Zo waar als een evangelie

DRIE uiterst kleine fragmenten van een handschrift van het Evangelie van Mattheüs, die bekendstaan als P⁶⁴, zijn sinds 1901 in het bezit van Magdalen College in Oxford (Engeland). Een tijdlang hebben geleerden geloofd dat ze dateerden van het eind van de tweede eeuw G.T.

Onlangs leidde Carsten P. Thiede, een deskundige op het gebied van de papyrologie in Paderborn (Duitsland), een grondig onderzoek van P⁶⁴, dat uit delen van tien verzen van Mattheüs hoofdstuk 26 bestaat. De uitkomst? In het Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik beschrijft Thiede de fragmenten in Oxford als „een fragment van een christelijke codex uit de eerste eeuw, misschien (maar niet noodzakelijkerwijs) van vóór 70 AD”.

Thiedes bevindingen baarden heel wat opzien in de pers en in wetenschappelijke kringen. Waarom? Omdat momenteel P⁵², een fragment van het Evangelie van Johannes dat gedateerd wordt omstreeks 125 G.T., of niet eerder dan de tweede eeuw, beschouwd wordt als het oudste nog voorhanden zijnde tekstgedeelte van de Evangeliën.

Of de nieuwe datering van de papyrusfragmenten P⁶⁴ algemeen aanvaard zal worden, valt nog te bezien. Hoe het ook zij, de eerdere datering zou P⁶⁴ niet alleen tot de oudste bestaande fragmenten van de Evangeliën maken, maar zou tevens nog meer bewijzen verschaffen dat het Evangelie van Mattheüs inderdaad in de eerste eeuw werd geschreven, mogelijk zelfs vóór 70 G.T., toen talloze ooggetuigen van de gebeurtenissen in Jezus’ leven nog in leven waren om de waarheid van het Evangelie te bevestigen.

[Illustratieverantwoording op blz. 32]

Met toestemming van de president en fellows van Magdalen College (Oxford)