Bijbels onderwijs in de kleinste republiek ter wereld
IN NOORD-ITALIË, dicht bij de Adriatische Zee, ligt de kleinste republiek ter wereld. Ze beslaat een gebied van slechts 61 vierkante kilometer. Wij hebben het over San Marino, een onafhankelijke republiek die geheel door de republiek Italië is ingesloten.
Wanneer bezoekers de hoofdstad, San Marino, binnenkomen, raken zij snel onder de indruk van het middeleeuwse karakter van de gebouwen. Volgens de traditie heeft een steenhouwer, Marinus van Dalmatië (een kuststreek van wat nu Joegoslavië is), de republiek in de vierde eeuw G.T. gesticht. Hij vluchtte erheen om aan de vervolging van christenen door de Romeinse keizer Diocletianus te ontkomen.
De activiteiten van Jehovah’s Getuigen in San Marino zijn ongeveer twintig jaar geleden begonnen. Aan het eind van de jaren vijftig begon een bejaarde Italiaanse verpleger bijbelse waarheden met bewoners van de republiek te delen. Dit verliep niet zonder tegenstand. Hij werd verscheidene malen door de plaatselijke politie, die door katholieke priesters was opgehitst, naar de grens begeleid met het bevel nooit meer terug te komen. In navolging van moedige christenen die in de bijbel worden genoemd, was deze verpleger echter vastbesloten „God als regeerder meer [te] gehoorzamen dan mensen” (Hand. 5:29). Hij bleef met mensen in San Marino over bijbelse waarheden spreken.
Zijn werk was niet vergeefs. Een oudere dame luisterde aandachtig naar zijn schriftuurlijke boodschap. Uiteindelijk aanvaardde zij wat zij leerde als de waarheid en werd gedoopt. Later deden enkele leden van haar familie, die eerst tegen Jehovah’s Getuigen gekant waren geweest, hetzelfde. In augustus 1968 was het groepje Getuigen in San Marino tot negen uitgegroeid. De eerste keer dat een reizende vertegenwoordiger van het Wachttorengenootschap hen bezocht, luisterden 31 personen naar zijn toespraak. De Koninkrijkszaal bevond zich destijds op Italiaans grondgebied, vlak over de westgrens van San Marino.
Na verloop van tijd werden enkele burgers van San Marino getuigen van Jehovah. Dit verschafte een deugdelijke basis voor latere toename. De plaatselijke Getuigen konden vrijuit in het gebied prediken. In het begin trachtte de politie hun activiteit te verbieden. Maar toen de politieautoriteiten vernamen dat zij burgers van San Marino waren, beletten zij hen niet langer in hun krachtsinspanningen om in het openbaar en van huis tot huis te prediken.
In 1971 was het aantal getuigen van Jehovah in San Marino tot zeventien uitgegroeid. In dat jaar adviseerde het Italiaanse bijkantoor van het Wachttorengenootschap dat de groep tot een gemeente werd georganiseerd. In 1972 werd het mogelijk de Koninkrijkszaal naar San Marino over te brengen. De autoriteiten gaven destijds toestemming een regeringsgebouw, het Kurhaus, voor de eerste kringvergadering van Jehovah’s Getuigen in San Marino te gebruiken. Wat stemde het de plaatselijke Getuigen vreugdevol om op die vergadering een bezoekersaantal van 1749 te hebben, en 35 te zien dopen!
Nu is de gemeente in San Marino tot 70 personen uitgegroeid. In 1980 waren er tijdens de Gedachtenisviering ter herdenking van Christus’ dood 134 aanwezigen, één op elke 151 bewoners van de republiek. Op het ogenblik is er één Getuige op elke 257 bewoners van San Marino.
Hoewel katholieke geestelijken in deze republiek af en toe vanaf de kansel tegen het bijbelse opvoedkundige werk van Jehovah’s Getuigen ageren, reageert de bevolking van San Marino er vaak gunstig op. Degenen die de boodschap van het Woord van God ernstig opvatten, bemerken dat ze een wonderbaarlijke uitwerking op hun leven heeft.
Toen de Getuigen enige tijd geleden van huis tot huis predikten, troffen zij een vrouw aan die oprechte belangstelling aan de dag legde. Er werden geregelde bijbelbesprekingen met haar gehouden en uiteindelijk werd zij gedoopt. Haar schoonmoeder werd ook een Getuige. Aangezien de rest van haar familie het erg druk had met allerlei wereldse werkzaamheden, reageerden zij in het begin onverschillig. Twee ouderlingen van de plaatselijke gemeente brachten echter enkele vriendschappelijke bezoekjes en na verloop van tijd konden zij regelingen treffen voor geregelde bijbelse besprekingen met hen. Als resultaat hiervan hebben acht personen in die familie de wens te kennen gegeven hun leven in overeenstemming te brengen met bijbelse beginselen.
Eén lid van deze familie ondervond tegenstand toen zij krachtsinspanningen in het werk stelde om het geïnspireerde Woord van God te begrijpen. Een katholieke priester dwong haar er zelfs toe een verklaring te ondertekenen waarin zij te kennen gaf niet langer met Jehovah’s Getuigen de bijbel te zullen bestuderen. Daarna trouwde deze vrouw en ging zij naar het buitenland. Toen zij echter weer in San Marino terugkeerde, begon zij de Heilige Schrift onmiddellijk weer te onderzoeken. „Men kan de waarheid niet vergeten”, zei ze. In het begin was de echtgenoot van deze vrouw hiertegen gekant. Maar toen besloot hij het Woord van God zelf te onderzoeken en raakte hij ervan overtuigd dat het de waarheid was. Dank zij de kracht die de bijbel bezit om het leven van mensen ten goede te veranderen, is deze familie nu krachtig verenigd in de aanbidding van de ware God, Jehovah.
Jezus verklaarde over de belangrijkste activiteit die ware christenen zouden verrichten: „Dit goede nieuws van het koninkrijk zal op de gehele bewoonde aarde worden gepredikt tot een getuigenis voor alle natiën” (Matth. 24:14). Gelukkig gebeurt dit ook in de kleinste republiek ter wereld.