Wat is de achtergrond van het gebruik?

IN VERSCHEIDENE delen der aarde is het gebruikelijk om tijdens de begrafenisceremonie één of drie schepjes aarde in het graf waarin de kist is neergelaten, te werpen. Wat is de achtergrond van dit gebruik?

Een uit tien delen bestaand Duits werk over bijgeloof, genaamd Handwörterbuch des deutschen Aberglaubens, verklaart dat hier verscheidene redenen voor bestaan — „opdat men de dode gemakkelijker vergeet en hierdoor de rust van de dode te bevorderen, en opdat de overledene zich niet zo zal vervelen; in Bulgarije wordt het gedaan om de ziel te verlossen. De ziel verlaat het lichaam als de priester wat aarde in het graf gooit (Deel I, blz. 984). In het boek Standard Dictionary of Folklore, Mythology and Legend van Funk & Wagnall wordt over de begrafenisceremonies van bepaalde Noordamerikaanse Indianen opgemerkt dat zij voorwerpen in het graf gooiden om de „geest van de overledene” tot rust te brengen. Dan voegt dit werk eraan toe: „Dezelfde gedachte ligt waarschijnlijk ten grondslag aan het wijdverbreide gebruik om wat aarde, klei, stof of as in het graf te gooien.” — Deel. I, blz. 427, 428.

De gewoonte om aarde in het graf te gooien, is niet op de bijbel gebaseerd. De bijbel verklaart met betrekking tot de doden: „Hun liefde en hun haat en hun jaloezie zijn reeds vergaan, en zij hebben tot onbepaalde tijd geen deel meer aan iets wat onder de zon moet worden gedaan” (Pred. 9:6). Ceremonies die de geest van de dode tot rust moeten brengen, hebben dus geen enkele waarde. De doden zijn werkelijk dood, in afwachting van Gods vastgestelde tijd om hen weer tot leven te brengen. De Schrift verzekert ons: „Er [zal] een opstanding . . . zijn van zowel de rechtvaardigen als de onrechtvaardigen.” — Hand. 24:15.