Godinnen van de vruchtbaarheid en de oorlog

TIJDENS een archeologische expeditie in Ebla (Syrië) werd een overblijfsel ontdekt met een afbeelding van Isjtar, de Babylonische godin van de vruchtbaarheid en de oorlog. De archeoloog Paolo Matthiae beschrijft het als een „cilindervormig zegel met een vereringstafereel van een gesluierde priesteres die voor een merkwaardig goddelijk beeld staat . . . waarvan het hoofd op een lang, dun onderstel bevestigd is”.

Deze ontdekking is van grote betekenis, want het beeld dateert uit het begin van de achttiende eeuw v.G.T. Volgens Matthiae wordt hierdoor „onomstotelijk bewezen” dat de Isjtaraanbidding zich over een tijdsperiode van zo’n 2000 jaar heeft uitgestrekt.

De aanbidding van Isjtar begon in Babylon en verbreidde zich in latere eeuwen over het hele Romeinse Rijk. Jehovah gebood de Israëlieten elk spoor van valse religie in het Beloofde Land uit te wissen, maar omdat zij dat niet deden, werd de aanbidding van Astoreth (de Kanaänitische tegenhangster van Isjtar) een valstrik voor hen. — Deuteronomium 7:2, 5; Rechters 10:6.

Hoewel Isjtar en haar tegenhangster Astoreth niet meer bestaan, vieren de praktijken die zij vertegenwoordigden — immoraliteit en geweld — hoogtij. Wij kunnen ons terecht afvragen of de moderne maatschappij werkelijk zoveel verschilt van die oude beschavingen die deze godinnen van de vruchtbaarheid en de oorlog aanbaden.

[Illustratie op blz. 20]

Er werden ook kinderen aan Tanit geofferd

[Verantwoording]

Ralph Crane/Bardo Museum