Bruiloften die Jehovah tot eer strekken

Het volgende artikel over christelijke bruiloften werd oorspronkelijk in Ethiopië geschreven om in het Amharisch nuttige raad te verschaffen voor velen in dat land die onlangs Jehovah’s Getuigen zijn geworden. Het gaat over enkele plaatselijke gewoonten en gebruiken die wellicht verschillen van die waar u woont. U zult het contrast vast heel interessant vinden. Terzelfder tijd geeft het artikel evenwichtige bijbelse raad die, zoals u zult zien, zelfs toepasbaar is als er in uw omgeving andere huwelijksgebruiken bestaan.

„CHRISTELIJKE bruiloften die vreugde schenken”, was de titel van een schitterend studieartikel in De Wachttoren van 15 juli 1984. Het volgende artikel in die uitgave was getiteld: „Geniet op evenwichtige wijze van bruiloftsfeesten”. (Ieder die een huwelijk overweegt kan nog meer wijze raad vinden in de boeken Een gelukkig gezinsleven opbouwen, hoofdstuk 2, en Maak je jeugd tot een succes, hoofdstuk 19 en 20.)a Sinds die artikelen zijn verschenen, zijn er velen Jehovah’s Getuigen geworden, en daarom willen wij enkele punten doornemen die speciaal van toepassing zijn voor ons gebied, alsook andere geschikte punten die ons zullen helpen om van bruiloften gelegenheden te maken die Jehovah, de Insteller van het huwelijk, tot eer strekken.

Een eerste vraag die beschouwd zou kunnen worden is: Wanneer dient een bruiloft plaats te vinden? Dient de datum bepaald te worden door de datums van het plaatselijke traditionele trouwseizoen? Plaatselijk gelooft men dat een op een ander tijdstip in het jaar gesloten huwelijk geen kans van slagen zal hebben. Dit is ongefundeerd bijgeloof, want veel echtparen die Jehovah gelukkig en eensgezind dienen, zijn niet in het traditionele seizoen getrouwd. Wij geloven niet dat iets geluk of ongeluk brengt (Jesaja 65:11; Kolossenzen 2:8). Wij zouden ongelovige familieleden niet helpen het verschil tussen waarheid en leugen te zien als wij overeenkomstig hun bijgeloof een trouwdatum zouden vaststellen. In feite kunnen christenen in elke maand trouwen.

Wanneer er regelingen worden getroffen voor een huwelijkslezing na de vereiste burgerlijke plechtigheid, zou het verstandig zijn geen tijdruimte van vele dagen tussen deze twee gebeurtenissen te laten verstrijken. Als het bruidspaar zou willen dat er een huwelijkslezing in de Koninkrijkszaal wordt gehouden, dan dienen zij ruim van tevoren de gemeenteouderlingen te benaderen om te vragen of er van de zaal gebruik gemaakt mag worden. De plaatselijke ouderlingen zullen er zeker van willen zijn dat de regelingen voor de plechtigheid hun geen slecht geweten zullen bezorgen. De lezing moet op een tijdstip gepland worden dat er geen gemeenteactiviteit in het gedrang komt. De broeder die de huwelijkslezing zal houden, zal vooraf met de aanstaande bruidegom en bruid samenkomen om nuttige raad te geven en zich ervan te vergewissen dat er geen morele of juridische beletselen tegen het huwelijk zijn en dat hij akkoord kan gaan met de plannen voor de eventuele gezellige bijeenkomst die daarop zal volgen. De huwelijkslezing dient ongeveer een half uur te duren en op een waardige manier gehouden te worden, met nadruk op het geestelijke aspect. De huwelijkslezing is beslist belangrijker dan een eventuele receptie die daarop zal volgen.

Een christelijke bruiloft is een goede gelegenheid om te laten zien dat wij „geen deel van de wereld” zijn (Johannes 17:14; Jakobus 1:27). Onze ordelijkheid dient op te vallen. Dit betekent dat wij op tijd zullen zijn in plaats van anderen op ons te laten wachten, waardoor gemeenteactiviteiten misschien in het gedrang zullen komen. Dit is vooral iets wat de bruid zich moet realiseren, aangezien wereldse familieleden er wellicht bij haar op zullen aandringen te laat te komen — om daardoor zogenaamd belangrijker te worden. Door punctueel te zijn, kan een rijpe christelijke zuster tonen dat geestelijke hoedanigheden, zoals nederigheid en consideratie, haar na aan het hart liggen! Ook wanneer er een fotograaf is uitgenodigd om de gelegenheid vast te leggen, is ordelijkheid van belang. Wij doen er goed aan van de fotograaf te verlangen dat hij in colbert, stropdas en een nette broek komt en de lezing niet verstoort wanneer hij foto’s neemt. Tijdens het gebed dienen er geen foto’s gemaakt te worden. Onze ordelijkheid zal Jehovah tot eer strekken en een voortreffelijk getuigenis vormen. Wij hoeven niet te trachten ons aan maatschappelijke formaliteiten te houden die de werkelijke betekenis van de gebeurtenis zouden overschaduwen.

