Hoe kostbaar acht u het leven?

EEN tienerjongen sprong van de achtste verdieping van een flatgebouw de dood tegemoet. Hij had een boek gelezen waarin een doodsprong beschreven werd als „vrij van pijn of ongemak of vrees; het is eerder een fijn gevoel”. De auteur van dit boek, dat in Japan is uitgegeven, beweerde dat hij zelfdoding slechts „als een van de keuzen in het leven” voorlegde.

Mensen die zelfmoord plegen, zijn niet de enigen die in deze tijd blijk geven van minachting voor het leven. Ook roekeloze automobilisten tonen zeer weinig respect voor het leven. Sommigen rijden zelfs wanneer zij gedronken hebben, waarbij velen zichzelf de dood injagen.

Anderen laten zien hoe weinig waarde zij aan hun leven hechten door de nadruk die zij leggen op genoegens. Rokers weigeren sigaretten vaarwel te zeggen, hoewel roken de dood kan veroorzaken en wel vertraagde zelfmoord is genoemd. In plaats van in deze op seks beluste wereld eerbaar te blijven, volgen velen een promiscue levenswijze die vaak tot de dood leidt.

Zonder zich daar zelfs maar van bewust te zijn, verkorten sommigen hun leven met verscheidene jaren door te veel te eten, te veel te drinken, te weinig lichaamsbeweging te nemen en genoegens na te jagen. De Japanse schrijver Shinya Nishimaru waarschuwde: „Onbeteugelde eetgewoonten verstoren fysiologische functies, en het najagen van niets anders dan gemak en genoegens vreet iemands vitaliteit weg.” Sommigen denken net als degenen uit de oudheid die zeiden: „Laat er gegeten en gedronken worden, want morgen zullen wij sterven.” — Jesaja 22:13; 1 Korinthiërs 15:32.

Ja, minachting voor het leven viert vandaag de dag hoogtij. Daarom kan heel goed de vraag worden gesteld: Hoe kostbaar acht u het leven? Dient het leven koste wat het kost in stand te worden gehouden? En is er iets wat waardevoller is dan ons huidige leven?