Vragen van lezers

Door wie werd Judas Iskariot als twaalfde apostel vervangen?

Doordat Judas Iskariot een afvallige was geworden en in ontrouw stierf, bleven er slechts 11 apostelen over, en Jezus stelde in de veertig dagen tussen zijn opstanding en hemelvaart niemand als vervanger aan. Ergens tijdens de tien dagen tussen de hemelvaart van Jezus en Pinksteren achtte men het noodzakelijk om de plaats die door Judas opengevallen was, weer te bezetten, en dat niet louter omdat Judas gestorven was, maar veeleer wegens zijn afvalligheid, zoals uit de door Petrus aangehaalde schriftplaatsen blijkt (Handelingen 1:15-22; Psalm 69:25; 109:8; vergelijk Openbaring 3:11). Daarom lezen wij ook nergens dat toen de getrouwe apostel Jakobus ter dood werd gebracht, men er moeite voor deed een opvolger in zijn apostelambt aan te stellen. — Handelingen 12:2.

Zoals uit Petrus’ woorden blijkt, was men het er destijds over eens dat iemand die de positie van een apostel van Jezus Christus bekleedde, aan bepaalde vereisten moest voldoen. Hij moest Jezus persoonlijk hebben gekend en moest een ooggetuige van zijn werken, zijn wonderen en vooral van zijn opstanding zijn geweest. Met het oog hierop is het duidelijk dat in de loop van de tijd een apostolische successie een onmogelijkheid zou worden, tenzij God in elk afzonderlijk geval iets zou doen zodat er aan deze vereisten voldaan kon worden. Destijds, vóór Pinksteren, waren er echter mannen die aan deze vereisten voldeden, en twee van hen achtte men geschikt om de ontrouwe Judas te vervangen. Ongetwijfeld met Spreuken 16:33 in gedachten werd het lot geworpen en Matthias werd uitgekozen, zodat hij nadien „met de elf apostelen gerekend” werd (Handelingen 1:23-26). Hij behoorde dan ook tot „de twaalf” die het probleem inzake de Griekssprekende discipelen oplosten (Handelingen 6:1, 2), en klaarblijkelijk rekende Paulus hem tot die groep apostelen toen hij in verband met de verschijningen van Jezus na diens opstanding over „de twaalf” sprak (1 Korinthiërs 15:4-8). Met Pinksteren waren er dus 12 apostolische fundamenten waarop het toen gevormde geestelijke Israël kon rusten.