Uw gestorven geliefden — Waar zijn zij?
ALEC was gebroken van verdriet. In een week tijd had hij twee van zijn vrienden verloren. Een van hen, Nevil, stierf aan een schotwond. De ander, Tony, kwam om bij een auto-ongeluk. De veertienjarige Zuidafrikaanse jongen werd gekweld door vragen waar hij nog niet eerder mee had gezeten. ’Waarom moeten mensen sterven? En wat gebeurt er na de dood?’, vroeg hij zich af.
Op weg naar Nevils begrafenis hoopte Alec oprecht dat hij antwoord op deze vragen zou krijgen. „Maar”, vertelt hij, „de priester las alleen uit een boek voor en zei dat Nevil naar de hemel was gegaan. Daarna, bij het graf, zei hij dat wij op de opstanding wachten. Ik was verward. Als Nevil in de hemel was, hoe kon hij dan op een opstanding wachten?”
Later die dag woonde Alec Tony’s begrafenis bij. De ritualistische dienst werd in een taal gehouden die hij niet kon verstaan. Maar het hysterische gedrag van sommige rouwenden overtuigde Alec ervan dat er niets vertroostends werd gezegd. „Die avond”, verklaart hij, „was ik vreselijk van streek. Ik voelde mij hulpeloos en verloren. Niemand kon bevredigende antwoorden op mijn vragen geven. Voor het eerst in mijn leven vroeg ik mij echt af of er een God bestaat.”
Elk jaar verliezen miljoenen, net als Alec, geliefden in de dood. „In 1991”, zo wordt in het 1992 Britannica Book of the Year verklaard, „stierven er over de hele wereld 50.418.000 personen.” En hoeveel miljoenen zijn er sindsdien gestorven? Stelt u zich de stroom van tranen eens voor die de diepbedroefde nabestaanden hebben vergoten! Wat hun verdriet nog vergroot, is de verwarring die wordt veroorzaakt door tegenstrijdige denkbeelden over de dood.
Bijgevolg raken velen, net als Alec, gedesillusioneerd en betwijfelen zij of er enige basis is voor hoop op een toekomstig leven na de dood. Volgens de Encyclopedia of Religions „zijn er door de eeuwen heen nadenkende mensen geweest die zich niet bij de meerderheid hebben aangesloten, . . . maar zich hebben afgevraagd hoe iemands ziel of leven onafhankelijk van zijn hersenen en zijn lichaam kan bestaan”.
Het is interessant dat in de bovenvermelde encyclopedie wordt erkend dat de religieuze theorie van een onsterfelijke ziel die onafhankelijk van het lichaam bestaat, niet in de bijbel wordt ondersteund. De bijbel spreekt weliswaar op een paar plaatsen over iemands „ziel” die het dode lichaam verlaat en daar zelfs in terugkeert, maar in deze gevallen wordt „ziel” gebruikt in de betekenis van „leven”, dat verloren gaat of herwonnen wordt (Genesis 35:16-19; 1 Koningen 17:17-23). Vaker wordt het woord „ziel” in de bijbel gebruikt om zichtbare schepselen van vlees en bloed, ja, levende schepselen, te beschrijven (Genesis 1:20; 2:7). Bijgevolg verklaart de bijbel herhaaldelijk dat zielen sterven (Ezechiël 18:4, 20; Handelingen 3:23; Openbaring 16:3). Gods Woord zegt dat zielen, wanneer zij eenmaal dood zijn, „zich van helemaal niets bewust [zijn]”. — Prediker 9:5, 10.
Aan de andere kant bevat de bijbel verslagen over gestorven personen die weer tot leven werden gebracht. In het geval van Lazarus gebeurde dit toen hij al vier dagen dood was (Johannes 11:39, 43, 44). Maar wat zal er gebeuren met mensen die honderden of duizenden jaren geleden zijn gestorven? Is het voor hun vooruitzicht op toekomstig leven noodzakelijk dat God precies hetzelfde lichaam opwekt dat zij hadden toen zij stierven?
Nee. Zo’n denkbeeld is strijdig met dat wat er gebeurt met de atomen waaruit een dood lichaam bestaat. Na verloop van tijd worden sommige van deze atomen opgenomen door plantengroei die vervolgens weer door andere schepselen wordt gegeten en een deel van hun lichaam wordt.
Betekent dit dat er geen hoop bestaat voor mensen die lang geleden zijn gestorven? Nee. De Schepper van ons uitgestrekte universum heeft een ontzagwekkend, onbegrensd geheugen. Hij heeft het vermogen om de persoonlijkheid en de genetische kenmerken van alle gestorven mensen die hij in herinnering verkiest te houden, in zijn volmaakte geheugen op te slaan. Bovendien heeft Jehovah God de macht om een menselijk lichaam opnieuw te scheppen met precies de genetische code van iemand die al eerder heeft geleefd. Ook kan hij in dat lichaam het geheugen en de persoonlijkheid leggen van degene die hij in herinnering heeft, zoals Abraham.
Bijna tweeduizend jaar na de dood van Abraham gaf Jezus Christus de volgende verzekering: „Dat de doden worden opgewekt, heeft zelfs Mozes onthuld in het bericht over het doornbos, wanneer hij Jehovah ’de God van Abraham en de God van Isaäk en de God van Jakob’ noemt. Hij is geen God van de doden, maar van de levenden, want voor hem leven zij allen” (Lukas 20:37, 38). Behalve Abraham, Isaäk en Jakob leven nog miljoenen andere gestorven mensen in Gods herinnering, in afwachting van de komende opstanding. „Er [zal] een opstanding . . . zijn van zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen”, bevestigt de bijbel. — Handelingen 24:15.
Een paar weken nadat Alec zijn twee vrienden had verloren, kreeg hij antwoord op zijn vragen. Een van Jehovah’s Getuigen kwam bij hem aan de deur en liet hem zien wat Gods Woord over de dood en de opstanding zegt. Hierdoor werd Alec vertroost en kreeg zijn leven weer zin.
Zou u ook graag meer te weten komen over de op de bijbel gebaseerde opstandingshoop? Zullen bijvoorbeeld de meeste opstandingen in de hemel of op aarde plaatsvinden? En wat moet iemand doen om Gods goedkeuring te verkrijgen en de vervulling mee te maken van Zijn wonderbaarlijke belofte dat mensen herenigd kunnen worden met gestorven geliefden?