Een receptie is geen vereiste voor een geslaagde bruiloft, maar er is geen schriftuurlijk bezwaar tegen zo’n feestelijke gelegenheid. Zo’n bijeenkomst voor ware christenen dient echter anders te zijn dan wereldse recepties die gekenmerkt worden door buitensporigheden, zwaar drinken, te veel eten, wilde muziek, suggestief dansen en zelfs vechtpartijen. De bijbel schaart „brasserijen” onder de werken van het vlees (Galaten 5:21). Het is gemakkelijker de situatie goed in de hand te houden als de groep niet erg groot is. Het is niet nodig een tent op te zetten om populaire gewoonten te volgen. Mocht iemand wegens de ruimte of het weer besluiten een tent te gebruiken, dan is dat een persoonlijke zaak.

Ervaring wijst uit dat het gebruik van specifieke schriftelijke uitnodigingen een goede manier is om het aantal gasten te beperken. Het is verstandiger om individuele gasten in plaats van hele gemeenten uit te nodigen, en als ordelijke christenen dienen wij zulke beperkingen te respecteren. Schriftelijke uitnodigingen zullen tevens een hulp vormen om te voorkomen dat wij in verlegenheid worden gebracht doordat een uitgeslotene op de receptie verschijnt, want als dat zou gebeuren, zouden veel broeders en zusters kunnen besluiten weg te gaan (1 Korinthiërs 5:9-11). Als een bruidspaar ongelovige familieleden of kennissen uitnodigt, zal het ongetwijfeld om een beperkt aantal gaan, waardoor meer belangrijkheid wordt toegekend aan „hen die aan ons verwant zijn in het geloof” (Galaten 6:10). Sommigen hebben verkozen wereldse kennissen of ongelovige familieleden voor de huwelijkslezing en niet voor de receptie uit te nodigen. Waarom? Welnu, er zijn gevallen geweest waarbij wereldse familieleden zo’n pijnlijke situatie op een huwelijksreceptie hebben veroorzaakt dat veel broeders en zusters vonden dat zij niet konden blijven. Sommige bruidsparen hebben alleen een dineetje met naaste familieleden en christelijke vrienden georganiseerd.

In overeenstemming met Johannes 2:8, 9 is het praktisch om een „feestleider” uit te kiezen. De bruidegom zal een christen die zijn vertrouwen geniet, kiezen om erop toe te zien dat ordelijkheid en hoge maatstaven worden gehandhaafd. Wanneer gasten geschenken brengen, dient dit zonder ’opzichtig geuren’ te geschieden (1 Johannes 2:16). Muziek kan aangenaam zijn zonder dat ze bezoedeld wordt door twijfelachtige teksten, veel te hard geluid of een wild ritme. Velen hebben het het beste gevonden een ouderling van tevoren naar de muziek te laten luisteren die gespeeld zal worden. Dansen kan valstrikken leggen, aangezien veel traditionele dansen afgeleid zijn van vruchtbaarheidsdansen en ongepaste sensualiteit uitbeelden. Het moment dat de taart wordt aangesneden en de champagne wordt ingeschonken, is soms voor wereldse mensen het signaal geweest om alle remmen los te gooien. Veel christelijke bruidsparen hebben juist besloten dat er op hun huwelijksreceptie geen alcohol zou worden geschonken om aldus problemen te voorkomen.

Aangezien wij Jehovah willen eren, zullen wij het vermijden om door opzichtig vertoon te veel de aandacht op onszelf te vestigen. Zelfs wereldse publikaties hebben zich uitgesproken tegen de populaire trend om extravagant te zijn. Wat zou het onverstandig zijn als een bruidspaar zich voor een luxe bruiloft in de schulden zou steken en dan jarenlang ontberingen zou moeten lijden om de rekeningen van die ene dag te betalen! Natuurlijk dient alle kleding die bij die gelegenheid wordt gedragen bescheiden en welverzorgd te zijn, zoals het iemand past die belijdt God te vereren (1 Timotheüs 2:9, 10). In het artikel „Christelijke bruiloften dienen redelijkheid te weerspiegelen” (De Wachttoren van 1 juli 1969) werden de volgende interessante opmerkingen over kleding gemaakt:

