „Deze mensen zoeken wij niet.” Zich tot hem richtend voegden zij eraan toe: „Onder aan deze heuvel woont een van je broeders. Ga maar naar hem toe.” Inmiddels had James een totaal andere mening over de Getuigen. Hij zocht onmiddellijk de broeder op en er werden regelingen getroffen voor een bijbelstudie uit het boek U kunt voor eeuwig in een paradijs op aarde leven.a

Een paar dagen later werd hij vanwege een aanval gedwongen het gebied te ontvluchten. Deze keer rende James de rimboe in met alleen zijn Eeuwig leven-​boek stevig in de hand! In de elf maanden dat hij geïsoleerd was van de Getuigen, bestudeerde hij zijn boek vijf keer. Toen hij ten slotte naar de stad kon terugkeren, hervatte hij zijn bijbelstudie met de Getuigen en maakte snelle vorderingen. Korte tijd later werd hij gedoopt en hij dient nu getrouw samen met zijn geestelijke broeders.

[Voetnoot]