Vindt u ontspanning in datgene wat God haat?
EEN christelijke prediker en zijn vrouw hadden kaartjes voor wat naar zij dachten een stuk van Shakespeare zou zijn. Toen zij echter bij het theater aankwamen, bemerkten zij dat dit stuk niet zo’n succes was geweest en daarom door een moderne opvoering was vervangen. Het publiek bestond overwegend uit oudere mensen van de middenstand en de welgestelde klasse, want het was een van de mooiste theaters van de stad New York.
Nadat de voorstelling ongeveer drie of vier minuten aan de gang was, wendde de man zich tot zijn vrouw en vroeg: „Ben je klaar?” Zij wist precies wat hij bedoelde en zei „Ja”. Beiden stonden op en liepen naar buiten. Waarom? Het begin van die voorstelling was wat taal, gebaren en inhoud betreft zo onvoorstelbaar schunnig dat zij zich die onwaardigheden niet wilden laten welgevallen. Ook bij andere gelegenheden hebben christelijke getuigen van Jehovah het noodzakelijk gevonden net als dit echtpaar te handelen omdat zij door de advertentie waren misleid.
Wat haat God? Hij haat alles wat slecht is. Hij haat onder andere ’een hart dat schadelijke plannen verzint en voeten die zich haasten om naar het slechte te snellen’ (Spr. 6:16-19). Omdat hij al het slechte haat, zal hij over allen die morele onreinheid beoefenen, een ongunstig oordeel vellen. — Hebr. 13:4.
Nog nooit tevoren is er op elk gebied zo veel morele vuilheid geboden. Films, toneelvoorstellingen, tv-shows, boeken en tijdschriften trachten allemaal de wijdverbreide belangstelling voor pornografie en ontucht te bevredigen.
Waarom is de mens van nature zo geneigd ontspanning te vinden in datgene wat God haat? Dit komt doordat onze eerste ouders, Adam en Eva, ons een slechte start hebben gegeven. Omdat zij een loopbaan van zelfzucht, ongehoorzaamheid en opstand gingen volgen, is ’de neiging van ’s mensen hart slecht van zijn jeugd af’. Nadat koning David was terechtgewezen in verband met ernstige zonden die hij tegen Jehovah had begaan, schreef hij: „Met dwaling werd ik met barensweeën voortgebracht, en in zonde heeft mijn moeder mij ontvangen.” — Gen. 8:21; Ps. 51:5; 2 Sam. 12:7-14.
Het genoegen dat onvolmaakte mensen uit dingen putten die God haat, zou vergeleken kunnen worden met het hevige verlangen dat een diabeticus heeft naar zoetigheid. Diabetes of suikerziekte is in hoofdzaak een erfelijke ziekte, hoewel onverstandige eet- en drinkgewoonten of andere factoren de aanvang van deze ziekte kunnen verhaasten en haar kunnen verergeren. Door een gebrekkige chemische werking van het lichaam heeft de patiënt een hevig verlangen naar datgene wat hij juist niet mag hebben. Dit doet denken aan een regel uit Shakespeare: „Uw genegenheden zijn als de eetlust van een zieke, wiens begeerte het meest uitgaat naar datgene wat zijn kwaal zou verergeren.” Ja, evenals bepaalde ziektetoestanden vergezeld gaan van een hevig verlangen naar datgene wat de ziekte zou verergeren, drijven onze overgeërfde gevallen neigingen ons tot het slechte aan.
Wij durven niet toe te geven aan een hevig verlangen naar slechte ontspanning. Waarom niet? Omdat wij dan zo aan het slechte gewend zullen raken, dat wij zullen bemerken dat wij geneigd zijn het te beoefenen, en als er dan een sterke verleiding op onze weg komt, zullen wij er tot ons blijvende verdriet voor zwichten en ten val komen.
Zelfs de apostel Paulus moest op dit gebied een strijd voeren. Daarom schreef hij: „Het goede dat ik wens, doe ik niet, maar het slechte dat ik niet wens, dát beoefen ik. Ik bemerk in mijn geval dan deze wet: dat wanneer ik het juiste wens te doen, het slechte bij mij aanwezig is. . . . ik [schep] werkelijk behagen in de wet van God, maar in mijn leden zie ik een andere wet, die strijd voert tegen de wet van mijn verstand en mij in gevangenschap voert aan de wet der zonde, die in mijn leden is.” — Rom. 7:19, 21-23.
