Wie spreken in tongen?
„OP EEN dag, hier in mijn eigen woonkamer, knielde ik in gebed neer. Plotseling kreeg ik een gevoel van grote en uitbundige vreugde. Ik begon God te loven in het Engels en ging daarna op een andere taal over. Het was een prachtige ervaring.” — Een baptiste in Texas (VS).
„Toen gebeurde het dat mijn tong werd gegrepen, en onmiddellijk wist ik niets meer, ik wist helemaal niets, maar ik voelde die drang om te spreken. Ik wilde ophouden met praten, maar mijn tong werd er gewoon toe gedwongen. . . . dan hoor ik mijn eigen woorden, ik begrijp ze niet, maar ik blijf voelen dat mijn tong gedwongen wordt te praten.” — Een lid van een apostolische gemeente in Mexico.
„Het geeft uiting aan iets wat in mijn hart gebeurt.” — Een katholieke man in Michigan (VS).
Waarvan geven zij hier een beschrijving? Van spreken in tongen, of glossolalie.a Letterlijk miljoenen mensen beweren de afgelopen tien of twintig jaar van God de wonderbaarlijke gave van tongen te hebben ontvangen. Deze „gave” treft men niet alleen aan in de „klassieke” pinksterkerken, maar ook in nagenoeg alle denominaties in de charismatischeb beweging — rooms-katholiek, baptistisch, methodistisch, luthers en presbyteriaans. Volgens een Gallup-enquête, gehouden in opdracht van Christianity Today, beweren van de 29 miljoen volwassen Amerikanen die belijden tot een pinkstergroep of een andere charismatische beweging te behoren, ongeveer vijf miljoen dat zij de gave van tongen hebben ontvangen.
De „gave” komt gewoonlijk tot uiting in een extatische uitbarsting van onverstaanbare woorden en frasen. Het kan de buitenstaander in de oren klinken als woorden zonder betekenis, maar voor de oprechte aanhanger van een pinkstergroep of een andere charismatische beweging „is het de wonderbaarlijkste belevenis die een christen kan meemaken”, zoals een spreker in tongen het uitdrukte. Waarom hechten velen zo’n belang aan de gave van tongen?
„In de eerste plaats”, zo verklaart Felicitas D. Goodman in haar boek Speaking in Tongues, „duidt het op de aanwezigheid van de Heilige Geest in de persoon. . . . In de tweede plaats wordt het spreken in tongen als een vorm van gebed beschouwd, geïnspireerd door de aanwezigheid van de Heilige Geest.” Voor de oprechte spreker in tongen is zijn gave dus een teken dat hij de heilige geest heeft ontvangen. Hij heeft wellicht het gevoel dat zijn woordenschat ontoereikend is om zijn dankbaarheid aan God te uiten. Daarom worden tongen beschouwd „als een gave van de Geest die iemand in staat stelt doeltreffender te bidden” in „een niet-rationele, niet-cognitieve vorm van spraak”, zegt Clark H. Pinnock, docent in de systematische theologie aan de McMaster Divinity School in Ontario (Canada).
Maar duidt de gave van tongen werkelijk op ’de aanwezigheid van de heilige geest in iemand’? Dient u naar de gave te streven als hulp om ’doeltreffender tot God te bidden’?
[Voetnoten]
a Het woord „glossolalie” is afkomstig van twee Griekse woorden, gloossa, dat „tong”, en lalia, dat „spraak” betekent.
b Het woord „charismatisch” is afkomstig van het Griekse woord charismata, dat „gaven” betekent. Het woord wordt vaak gebruikt in verband met personen in de meer traditionele denominaties, die van mening zijn dat tongen en andere buitengewone gaven thans een normaal onderdeel van de christelijke geloofsbeleving vormen.