’Zoals ijzer ijzer scherpt’

TEGEN het einde van de derde eeuw G.T. trok een serieuze jonge man die Antonius heette, en wel beschreven is als een „Koptische christen”, zich van de wereld terug en bracht twintig jaar in afzondering in de woestijn door. Waarom? Hij was van mening dat dit de beste manier was waarop hij God kon dienen. Hij was de eerste kluizenaar, of heremiet, van de christenheid die grote invloed heeft gehad.

In deze tijd heeft de christenheid slechts weinig kluizenaars. Maar steeds meer personen zoeken op een andere manier afzondering. Zij weigeren met anderen over religie te spreken, omdat zij van mening zijn dat zulke gesprekken tot onenigheid en ruzies leiden. Hun aanbidding behelst hoofdzakelijk dat zij hun naaste geen kwaad berokkenen.

Dat men zijn naaste geen kwaad berokkent, maakt inderdaad deel uit van de ware religie, maar er is meer nodig. Een oude spreuk verklaart: „Door ijzer wordt ijzer zelf gescherpt. Zo scherpt de ene man het aangezicht van de ander” (Spreuken 27:17). In feite moedigt de bijbel christenen aan om samen te komen, zich niet volledig van de wereld of van andere christenen af te zonderen. De bijbel zegt: „Laten wij op elkaar letten ten einde tot liefde en voortreffelijke werken aan te sporen, het onderling vergaderen niet nalatend” (Hebreeën 10:24, 25). Jehovah’s Getuigen volgen die raad op. Verscheidene keren per week komen zij bijeen om ’het aangezicht van elkaar te scherpen’ door het geloof van medechristenen op te bouwen. Zij bemerken dat het in oprechtheid bespreken van de bijbel niet tot ruzies leidt. Integendeel, het leidt tot harmonie en vrede. Het is een essentieel onderdeel van de ware aanbidding.