Wat zal ons behoeden? Wij moeten datgene wat Jehovah haat, hartgrondig en oprecht haten, ja, het verafschuwen: „Hebt een afschuw van wat goddeloos is” (Rom. 12:9). Dat is niet gemakkelijk. Een schrijfster die er moeite mee had met roken te stoppen, bracht het aldus onder woorden: „Hoe kan ik iets haten wat mij genoegen verschaft?” Maar men kan een beslissing nemen en zichzelf blijven inprenten datgene wat slecht, goddeloos, schadelijk, verwoestend en onverstandig is, te haten en te verafschuwen. De apostel Paulus deed er iets aan, zoals hij aan een andere christelijke gemeente schreef: „Ik ben hard voor mijn lichaam en leid het als een slaaf, om niet, na tot anderen te hebben gepredikt, zelf op een of andere wijze afgekeurd te worden.” — 1 Kor. 9:27.
Dit wil niet zeggen dat Paulus zijn lichaam letterlijk kastijdde zoals Maarten Luther dit deed toen hij een monnik was en zijn lichaam tot bloedens toe geselde. In plaats daarvan legde Paulus zich zelfdiscipline op; hij oefende strenge zelfbeheersing. Daarom kon hij ook schrijven: „In geen enkel opzicht geven wij enige aanleiding tot struikelen, opdat er geen aanmerkingen op onze bediening gemaakt kunnen worden, maar in elk opzicht bevelen wij ons als Gods dienaren aan: . . . door zuiverheid, . . . door liefde vrij van huichelarij.” Wij moeten hetzelfde doen. — 2 Kor. 6:3, 4, 6.
Ons wordt het gebod opgelegd om God lief te hebben met heel ons hart en onze ziel, heel ons verstand en onze kracht. Als wij God werkelijk liefhebben, zullen wij alles wat hem mishaagt, willen vermijden (Mark. 12:30). Hij is heilig en wil dat wij heilig zijn (1 Petr. 1:15, 16). Bovendien wordt er een beroep gedaan op verstandig eigenbelang. God gebiedt ons onszelf lief te hebben, maar insgelijks onze naaste lief te hebben als onszelf (Mark. 12:31). Wij moeten onszelf blijven inprenten dat het eenvoudig niet de moeite waard is ons aan het slechte over te geven. Gods Woord zegt in dit verband: „Wordt niet misleid: God laat niet met zich spotten. Want wat een mens zaait, dat zal hij ook oogsten; want wie met het oog op zijn vlees zaait, zal uit zijn vlees verderf oogsten, maar wie met het oog op de geest zaait, zal uit de geest eeuwig leven oogsten.” — Gal. 6:7, 8.
Gezonde mentale gewoonten te ontwikkelen, zal een hulp zijn. Wij moeten goed opletten wat wij lezen, waarnaar wij kijken en waarmee wij onze geest bezighouden. Dagelijks de bijbel lezen, zal een hulp zijn. Ja, het is zelfs goed om bijbelteksten uit het hoofd te leren. Ook dienen wij niet over het hoofd te zien welke waarde gebed heeft. Maak gebed tot een gewoonte. „Houdt aan in het gebed.” Jezus gaf ons een goed voorbeeld, want over hem staat geschreven: „Gij hebt rechtvaardigheid liefgehad en wetteloosheid gehaat.” — Rom. 12:12; Hebr. 1:9.
Wat is de beloning voor zulke krachtsinspanningen? Wij zullen bemerken dat ook in ons geval de verdere woorden van de apostel Paulus waar zijn: „Godvruchtige toewijding is nuttig voor alle dingen, daar ze een belofte inhoudt voor het tegenwoordige en het toekomende leven.” Dit betekent de nauwe en moeilijke weg van zelfdiscipline te bewandelen, maar dit gaat nu reeds met vrede des geestes en tevredenheid gepaard, en leidt uiteindelijk tot eeuwig leven. — 1 Tim. 4:8; Matth. 7:13, 14.