Wie geloven in goddeloze geesten?

GELOOFT u dat onzichtbare geesten uw leven kunnen beïnvloeden? Velen zouden met een pertinent nee antwoorden. Hoewel zij erkennen dat God bestaat, lachen zij om het denkbeeld dat er bovenmenselijke werkers van het kwaad zouden bestaan.

Dat de meeste mensen in de westerse wereld niet in geesten geloven, is gedeeltelijk toe te schrijven aan de invloed van de christenheid, die eeuwenlang heeft onderwezen dat de aarde het middelpunt van het universum was en zich tussen de hemel en een ondergrondse hel bevond. Volgens deze leer genoten engelen gelukzaligheid in de hemel, terwijl demonen de aangelegenheden van de hel bestuurden.

Toen de mensen er door wetenschappelijke ontdekkingen toe werden gebracht verkeerde ideeën over de structuur van het universum te verwerpen, raakte het geloof in geestelijke schepselen uit de mode. The New Encyclopædia Britannica verklaart: „In de nasleep van de zestiende-eeuwse Copernicaanse wending (op grond van de theorieën van de Poolse astronoom Copernicus), waarin . . . de Aarde niet langer als het middelpunt van de kosmos werd bezien maar in plaats daarvan louter als een planeet van een zonnestelsel dat een heel klein onderdeel vormt van een sterrenstelsel in een schijnbaar oneindig heelal — leken de begrippen engelen en demonen niet langer passend.”

Hoewel velen niet in goddeloze geesten geloven, zijn er miljoenen die dat wel doen. Gevallen engelen spelen in veel religies, zowel in het verleden als in deze tijd, een belangrijke rol. Afgezien van hun rol als verdervers van geestelijke gezindheid worden deze slechte engelen bezien als de aanstichters van rampen zoals oorlog, hongersnood en aardbevingen, en ook als de veroorzakers van ziekte, geestesstoornissen en de dood.

Satan de Duivel, de voornaamste boze geest in het christendom en het judaïsme, wordt door de moslims Iblis genoemd. In de Oudperzische religie, het zoroastrisme, verschijnt hij als Ahra Manyoe. In de gnostische religie, die in de tweede en de derde eeuw floreerde, zag men hem in de Demiurg, de naam die aan een jaloerse en inferieure god werd gegeven die door de meerderheid van de mensheid in onwetendheid werd aanbeden.

Lagere boze geesten spelen in oosterse religies een zeer belangrijke rol. Hindoes geloven dat de Asuras (demonen) de tegenstanders van de Devas (goden) zijn. Van de Asuras zijn vooral de Rakshasas, afzichtelijke wezens die op begraafplaatsen rondwaren, zeer gevreesd.

Boeddhisten bezien demonen als gepersonifieerde krachten die de mens ervan weerhouden het nirvana, de uitblussing van begeerte, te bereiken. Een belangrijke verzoeker onder hen is Mara, met zijn drie dochters Rati (Begeerte), Raga (Genot) en Tanha (Rusteloosheid).

Chinese gelovigen gebruiken vuren, fakkels en knallend vuurwerk om zich tegen de kuei, of natuurdemonen, te beschermen. Ook in Japanse religies gelooft men dat er vele demonen zijn, waaronder de angstaanjagende tengu, geesten die bezit nemen van mensen totdat ze door een priester worden uitgedreven.

In de primitieve religies van Azië, Afrika, Oceanië en de Amerika’s gelooft men dat geestelijke schepselen, afhankelijk van de omstandigheden en hun overheersende stemming, behulpzaam of schadelijk kunnen zijn. De mensen aanbidden deze geesten om rampspoed af te wenden en gunsten te ontvangen.

Voeg bij dit alles nog de wijdverbreide belangstelling voor magie en spiritisme, en het is duidelijk dat geloof in goddeloze geesten reeds lang bestaat en tot in alle hoeken van de aarde is doorgedrongen. Maar is het redelijk te geloven dat zulke schepselen bestaan? De bijbel zegt dat ze bestaan. Maar als ze inderdaad bestaan, waarom laat God dan toe dat ze de mens ten kwade beïnvloeden?