Flitsen van hier en daar rond de zaalbouw in Dunwoody
DE MEDEWERKING van de stad Atlanta had niet beter kunnen zijn. De heer Gardner, inspecteur van bouwtoezicht, hoorde van ons tijdschema, maar zijn opzichters werken niet op zaterdag en zondag. Daarom gaf hij aan enkele Getuigen die officieel bevoegd waren op een bepaald vakgebied werkzaam te zijn, toestemming toezicht uit te oefenen op de werkzaamheden die werden verricht. Bovendien kwam een erkend architect tijdens het weekend het bouwterrein van tijd tot tijd bezoeken om erop toe te zien dat het gebouw ruimschoots voldeed aan de plaatselijke bouwvoorschriften.
De drie televisiestations stuurden hun filmploegen naar het bouwterrein. Een van de verslaggevers was onder de indruk, bleef nog lang nadat zijn filmploeg vertrokken was en besloot zijn programma op de drieëntwintigste met: „De broeders en zusters komen morgen terug, en wij ook.”
Op de ochtend van de vierentwintigste ging een Getuige meer dan honderdvijftig kilometer van Dunwoody van huis tot huis. Aan zes verschillende deuren kreeg hij te horen: „Ja, jullie zijn die mensen die op de tv waren, die in Atlanta in twee dagen tijd die Koninkrijkszaal bouwen.”
Een zakenman in Atlanta had dat weekend gasten in huis. Vroeg op die zaterdagochtend kwamen zij langs het bouwterrein en zagen de muren verrijzen. Zij waren verbaasd over die activiteiten en kwamen die dag en de volgende dag elke twee uur terug om te kijken hoe het werk vorderde. Vervolgens sprak die zakenman over deze gebeurtenis op de Filippijnen, in Mexico en tal van staten in het westen van de VS.
Op de drieëntwintigste kreeg een agente op het politiebureau van Dekalb County de toewijzing het verkeer in de buurt van de Koninkrijkszaal te regelen. Haar chef legde uit dat daar een kerk werd gebouwd, maar zij beweerde dat er in dat hele gebied geen kerk werd gebouwd. Nog steeds volhoudend dat haar chef ongelijk had, ging zij toch maar. Toen zij aankwam, hield zij midden op de weg stil, zodat ze het verkeer blokkeerde, en riep uit: „Niet te geloven! Dat stond hier gisteren nog niet!”
Een Getuige werkt als kelner in het Perimeter Marriott Hotel in Atlanta. De manager van het restaurant had zijn ouders te eten en hij vroeg de Getuige hun te vertellen van de kerk die in twee dagen was gebouwd. Zijn vader antwoordde: „Dat bestaat niet! Ik zit al jaren in de bouw en ik weet dat het onmogelijk is!” Toen vroeg hij: „Tot welke religie behoort u?” Toen hij hoorde dat het om Jehovah’s Getuigen ging, zei hij: „Die zouden ertoe in staat zijn!” Hij had een congreszaal beheerd die de Getuigen hadden gebruikt en hij had gezien hoe zij samenwerkten. „Geen enkele andere religie zou ertoe in staat zijn”, zei hij, „maar Jehovah’s Getuigen wel.”
Rijen auto’s reden gedurende die twee dagen langs het bouwterrein om te zien wat er gaande was. Velen stopten even om een bezoekje te brengen. Soms bevonden zich wel achthonderd nieuwsgierige buren en voorbijgangers op het terrein. Sommigen van hen aten met de arbeiders mee. De cafetaria-afdeling heeft gedurende die twee dagen vijfendertighonderd gratis maaltijden verstrekt.
Enkele dagen na de bouw van de zaal kreeg een Getuige bezoek van een vertegenwoordiger. Deze had op het tv-journaal over de zaal gehoord en was diep onder de indruk. Het deed hem denken aan „mieren in een mierenhoop”. Zijn familie was religieus, maar hij was teleurgesteld in religie. Toen zei hij: „Als een religieuze groepering zo efficiënt kan samenwerken en in één weekend een gebouw kan neerzetten, dan moeten die iets bezitten wat andere religies niet te bieden hebben.” Later kwam hij met nog iemand naar een vergadering in de Koninkrijkszaal.
Een vader was erg van streek toen zijn dochter een getuige van Jehovah werd en wilde volstrekt niet naar haar verklaringen luisteren. Maar nu praat hij graag over de bouw van de Koninkrijkszaal in Dunwoody en zei tegen zijn dochter: „Ik ben er trots op dat jij daaraan hebt meegewerkt.”