Gesteund door hun grootste Vriend
ER IS één vriendschap die Jehovah’s Getuigen in het bijzonder steun geeft. Dat is hun kostbare verhouding met hun grootste Vriend, Jehovah God. (Vergelijk Jakobus 2:23.) Hij steunt hen tijdens zware geloofsbeproevingen.
Het bericht van rechtschapenheid dat de Getuigen onder totalitaire regimes hebben opgebouwd, is door veel waarnemers geprezen. Een van hen is Jiří Krupička, een doctor in de filosofie en de natuurwetenschappen die na vele jaren in communistische concentratiekampen te hebben doorgebracht in 1968 uit Tsjechoslowakije emigreerde. In zijn boek Renesance rozumu (Renaissance van het intellect) spreekt hij over het lijden en de standvastigheid van Getuigen die wegens hun neutraliteit gevangenzaten.
Onder de communistische regering kregen veel Getuigen gevangenisstraf vanwege hun geloof. Ondanks het feit dat zij in de gevangenis zaten, weigerden zij uranium te delven, dat voor oorlogsdoeleinden gebruikt zou worden (Jesaja 2:4). Krupička beschrijft een tafereel waar hij in 1952 bij een van deze mijnen getuige van was. Hij zag twee gestalten als bevroren standbeelden in het barre winterweer staan. Over hun hoofd en bovenlichaam zat een metalen vat.
Krupička schrijft: „Zij stonden daar al vanaf de vroege morgen in hun gevangenisvodden. Hoe kregen zij het voor elkaar om zo lang op bevroren benen te staan? Door de kracht van geloof. De vaten waren oud en roestig. Een wrede hand had die met zoveel kracht over hun hoofd en schouders geramd dat de scherpe rand door de jas van een van de mannen heen in zijn huid had gesneden, en het bloed drupte van zijn mouw.
De bewaker liet onze rij vlak voor hen halt houden, en de commandant hield een korte toespraak voor ons. Werk weigeren, zo zei hij, is opstand en wordt dienovereenkomstig gestraft. Sentimentele nonsens over oorlog en doden zullen deze tegenstanders, deze vijanden van het socialisme, niet helpen.”
De commandant pakte een metalen staaf en sloeg daarmee op een van de vaten. De man eronder zakte in elkaar met het vat nog over zijn hoofd. Wat er vervolgens gebeurde staat diep in Krupička’s geheugen gegrift.
Hij vertelt: „Er kwam gezang uit de vaten. Zachte geluiden, een gefluisterd gebed tot God, die alles kan horen waar het ook vandaan komt — zelfs een poging tot zingen vanuit oude, roestige uraniumvaten. Hij hoort het duidelijker dan een koraal gezongen in een grote kathedraal.”
Op 1 september 1993 kreeg het werk van Jehovah’s Getuigen in Tsjechië officiële wettelijke erkenning. De Tsjechische Getuigen zijn nu verheugd hun christelijke onderwijzingswerk in vrijheid te kunnen voortzetten. Ja, zij zijn opgetogen anderen te kunnen vertellen over Jehovah, hun grootste Vriend.
[Illustratie op blz. 7]
Congresgangers in Tsjechië