Rassehaat vergeten

MARIE stond naast het doopbassin te wachten tot haar nicht gedoopt zou worden op een districtscongres van Jehovah’s Getuigen in Cicero (Illinois). Plotseling hoorde zij naast zich uitroepen: „Ken ik jou niet ergens van?” Zij draaide zich om en zag een gezicht dat zij zich niet precies meer kon herinneren maar haar wel bekend voorkwam — het gezicht van een vrouw die Agerthia heette.

Marie’s gedachten vlogen ijlings terug naar de tijd lang voordat zij een van Jehovah’s Getuigen werd, naar de gangen van hun middelbare school, waar zij beiden in rassenrelletjes hadden gevochten — maar dan tegen elkaar. Agerthia met haar groep van zwarte meisjes-studenten en Marie met haar groep van blanke meisjes waren gewoon elkaar smerige scheldwoorden naar het hoofd te slingeren om vervolgens tot een algemeen gevecht over te gaan, waarbij men elkaar aan beide zijden gemeen toetakelde. Marie kon zich herinneren hoe Agerthia zelfs een meisje het ziekenhuis in had geslagen! Beide groepen meisjes werden dan tijdelijk van school gestuurd, maar zodra zij weer toegelaten werden, begonnen de scheld- en vechtpartijen opnieuw.

Nu, zo’n dertien jaar later, kwamen zij elkaar naast een doopbassin weer tegen — alleen deze keer zonder wederzijdse haatgevoelens. Niet langer verdeeld door raciale barrières omhelsden zij elkaar in liefde als geestelijke zusters, verenigd in het ware geloof. Nauwkeurige kennis van Jehovah God en Jezus Christus had hen ertoe bewogen hun geest te hervormen. — Romeinen 12:1, 2.

Onder Jehovah’s dienstknechten komt geen rassehaat voor. In plaats daarvan hebben zij elkaar lief, in overeenstemming met Jezus’ woorden: „Ik geef u een nieuw gebod, dat gij elkaar liefhebt; net zoals ik u heb liefgehad, dat ook gij elkaar liefhebt. Hieraan zullen allen weten dat gij mijn discipelen zijt, indien gij liefde onder elkaar hebt.” — Johannes 13:34, 35.