Vragen van lezers
● Als een christen overspel pleegt, berouw heeft en zijn zonde aan het christelijke rechterlijke comité belijdt, moet hij zijn overspel dan ook kenbaar maken aan zijn huwelijkspartner, ook al doet hij zijn partner hier heel veel verdriet mee? — V.S.
Ja, een christen is verplicht zijn overtreding aan de onschuldige partner kenbaar te maken voordat de leden van het rechterlijke comité zijn tot uitdrukking gebrachte berouw als waar kunnen aanvaarden. Overspel is een verontreiniging van het huwelijksbed en is ernstig genoeg om de onschuldige partner toe te staan zich te laten scheiden, waarna hij of zij schriftuurlijk vrij is om te hertrouwen (Matth. 19:9). De onschuldige partner heeft dus het volste recht te weten wat er is gebeurd.
In werkelijkheid doet niet de bekentenis, maar het overspel de onschuldige partner verdriet. Om deze reden had de overspelige partner van tevoren ernstig over de slechte gevolgen van overspel moeten nadenken en niet aan verleiding moeten toegeven. Wanneer het overspel eenmaal is gepleegd, is het te laat eraan te gaan denken de onschuldige partner verdriet te besparen.
Hoewel het de onschuldige partner vanzelfsprekend veel verdriet zal doen als hij of zij van het overspel op de hoogte wordt gesteld, betekent dit niet noodzakelijkerwijs het einde van het huwelijk. Na de oprecht gemeende bekentenis en de smeekbede om vergeving aangehoord te hebben, kan hij of zij besluiten de overspelige partner te vergeven. Verder verschaft de bekentenis een gelegenheid voor zowel man als vrouw om hun huwelijk aan een ernstige beschouwing te onderwerpen en na te gaan wat er gedaan zou kunnen worden om het huwelijk te verbeteren en een herhaling van het kwaad te vermijden. De mogelijkheid bestaat zelfs dat de onschuldige partner tot de ontrouw van zijn of haar huwelijkspartner heeft bijgedragen. Indien de vrouw bijvoorbeeld moedwillig heeft nagelaten haar man te geven wat hem toekomt, draagt zij een bepaalde verantwoordelijkheid voor hetgeen is gebeurd. Zij is van Gods standpunt uit bezien niet geheel zonder schuld, want de bijbel vermaant: „Laat de man zijn vrouw geven wat haar toekomt, maar laat ook de vrouw hetzelfde doen ten opzichte van haar man. . . . Onthoudt het elkaar niet, behalve met onderling goedvinden voor een bestemde tijd om tijd aan gebed te wijden en weer samen te komen, opdat Satan u niet blijve verzoeken vanwege uw gebrek aan zelfbeheersing.” — 1 Kor. 7:3-5.
Door de bekentenis wordt niet alleen een mogelijke basis voor een verbeterd huwelijk gelegd, maar er kunnen ook andere ernstige problemen door worden vermeden. Zolang de overspelige partner de kwestie verborgen houdt, kan hij geen goed geweten ten opzichte van zijn huwelijkspartner hebben. Dit kan zich weerspiegelen in zijn woorden en daden. De onschuldige partner zal vermoedelijk al gauw aanvoelen dat er iets mis is en hier iets van zeggen. Om zich te beschermen, zou de schuldige misschien zijn toevlucht nemen tot liegen, hetgeen zijn verkeerde gedrag alleen maar erger zou maken. Zo zou er ten slotte dus meer schade aangericht kunnen worden dan wanneer hij zijn overtreding belijdt en zijn partner om vergeving vraagt.
Indien iemand die zich schuldig heeft gemaakt aan overspel dus werkelijk berouwvol is en het huwelijk in stand wil houden, dient hij zijn partner om vergeving te vragen. Indien vergeving wordt geschonken, kunnen beiden voortaan samenwerken om te trachten het huwelijksbed zonder verontreiniging te houden (Hebr. 13:4). Aangezien de morele zuiverheid van de gemeente erbij betrokken is, dienen zij ook het rechterlijke comité van het gebeurde in kennis te stellen.