„Iemands huwelijk is een speciale gelegenheid, en dan wordt er gewoonlijk aandacht aan geschonken er blij en aantrekkelijk uit te zien. Dit betekent echter niet dat men een bepaald soort japon of kostuum moet dragen. Men doet er goed aan de plaatselijke manier, de kosten en persoonlijke smaak in aanmerking te nemen. . . . Zou het echter redelijk zijn een dergelijk duur kostuum te kopen en hierdoor zichzelf of anderen een financiële last te bezorgen? . . . [Sommige] bruidjes waren blij met de japon van een goede vriendin of een familielid. Anderen hebben veel voldoening gesmaakt in het maken van hun eigen bruidskleding, en dan wellicht op zo’n manier dat deze ook bij andere toekomstige gelegenheden gedragen kan worden. Het is ook volkomen passend voor een bruidspaar om in hun leukste gewone kleren te trouwen . . . Anderen die wellicht in de omstandigheden verkeren dat zij een uitgebreide trouwpartij kunnen geven, zouden er persoonlijk de voorkeur aan kunnen geven een ’rustige trouwdag’ te hebben omdat de tijden kritiek zijn.”

Evenzo hoeft de bruidsstoet (de vrienden van de bruidegom en de bruid) niet groot te zijn. Ook zij zouden niet willen dat door hun kleding en gedrag te veel de aandacht op henzelf wordt gevestigd. Hoewel het een uitgeslotene toegestaan kan worden de lezing in de Koninkrijkszaal bij te wonen, werd er in De Wachttoren van 15 juli 1984 gezegd: „Het zou ongepast zijn personen die zijn uitgesloten of wier schandelijke levensstijl lijnrecht in strijd is met bijbelse beginselen, in de bruidsstoet te hebben.”

Hoewel Jezus een bruiloft bijwoonde, kunnen wij ons niet voorstellen dat hij zijn goedkeuring zou hechten aan het populaire gebruik een stoet auto’s met veel lawaai in de stad te laten rondrijden; het is zelfs gebeurd dat de politie chauffeurs voor het toeteren in een trouwstoet bekeurde. (Zie Mattheüs 22:21.) In dit alles dienen christenen de wijsheid van een bescheiden persoon aan de dag te leggen en niet het opzichtige vertoon of het typerende gedrag van de mensen der natiën na te bootsen. — Spreuken 11:2.

Hoe staat het echter met het bijwonen van bruiloften van buren, wereldse collega’s of verre familieleden en kennissen? Iedere christen moet hierin persoonlijk een beslissing nemen. Het is goed in gedachte te houden dat onze tijd kostbaar is, aangezien wij tijd opzij moeten zetten voor onze bediening, persoonlijke studie en andere gezins- en gemeenteactiviteiten (Efeziërs 5:15, 16). In het weekend hebben wij vergaderingen en velddienst die wij niet willen missen (Hebreeën 10:24, 25). Veel bruiloften vallen samen met grote vergaderingen of speciale dienstactiviteit in verband met het Avondmaal des Heren. Wij mogen ons er niet van laten afbrengen net als onze broeders en zusters over de hele wereld speciale moeite te doen om het Avondmaal des Heren bij te wonen. Voordat wij de waarheid leerden kennen, hebben wij veel tijd met wereldse mensen doorgebracht, misschien in omstandigheden die God tot oneer strekten (1 Petrus 4:3, 4). Nu hebben wij andere prioriteiten. Het is altijd mogelijk om een werelds bruidspaar geluk te wensen door hun een kaart te sturen of op een andere dag een kort bezoek te brengen. Sommigen hebben zulke gelegenheden benut om getuigenis te geven en enkele schriftplaatsen te bespreken die passend zijn voor pasgehuwden.

Een bruiloft waarbij de geestelijke aspecten de wereldse gang van zaken overheersen, zal Jehovah werkelijk tot eer strekken. Door zich ervan te vergewissen dat zij zich afgescheiden houden van de wereld met haar bijgeloof en haar uitspattingen, door niet toe te laten dat de geregelde theocratische activiteiten in het gedrang komen en door bescheidenheid aan de dag te leggen in plaats van opzichtig vertoon, zullen christenen van de gelegenheid genieten. Bovendien zullen zij met een goed geweten en dierbare herinneringen op de gebeurtenis kunnen terugkijken. Mogen al onze christelijke bruiloften, doordat wij van wijsheid en redelijkheid blijk geven, een getuigenis vormen voor oprechte toeschouwers.

[Voetnoot]

[Illustratie op blz. 24, 25]

Christenen volgen niet slaafs elk plaatselijk huwelijksgebruik