Vragen van lezers

◼ Er wordt gezegd dat de christelijke levenswijze zelfs nu lonend is. Waarom schreef Paulus dan: „Indien wij alleen in dit leven op Christus hebben gehoopt, zijn wij van alle mensen het meest te beklagen”?

Het ware christendom is beslist een goede en voldoening schenkende levenswijze. Maar de opmerking van de apostel Paulus in 1 Korinthiërs 15:19 gaf te kennen dat iemand die lijden verduurde ter wille van zijn hoop, te beklagen zou zijn indien die hoop ongegrond was.

Er zijn redenen te over voor de conclusie dat de levenswijze die voortspruit uit de beoefening van het ware christendom, goed is. Beschouw eens enkele bewijzen daarvoor. Een oprecht christen maakt deel uit van een gemeente die uit reine, liefdevolle mensen met een hoge moraal bestaat, mensen die belangstelling voor hem hebben en bereid zijn zowel geestelijke als materiële hulp te bieden. Doordat een christen Gods raad opvolgt, wordt hij beschermd tegen allerlei fysieke gevaren en kwalen, zoals die welke verband houden met immoraliteit, overmatig drinken, roken en drugmisbruik (Rom. 1:26, 27; 1 Kor. 6:18; 2 Kor. 7:1; Ef. 4:18, 19). Hij dobbert niet doelloos rond zonder te weten wat de zin van het leven is of waarheen het leidt; hij heeft daarentegen waardering voor zijn verhouding tot zijn Schepper en vindt bevrediging in het doen van Gods wil. Dat hij beginselen naleeft die op de bijbel gebaseerd zijn, draagt bij tot een bestendiger en succesvoller gezin. Omdat een christen eerlijk is, zal men hem wellicht graag als werknemer willen hebben en wordt hij misschien minder gemakkelijk op non-actief gesteld of ontslagen.

Zelfs deze beknopte opsomming laat al zien dat de christelijke levenswijze werkelijk rijk en lonend is.

Soms zal een christen echter tegenstand ontmoeten, met vervolging te maken krijgen of zelfs geweld ondergaan (2 Tim. 3:12). Jezus heeft voorzegd dat dit het geval zou zijn (Matth. 24:9, 10; Mark. 8:34; 10:30; Luk. 21:12; Joh. 16:2). De christenen in het oude Korinthe waren hiervan op de hoogte. Het was hun bekend dat Paulus, die „de gemeente van God vervolgd” had, nu zelf vervolgd werd. Hij schreef hun: „Worden wij beschimpt, wij zegenen; worden wij vervolgd, wij houden stand” (1 Kor. 15:9; 4:12; 2 Kor. 11:23-27). Hij redeneerde echter: „Waarom zijn ook wij elk uur in gevaar? Dagelijks zie ik de dood onder de ogen. . . . Indien ik, gelijk mensen, te Efeze met wilde beesten heb gevochten, wat baat het mij? Als de doden niet worden opgewekt, ’laat ons eten en drinken, want morgen sterven wij’.” — 1 Kor. 15:30-32.

De vervolging waarmee christenen te maken kregen, hield dus verband met hun hoop. Als deze hoop louter een waanidee was geweest, zou het zinloos zijn geweest dat zij vervolging ondergingen. Daarom kon Paulus zeggen: „Indien wij alleen in dit leven op Christus hebben gehoopt, zijn wij van alle mensen het meest te beklagen.” — 1 Kor. 15:19.

Maar hij wist zeker dat Christus uit de doden opgewekt was. Nadat Jezus was opgestaan, was hij aan honderden getuigen verschenen, onder wie Paulus zelf (1 Kor. 15:3-8). Daarom smeekte hij de Korinthiërs dringend: „Dientengevolge, mijn geliefde broeders, wordt standvastig, onwrikbaar, altijd volop te doen hebbend in het werk van de Heer, wetend dat uw arbeid niet tevergeefs is in verband met de Heer.” — 1 Kor. 15:58.

Paulus was ervan overtuigd dat noch hij noch andere christenen die ter wille van Christus lijden ondergingen, te beklagen waren. Hij leidde een rijk gevuld, gedenkwaardig en zelfs benijdenswaardig leven. Wat voor hem gold, kan ook voor ons gelden, namelijk, dat ’godvruchtige toewijding nuttig is voor alle dingen, daar ze een belofte inhoudt voor het tegenwoordige en het toekomende leven’. — 1 Tim. 4:8.