Vragen van lezers

● Een man die ik ken, maakt vorderingen in de richting van de christelijke doop, maar zijn verblijfsvergunning voor dit land is afgelopen. Wat moet ik hem aanraden?

U dient hem er beslist voor te prijzen dat hij de wens heeft Gods raad te kennen en op te volgen. De Schrift spoort christenen ertoe aan ordelievend te zijn en aan caesar te betalen wat van caesar is (Matth. 22:21). Het zou daarom goed zijn deze man ertoe aan te sporen al het mogelijke te doen om zijn status, die momenteel misschien als die van een illegale vreemdeling wordt beschouwd, in orde te brengen.

Klaarblijkelijk steelt of liegt hij niet, leidt hij geen immoreel leven of overtreedt hij niet op andere manieren Gods duidelijk in de bijbel opgetekende morele wetten. Wij vermelden dit omdat iemand die Gods wetten overtreedt, berouw moet hebben en zich moet omkeren voordat hij in aanmerking kan komen voor de christelijke doop (1 Kor. 6:9, 10; Hand. 26:20; 2:38). Maar deze man wil weten hoe hij in zijn geval aan de wetten van het land kan voldoen.

De bijbel geeft christenen de raad de wetten van het land te gehoorzamen in alle zaken die niet in strijd zijn met Gods wet (Rom. 13:1; Hand. 5:29). De apostel legde uit dat wij door dit te doen niet bevreesd behoeven te zijn voor straf van de autoriteiten die wetsovertreders straffen. Wij kunnen op deze wijze ook een goed geweten behouden. — Rom. 13:3-5.

Gods Woord legt de christelijke gemeente, door bemiddeling van haar opzieners, echter niet de verplichting op van alle details van de burgerlijke en strafwet op de hoogte te raken ten einde naleving ervan af te dwingen. Dit blijkt uit de wijze waarop Paulus de zaak van Onésimus behandelde.

Onésimus was een slaaf van een christen uit Kolosse, genaamd Filémon. Om de een of andere zelfzuchtige reden was Onésimus naar Rome gevlucht opdat hij kon opgaan in de mensenmenigte aldaar; misschien heeft hij zijn meester zelfs wel beroofd voordat hij de vlucht nam. In Rome kwam Onésimus als een weggelopen slaaf (Latijns: fugitivus) in aanraking met Paulus, werd een christen en diende Paulus. Mettertijd drong de apostel er bij Onésimus op aan naar zijn wettige meester terug te keren, terwijl Paulus Filémon er zelfs toe aanmoedigde Onésimus als een broeder te ontvangen en hem vriendelijk te bejegenen. — Filem. 8-22.

Merk op dat de apostel Paulus Onésimus, toen deze in Rome was, niet aan de Romeinse autoriteiten overleverde om als een gevluchte slaaf en misschien een dief gestraft te worden. Wij weten uit zijn geschriften dat Paulus van mening was dat een christen de wet van het land moest gehoorzamen, maar hij beschouwde het duidelijk niet als de plicht van de gemeente om als een arm van de regering te dienen door toezicht op het leven van mensen uit te oefenen. Wij kunnen ook zien dat de situatie van Onésimus niet werd beschouwd als een hinderpaal om gedoopt te worden. Ten slotte verkoos Onésimus, waarschijnlijk gedreven door raad zoals die welke eerder in Romeinen 13:1-5 was opgetekend, en door Paulus’ persoonlijke aansporingen, naar zijn wettige meester terug te keren.

De christelijke gemeente van thans volgt een handelwijze die overeenstemt met dit bijbelse voorbeeld. Ze gaat, alvorens iemand toe te staan gedoopt te worden of in de gemeente te blijven, niet na of iemands huis wel beantwoordt aan elk onderdeel van de bouwwet, of hij met betrekking tot zijn wettelijke status wel aan ieder detail heeft voldaan, enzovoort.

Dit suggereert geenszins dat Gods volk zich weinig van caesars wetten aantrekt. Integendeel, wij staan bekend als een volk dat ernaar streeft ordelievend te zijn, en veel regeringsfunctionarissen hebben Jehovah’s Getuigen hierom geprezen. Het is zoals Paulus over het gehoorzamen van de regering schreef: „Blijf het goede doen, en gij zult lof van haar hebben.” — Rom. 13:3.

Vooral mannen die de leiding in de gemeente nemen, dienen in dit opzicht een voorbeeld te zijn. De bijbel zegt ten aanzien van ouderlingen en dienaren in de bediening dat zij „onberispelijk” dienen te zijn, „een voortreffelijk getuigenis [moeten] hebben van de mensen buiten” en „vrij van beschuldiging” moeten zijn (1 Tim. 3:2, 7, 10). Een christen die bekende wettelijke vereisten van „caesar” in de wind wenst te slaan, zou dus zeker niet in de positie verkeren om voor een dergelijk ambt in de gemeente aanbevolen te worden. Mannen die voor zulke voorrechten aanbevolen worden, dienen personen te zijn die ’stevig vasthouden aan het getrouwe woord’, niet alleen in wat zij zeggen, maar ook in hoe zij wensen te leven, met inbegrip van het toepassen van de raad om ’aan caesar te betalen wat van caesar is’. — Tit. 1:7-9.

Weliswaar is iedereen, christen of niet, er persoonlijk verantwoordelijk voor of hij voldoet aan burgerlijke wetten, maar niettemin zal het van uw zijde vriendelijk zijn om deze schriftuurlijke gedachten met uw kennis te delen. De bijbelse raad om gehoorzaam te zijn aan regeringswetten is werkelijk wijs en om ons bestwil. Door deze toe te passen, kunnen christenen nare problemen vermijden en een zuiver geweten genieten in het dienen van God.