„Nu hebben wij onze eigen Koninkrijkszaal”

ER IS veel gepubliceerd over snelbouw-Koninkrijkszalen in landen als Groot-Brittannië, Canada en de Verenigde Staten. Minder bekend evenwel is het feit dat er in de zogenaamde ontwikkelingslanden al tientallen jaren achtereen snel gebouwde plaatsen van aanbidding voor Jehovah’s Getuigen zijn opgetrokken.

In Afrikaanse landen bouwen de plaatselijke Getuigen vaak in een tijdsbestek van slechts enkele weken tijdelijke faciliteiten voor districtscongressen. Deze dienen niet alleen als vergaderplaats en ter bescherming tegen de hete tropenzon maar ook als huisvesting voor de afgevaardigden. Soortgelijke ervaringen kunnen over Midden-Amerika verteld worden.

In Guatemala ontving de gemeente Vivibien van Jehovah’s Getuigen, een van de gemeenten in de hoofdstad, bijvoorbeeld een bijdrage van $200. Toen een plaatselijke Getuige een stuk grond in plattelandsgebied aanbood, besloten de Getuigen de bijdrage te gebruiken om een bescheiden vergaderplaats voor hun bijeenkomsten te bouwen.

De wanden zouden van bamboe worden vervaardigd en anderhalve meter hoog worden; daarboven zou een stuk open blijven voor ventilatie. Er werd besloten dat het gebouwtje vier bij zes meter groot zou worden. Toen de gemeenteouderlingen de plaats bezochten, merkten zij tot hun verrassing dat er vóór het stuk land verscheidene bamboebosjes stonden met stengels van zes tot negen meter hoog en acht tot dertien centimeter dik. ’Waarom zouden wij de zaal niet aanstaande zaterdag bouwen?’, zeiden zij.

De volgende woensdagavond werden de bouwplannen op papier gezet. Op donderdag kocht één broeder de gegalvaniseerde platen voor het dak, een ander het hout en weer een ander de spijkers. Donderdagmiddag werd het hout op maat gezaagd en begonnen zij de A-vormige dakspanten in elkaar te zetten met behulp van stalen verbindingsplaten die iemand had geschonken. Vrijdagavond waren de dakspanten klaar.

Vroeg op zaterdagmorgen werden de dakspanten en de overige planken, de dakbedekking en de spijkers per vrachtwagen naar het dorp vervoerd. Vier voertuigen brachten ongeveer vijftig mannen, vrouwen en kinderen naar het dorp. Tegen 8.00 uur v.m. waren allen op de plaats van bestemming.

In gaten die in de harde, vulkanische rots waren uitgehakt, werden steunpilaren gezet. Voordien hadden de Getuigen van de eigenaar van het bamboebos vijftig bamboestengels gekocht voor twaalf dollarcent per stuk — een investering van $6. Het bamboe werd snel met machetes gekapt. De stengels werden met de hand in stukken van anderhalve meter gezaagd en vervolgens doormidden gekliefd.

Terwijl de dakspanten werden geplaatst, waren anderen ermee bezig de gespleten bamboerepen op dwarslatten te spijkeren, de ene helft aan de buitenkant en de andere helft aan de binnenkant, zodat het aantrekkelijke ronde bamboe zowel de binnen- als de buitenmuur sierde. Vervolgens werden de dakplaten aangebracht, terwijl anderen stenen en aarde begonnen binnen te brengen om de aarden vloer te nivelleren. Vóór het donker werd, was het in twaalf uur opgetrokken bouwwerk klaar en keerden de broeders en zusters blij van hart naar hun huis in de stad terug.

Later werden er dennenaalden op de aarden vloer gestrooid en enkele vouwstoelen en bamboebanken, die van de ongebruikte bamboestengels waren gemaakt, neergezet. Nu was de Koninkrijkszaal klaar voor de eerste vergadering.

In veel tropische landen — op eilanden in de Grote Oceaan en het Caribische gebied en in Afrika, Azië, Mexico en Midden- en Zuid-Amerika — waar misschien wel een miljoen getuigen van Jehovah wonen, hebben zulke eenvoudige bouwwerken de plaatselijke Getuigen vreugde geschonken, omdat zij konden zeggen: „Nu hebben wij onze eigen Koninkrijkszaal.”