Katholieken en communisten

● De Italiaanse geestelijkheid van de katholieke Kerk heeft de paus verzocht een in 1949 uitgevaardigd decreet te herroepen waarin werd bepaald dat een ieder ’die de communistische partij gunstig gezind was’ geëxcommuniceerd zou worden. Wat is er nog meer gebeurd en waar wijst dit alles op?

De laatste tijd heeft het Vaticaan officiële waardigheidsbekleders uit een aantal communistische landen ontvangen en zelfs het verlangen kenbaar gemaakt relaties met Rood-China aan te gaan. Oplettende waarnemers zien in deze stappen drastische veranderingen met betrekking tot het standpunt dat de Kerk voorheen innam. Het is waar dat de katholieke Kerk altijd een ’vriend van de wereld’ geweest is, en met wereldse deskundigheid heeft ze er gewoonlijk wel voor gezorgd aan beide zijden van politieke geschillen — zelfs in oorlogen — priesters en bisschoppen en een grote aanhang te hebben. Op die wijze behield ze, ongeacht de afloop, een invloedrijke positie aan de zijde van de winnaar.

Maar tegenwoordig dwingen de wereldgebeurtenissen haar tot concessies die op een gestadig zwakker wordende positie wijzen. Het schijnt dat er tussen de Westerse landen en het communistische Oosten vrede tot stand begint te komen. Om enige politieke kracht te behouden, wordt de Kerk gedwongen zich met haar aloude atheïstische vijand te verzoenen.

Aldus verliest een Kerk met grote wereldse macht haar greep op de teugels inzake politiek bestuur. Haar stem in de wereldaangelegenheden is nu verzoenend. Dit alles roept het profetische beeld uit het bijbelboek Openbaring, hoofdstuk 17, in gedachten. Daar wordt alle valse religie afgeschilderd als een prostituée die haar gezag over de beestachtige natiën verliest en uiteindelijk door diezelfde natiën vernietigd wordt.