Een archeoloog met waardering voor bijbelse waarheid

„DE LAATSTE grondslag voor enige twijfel of de Geschriften ons in hoofdzaak zo hebben bereikt als ze werden geschreven, is nu weggenomen.” Deze woorden van Sir Frederic Kenyon, die op blz. 289 van zijn boek The Bible and Archæology (1940) staan, worden aangehaald op blz. 53 van het door de Watch Tower Society uitgegeven boek U kunt voor eeuwig in een paradijs op aarde leven. Hoe was Kenyon tot deze conclusie gekomen? Doordat pas ontdekte papyrushandschriften werden gedateerd op een tijd die zo dicht lag bij de tijd dat de Schrift werd samengesteld, dat hij de tussenruimte als „te verwaarlozen” kon beschrijven. Toch vertoonden deze papyri geen beduidende afwijkingen van recentere handschriften. Dit bevestigde „de authenticiteit en de algemene zuiverheid” van de latere teksten die als basis voor bijbelvertalingen hebben gediend.

Het is interessant dat een van Jehovah’s Getuigen over deze vermaarde archeoloog schrijft: „Sir Frederic Kenyon had verscheidene publikaties van het Genootschap in zijn bezit, want in de loop der jaren heb ik het voorrecht gehad verschillende boeken bij hem achter te laten en met hem te corresponderen. Ik leerde hem in het begin van 1936 kennen. . . . Een boek van de hand van dr. Kenyon had mij inzicht geschonken in de oorsprong van de bijbel. Ik deelde hem dit in een brief mee. Na enige tijd ontving ik zijn boek The Story of the Bible, waarin hij had geschreven: ’Met de beste wensen van de auteur, F. G. Kenyon, 1 mei 1937.’

Nadat hij het door het Genootschap uitgegeven boek ’De Waarheid Zal U Vrijmaken’ had ontvangen, schreef hij mij: ’U hebt hetzelfde doel als ik, mensen ertoe te brengen de bijbel te lezen en te geloven; maar u appelleert aan een veel groter publiek. Mijn boeken zijn voornamelijk gericht tot degenen die verontrust zijn door wat hun is verteld over de resultaten van de hedendaagse kritiek en ontdekkingen, terwijl uw boek zich richt tot lezers van alle rangen en standen. Ik wens u zeer veel succes met uw werk.’

Toen hij over nog twee publikaties van ons Genootschap schreef, verwees hij opnieuw naar ons gemeenschappelijke doel ’mensen ertoe aan te moedigen de bijbel te lezen en hem met verstand te lezen’, waarna hij opmerkte: ’Ik ben blij te horen dat uw boeken in veel landen op grote schaal worden verspreid.’ . . .

In 1948 publiceerde Sir Frederic het boek The Bible and Modern Scholarship als weerlegging van een boek van de hand van dr. Barnes, bisschop van Birmingham, waarin delen van de bijbel, met inbegrip van die waarin de loskoping door Christus Jezus wordt behandeld, als ’folklore’ waren beschreven. In zijn inleiding zegt dr. Kenyon: ’Een nauwkeurige bestudering van het boek van de bisschop had mij ervan overtuigd dat het geen eigentijdse weerspiegeling van de resultaten van de hedendaagse wetenschap vormde maar integendeel een herleving was van een school van kritiek die ongeveer zeventig jaar geleden enige opgang maakte, en dat het de resultaten van de laatste vijftig jaar bijna volkomen negeerde.’ Over zijn eigen boek zei Kenyon: ’Ik geloof dat de tijd is aangebroken . . . om opnieuw vertrouwen op te bouwen in de bijbel als een gids die naar waarheid leidt en als een basis voor het gedrag in het leven. . . . Ik kan alleen maar hopen dat [dit boek] enige hulp zal bieden aan degenen die opzien naar het christendom als de enige hoop van onze verwarde wereld en naar de bijbel als een vast fundament voor het christelijke geloof.’

Deze wereldvermaarde bijbelgeleerde, die zo welwillend over het werk en de publikaties van Jehovah’s Getuigen had geschreven, was een nederig en oprecht vriendelijk mens. . . . Nadat hij als student in Oxford had uitgeblonken, werd hij in 1889 assistent op de afdeling handschriften van het Brits Museum. Later werd hij bevorderd tot assistent-conservator van handschriften en in 1909 tot directeur en eerste bibliothecaris van het Brits Museum. Gedurende het eerste deel van zijn lange ambtstermijn ging zijn interesse in de eerste plaats uit naar bijbelhandschriften en de ontdekking van papyri. Later was hij als directeur verantwoordelijk voor de archeologische expedities naar Karkemis en Ur. Na zijn pensionering was hij betrokken bij de aankoop van de Codex Sinaiticus en de publikatie van de Chester Beatty-papyri, die ertoe hebben bijgedragen de authenticiteit van de Griekse Geschriften te bevestigen.

Tot besluit is het passend het volgende uit zijn boek The Story of the Bible te citeren: ’De bijbel wordt zowel door goddelijke inspiratie als door een menselijke geschiedenis gekenmerkt. Het is een uitermate interessante geschiedenis, een geschiedenis waarvan allen die waarde hechten aan hun bijbel, op de hoogte dienen te zijn. . . . Het is ten slotte geruststellend te bemerken dat al deze ontdekkingen en studies er in het algemeen alleen maar toe hebben geleid de bewijzen voor de authenticiteit van de Schrift te versterken en ons de krachtige overtuiging te geven dat wij het echte Woord van God in een in wezen ongeschonden staat in handen hebben.’”