Allemaal goddelijke openbaringen?

ZOU Gods geest, die de Heilige Schrift heeft geïnspireerd, ook verantwoordelijk kunnen zijn voor andere boeken die sommigen als heilig beschouwen? (2 Timotheüs 3:16) Deze vraag werd opgeworpen in een Italiaans jezuïtisch tijdschrift (La Civiltà Cattolica), uitgegeven „onder supervisie van de [Vaticaanse] staatssecretarie” en in katholieke kringen dus als gezaghebbend beschouwd.

„God heeft door middel van de werking van de Heilige Geest het zaad van het Woord zelfs in sommige heilige boeken van een niet-joodse en niet-christelijke traditie uitgestrooid”, zegt het jezuïtische tijdschrift. Voor de jezuïeten werden „heilige” boeken zoals de zoroastrische Avesta of de confucianistische Vier boeken „niet zonder een bepaalde invloed van de Heilige Geest [geschreven] en bevatten ze derhalve in zekere mate een ’goddelijke openbaring’”.

Het artikel geeft echter nadere uitleg. Er wordt in gezegd: „Niet alles wat in zulke heilige boeken staat is het woord van God”, waaraan wordt toegevoegd dat degenen die deze boeken hebben geschreven wellicht „de invloed hebben ondervonden van een polytheïstisch milieu of van de filosofische omgeving” waarin zij leefden en handelden. Volgens Marco Politi, Vaticaancorrespondent voor de Italiaanse krant La Repubblica, worden door deze stelling „mogelijkheden in verband met betrekkingen tussen de Katholieke Kerk en de grote historische religies geopend die voorheen ondenkbaar waren”, waardoor wordt teruggekeerd tot de geest van verschillende interconfessionele gebedsbijeenkomsten zoals die in 1986 in Assisi, welke krachtig gepromoot werd door Johannes Paulus II.

Jehovah is geen God van wanorde en verwarring (1 Korinthiërs 14:33). Wij kunnen dus niet met recht concluderen dat zijn heilige geest, of werkzame kracht, ook maar gedeelten zou inspireren van boeken die niet volledig in overeenstemming zijn met zijn Woord, de bijbel. In plaats van aan te moedigen tot oecumenische toenaderingen tussen verschillende „religieuze tradities”, schreef de christelijke apostel Paulus dat er ’één hoop, één Heer, één geloof, één doop’ is. — Efeziërs 4:4, 5.

Die „ene hoop” draait om geloof in Jezus Christus. De bijbel verklaart terecht: „Er [is] in niemand anders redding, want er is onder de hemel geen andere naam die onder de mensen is gegeven waardoor wij gered moeten worden” (Handelingen 4:12). Geen enkel ander „heilig boek” presenteert Jezus als de centrale figuur in de verwezenlijking van Gods voornemens. Alleen als wij de bijbel als het Woord van God aanvaarden, kunnen wij door dit boek onderwezen worden over de liefdevolle voorziening voor redding die Jehovah God getroffen heeft. — Johannes 17:3; 1 Thessalonicenzen 2:13.