De zwakker wordende huwelijksband

EEN jonge moeder knuffelde haar twee maanden oude baby. Toen, in een plotselinge vlaag van waanzin, liet zij hem op de grond vallen. Het jongetje stierf een paar uur later. „Ik liet hem met opzet vallen”, zei de moeder, „omdat mijn man niets om zijn gezin geeft.” In plaats van de zaak met haar man te bepraten, reageerde zij haar woede op de onschuldige baby af.

Slechts weinig moeders nemen hun toevlucht tot zoiets extreems, maar veel moeders delen haar gevoelens. Het wordt voor echtparen steeds moeilijker hun huwelijk tot een succes te maken. „Als een huwelijk zo weinig kans van slagen heeft als tegenwoordig in de Verenigde Staten het geval is,” aldus de Journal of Marriage and the Family, „is zich krachtig en onvoorwaardelijk door een huwelijk te laten binden . . . dermate riskant dat geen enkel puur rationeel denkend mens dat zou doen.”

In deze woelige tijden dragen dingen als immoraliteit, onverenigbaarheid van karakters, schulden, wrijving met de schoonfamilie en zelfzucht bij tot huiselijke ruzies, die maar al te vaak op echtscheiding uitlopen. De situatie is in Japan zo ernstig dat zelfs de Katholieke Kerk, die bekendstaat om haar krachtige standpunt tegen echtscheiding, een speciaal comité moest benoemen om de positie van gescheiden en hertrouwde lidmaten te verbeteren. Een toenemend aantal kerkgangers wordt door met echtscheiding verband houdende problemen beïnvloed.

Maar het aantal echtscheidingen onthult slechts het topje van de ijsberg. Onderzoek in de Verenigde Staten toont aan dat de oorzaak van de toename in het aantal echtscheidingen veeleer gelegen is in de verslechterende kwaliteit van het huwelijksleven zelf en niet zozeer in maatschappelijke tendensen die echtscheiding gemakkelijker maken. Met minder inspanning en minder binding verliest het huwelijksleven zijn bekoring. Velen houden de schijn op een getrouwd stel te zijn, maar zij delen het huwelijksbed niet en praten bijna nooit met elkaar. Sommigen voelen zich als de oosterse vrouw die haar eigen, persoonlijke graf kocht en zei: ’Ik weiger bij mijn echtgenoot in het graf te liggen.’ Terwijl zij nu niet van haar man kan scheiden, probeert zij een postume scheiding te krijgen. Jammer genoeg is het huwelijksleven voor zulke mensen, hoewel zij niet gescheiden zijn, geen bron van geluk.

Dat was het geval met Isao. Hij was in een opwelling met zijn vrouw getrouwd en was dus niet gemotiveerd om zijn egotistische levenswijze te veranderen. Hoewel hij als vrachtwagenchauffeur een goed loon had, verspilde hij al zijn inkomsten aan eten en drinken en zorgde niet voor zijn gezin. Daardoor had hij voortdurend ruzie met zijn vrouw. „Telkens wanneer mij iets tegenzat,” vertelt Isao, „ging ik naar huis en reageerde mijn woede op mijn gezin af.” Als een vulkaan die niet tot rust wilde komen, kwam het onderwerp echtscheiding dagelijks naar boven.

Veel mannen en vrouwen gaan gebukt onder een slecht huwelijk. Of zij nu wel of niet scheiden, zij vinden geen geluk. Is er een manier waarop zij hun huwelijk tot een succes kunnen maken? Wat kan er gedaan worden om hun huwelijksband te versterken?