Hoe komt het dat de tijden zo slecht zijn?
ALS u gaat zitten om de krant te lezen of naar het journaal te kijken of naar een nieuwsuitzending op de radio te luisteren, verwacht u slecht nieuws te horen, nietwaar? U bent waarschijnlijk niet verrast te horen dat een aan de gang zijnde oorlog nog steeds doorwoedt, dat geweldpleging nog steeds hoogtij viert, of dat een hongersnood nog steeds de kracht van een ontwikkelingsland ondermijnt.
Als u op enige afstand woont van waar dit gebeurt, bent u waarschijnlijk niet constant zwaar verontrust door zulke berichten. Wie kan het tenslotte opbrengen om met al die lijdende massa’s mee te voelen? Toch is het heel moeilijk om onbewogen te blijven wanneer wij geconfronteerd worden met de manier waarop lijden personen beïnvloedt. Met andere woorden: lezen over een oorlog en stilstaan bij statistieken over dodelijke slachtoffers is wel iets heel anders dan lezen over de kleine Adnan, een negenjarige Bosnische jongen wiens moeder omkwam toen een bom hun huis verwoestte. Adnans vader werd nog maar enkele maanden daarna, toen zij samen door een straat liepen, dodelijk geraakt door een sluipschutter. Slechts een paar weken later bloedde zijn zus voor zijn ogen dood, het slachtoffer van een artilleriegranaat op het schoolplein. Artsen die Adnan wegens een trauma behandelden, kwamen tot de bevinding dat de jongen verdoofd was, helemaal geen gevoelens had — zelfs niet nieuwsgierig was. Angsten en flash-backs kwelden hem als hij wakker was; nachtmerries beroofden hem van zijn nachtrust. Adnan is geen statistisch gegeven. Hij is een kind dat lijdt; wij kunnen niet anders dan met hem meevoelen.
Hetzelfde geldt voor andere plagen in de wereld. Over honger lezen is iets heel anders dan een foto zien van een vijfjarig meisje met een opgezwollen buikje en armpjes en beentjes als lucifershoutjes, een amper levend slachtoffer van verhongering. Misdaadcijfers lezen is iets heel anders dan horen over een bejaarde weduwe die beestachtig is geslagen, beroofd en verkracht. Over het verval van het gezin lezen is iets heel anders dan horen dat een moeder haar eigen kind opzettelijk heeft laten verhongeren en wreed heeft mishandeld.
Het is pijnlijk over zulke dingen te lezen. Maar het is nog veel erger als een van deze mondiale plagen onszelf rechtstreeks raakt! Wanneer u persoonlijk kwaad lijdt, kan het grotere beeld dat door het wereldnieuws wordt gepresenteerd, overweldigend worden. Het is angstaanjagend het feit onder ogen te zien dat lijden tengevolge van misdaad, oorlog, honger en ziekte op een nog nooit in de menselijke geschiedenis geëvenaarde schaal toeneemt. De confrontatie met de realiteit van deze twintigste eeuw kan werkelijk diepgaande gevolgen hebben — verbijstering, vrees en neerslachtigheid heersen alom.
Mensen van veel religies zijn op zoek naar antwoorden op verontrustende vragen als: Hoe komt het dat het zo slecht gaat? Waar koerst de mensheid op af?
Jammer genoeg bieden religies in deze tijd zelden bevredigende antwoorden. Toen u de vraag op de omslag van dit tijdschrift voor het eerst zag, hebt u wellicht sceptisch gereageerd — een begrijpelijke reactie. Fundamentalistische religies proberen vaak iets uit de bijbel te halen wat er gewoon niet in staat — de precieze dag en het uur van de ondergang van deze wereld. (Zie Mattheüs 24:36.) De uitgevers van dit tijdschrift laten liever de bijbel zichzelf uitleggen. U zult wellicht verbaasd zijn te weten te komen dat wat de bijbel over de laatste dagen zegt, in overeenstemming met de feiten en redelijk is. En de bijbel legt niet alleen uit hoe het komt dat het zo slecht gaat, maar geeft ook een hoop voor de toekomst, een hoop die werkelijk vertroostend is. Wij nodigen u uit de volgende artikelen te lezen om te zien waarom dit zo is.
[Illustratieverantwoording op blz. 3]
Jobard/Sipa Press