Het was later dan zij dachten!

HET jaar was 609 v.G.T., de plaats van handeling Jeruzalem. De profeet Jeremia was aan het woord. Hij voorzei de verwoesting van zijn geliefde heilige stad, Jeruzalem, een verwoesting die over haar zou komen omdat de joden Jehovah de rug hadden toegekeerd en waren weggezonken in de aanbidding van valse goden. Zij lieten zich in met verdorven seksaanbidding op de hoge plaatsen, brachten drankoffers aan heidense goden, aanbaden de zon, de maan en de sterren, brandden reukwerk voor Baäl en offerden hun kinderen aan Molech. — 1 Koningen 14:23, 24; Jeremia 6:15; 7:31; 8:2; 32:29, 34, 35; Ezechiël 8:7-17.

In hun ogen was Jeremia een onheilsprofeet, een fanaticus die op alles en iedereen wat aan te merken had. Jeremia had de inwoners van Jeruzalem 38 jaar lang gewaarschuwd; en 38 jaar lang hadden zij hem bespot. Al die tijd had het volk Jehovah verworpen en gezegd dat hij geen macht was waar zij zich iets van moesten aantrekken. Zij zeiden: „Jehovah zal geen goed doen en hij zal geen kwaad doen”, en: „Jehovah heeft het land verlaten, en Jehovah ziet het niet.” — Zefanja 1:12; Ezechiël 9:9.

De profeten Jeremia en Ezechiël hadden de verwoesting van Jeruzalem gepredikt, maar er was niets gebeurd. De Israëlieten hielden het dus niet voor mogelijk dat ook maar één zo’n visioen in hun tijd vervuld zou worden, want zij zeiden: „De dagen worden verlengd en elk visioen is verloren gegaan.” Maar Jehovah gaf hierop ten antwoord: „De dagen zijn nabijgekomen . . . Want ikzelf, Jehovah, zal spreken welk woord ik zal spreken, en het zal volbracht worden. Er zal geen uitstel meer zijn, want in uw dagen, o weerspannig huis, zal ik een woord spreken en het stellig volbrengen.” — Ezechiël 12:22-25.

In 609 v.G.T. was voor Jehovah de tijd aangebroken om zijn woord gestand te doen. Nadat Jeremia bijna vier decennia lang de waarschuwing had laten weerklinken, sloegen Babylonische legers het beleg rond de stad Jeruzalem. Achttien maanden later werd er een bres in de muren geslagen, werd de tempel verbrand en werden de meesten van het volk in ballingschap naar Babylon gevoerd. Zoals voorzegd, werd de stad door zwaard en hongersnood en pestilentie verwoest. — 2 Koningen 25:7-17; 2 Kronieken 36:17-20; Jeremia 32:36; 52:12-20.

Jeremia had gelijk gehad. Het volk had het bij het verkeerde eind. Het was later dan zij dachten! Het visioen was niet voor de verre toekomst. Het was voor hun tijd.

Dit is niet louter geschiedenis. Wat er met Jeruzalem gebeurde was profetisch. Het was een voorafschaduwing van iets toekomstigs. De hedendaagse christenheid bedient zich van de naam van Christus en beweert in een verbondsverhouding met God te staan; toch treedt ze in de voetsporen van de inwoners van het Jeruzalem uit de oudheid. Over het algemeen onderwijzen de kerken van de christenheid heidense leerstellingen, hebben zich bezoedeld met seksuele immoraliteit, staan politieke programma’s voor, ondersteunen de oorlogen van de wereld, aanvaarden evolutie en laten God als Schepper buiten beschouwing, sluiten de ogen voor het feit dat miljoenen ongeborenen op het altaar van het gemak worden geofferd, en nemen allerlei menselijke filosofieën aan, terwijl ze beweren dat de bijbel een boek van mythen en legenden is.

Zoals Jeremia door het volk van Jeruzalem werd bespot, worden Jehovah’s Getuigen in deze tijd bespot door de christenheid. De waarschuwing van de Getuigen voor een komende vernietiging te Armageddon wordt als waardeloos van de hand gewezen. ’God is niet in de aarde geïnteresseerd’, zegt de christenheid. ’Laat hij zich met de hemel bezighouden; wij houden ons wel met de aarde bezig. En mocht Armageddon komen, dan zal dat niet in onze generatie gebeuren. Wij hebben dat verhaal al eerder gehoord. Wij laten ons daardoor niet misleiden!’

Gaat de geschiedenis zich herhalen? Is dit weer een tijd waarin miljoenen zullen ontdekken dat het later was dan zij dachten?