Herpes — de ziekte die blijft

Degenen die zich door de seksuele revolutie hebben laten bevrijden, betalen voor de genoegens van het vrije geslachtelijke verkeer een hoge prijs — herpes genitalis. Deze virusinfectie, waarvan de symptomen onder andere met vocht gevulde blaasjes in de schaamstreek omvatten, wordt in het algemeen — hoewel niet altijd — overgebracht door seksueel contact. Er bestaat geen geneesmiddel tegen. Er zijn naar schatting inmiddels een twintig miljoen Amerikanen mee geïnfecteerd. Het tijdschrift Time wijdde een coverartikel aan deze plaag en ging in op de oorzaak voor deze toename van ziektegevallen: „Niet alleen geven nu meer mensen zich aan [vrije] seks over, maar zij zijn ook actiever — ze beginnen jonger, trouwen later, scheiden vaker weer van elkaar.”

Volgens de Newyorkse groepstherapeut Dominick Riccio gaan echter steeds meer „seksueel bevrijde” personen de waarde van terloopse „seks” in twijfel trekken. Hij zegt: „Zij zijn teleurgesteld in de vrije seks en doodsbang dat zij herpes oplopen en daar dan nooit meer van afkomen.” Een op de voorgrond tredende voorstander van „vrije seks” zegt: „Misschien is er daar in de hemel een god die van al onze geneugten toch zijn deel eist door ons in ons vlees aan te tasten.” Degenen die in seksuele losbandigheid leven, ontvangen inderdaad „in zichzelf de volledige vergelding . . . die hun voor hun dwaling toekwam” (Rom. 1:27). Dit geldt natuurlijk niet voor personen die een rein leven leiden en de ziekte niet door een seksueel contact maar op een andere manier oplopen.