Bij wie rust de werkelijke schuld?

● Momenteel wonen bijna twee van de drie mensen op aarde in een niet-christelijk land. Waarom hebben „christelijke” religies in deze gebieden vaak zo weinig aantrekkingskracht? Twee artikelen die in de New York Times van 16 september 1974 verschenen, werpen hier licht op.

Het ene handelt over China, dat, met zijn 800 miljoen bewoners, bijna een vijfde van de wereldbevolking herbergt. Onlangs werd in België een internationale theologische conferentie gehouden om te spreken over het onvermogen van de religies van de christenheid missionarissen naar China te zenden. Volgens het verslag in de New York Times werd de zienswijze beklemtoond dat vroegere missionarissen in China „te nauw met Westerse imperialistische belangen vereenzelvigd” waren. Eén verklaring op de conferentie luidde:

„Het is heel ongelukkig dat het christendom als de officiële religie van het Westen ertoe werd gebracht op verschillende manieren het imperialisme, het leenstelsel, het kolonialisme en het bourgeois-kapitalisme te rechtvaardigen.”

Het andere artikel komt uit Saoedi-Arabië, religieus centrum van 530 miljoen moslims. Mohammed Salahuddin, redacteur van de krant Al Medina, zei in een commentaar op de toenemende modernisering van rijke Arabische landen: „Wij weten hoe het met de Westerse maatschappij gesteld is, en wij zijn ontzet. Wij zien het uiteenvallen van het gezinsleven en de wijdverbreide seksuele immoraliteit, en wij weten dat dit geen juiste levenswijze is.”

De apostel Paulus zei in zijn tijd over huichelachtige personen die beweerden God te dienen: „Want ’de naam van God wordt wegens ulieden onder de natiën gelasterd’” (Rom. 2:24). Evenzo hebben de religies van de christenheid in deze tijd bewezen huichelachtig te zijn door zuivere bijbelse beginselen af te schaffen in ruil voor politiek gewin en door seksuele immoraliteit te vergoelijken, en aldus zijn ze voor de mensen in niet-christelijke landen veeleer een beletsel dan een hulp geweest om de ware boodschap van de bijbel te waarderen.