Een krachtig getuigenis door een voortreffelijk gedrag
EEN diepe liefde voor Jehovah God en hun medemensen beweegt ware christenen ertoe zich op prijzenswaardige wijze te gedragen. Hun voortreffelijke gedrag ’siert de leer van God’ (Tit. 2:10). Rechtgeaarde mensen worden hierdoor tot deze leer aangetrokken. Onder degenen die nu tot Jehovah’s christelijke getuigen behoren, zijn er zelfs velen die tot hun eerste contact met de bijbelse boodschap zijn gebracht door het krachtige getuigenis dat van een prijzenswaardig gedrag uitging.
● Tijdens haar werk op een Douanebureau in Atlanta, in de Amerikaanse staat Georgia, kwam een vrouw in contact met een van Jehovah’s getuigen. Zij schrijft over deze Getuige: „Deze vrouw had iets aparts over zich. Haar bescheidenheid en gedrag deden haar geheel verschillen van andere zakenvrouwen. Wij knoopten vriendschap met elkaar aan en tijdens een van de gesprekken die wij hadden, vertelde ze mij dat ze een van Jehovah’s getuigen was.
Hoewel dit voor mij eerst tamelijk vreemd was, vond ik het toch wel interessant er meer over te horen. Terwijl zij mijn spervuur van vragen beantwoordde, begon het tot mij door te dringen dat dit de waarheid was.”
Nu is deze vrouw ook een opgedragen, gedoopte getuige van Jehovah.
● De beheerder van een groot restaurant in de Verenigde Staten kreeg belangstelling toen een Getuige bij hem in zijn zaak kwam werken. In het restaurant werkten ongeveer vijfentwintig koks en bedienden en tussen de vijftig en vijfenzeventig vrouwen. De Getuige onderscheidde zich echter van allen. Na korte tijd stond zij al bekend als een van de betere werkers. Zij vloekte en rookte nooit, deed nooit mee aan het tappen van ’schuine’ moppen en bezocht ook nooit de feestjes na het werk. Haar pauzes besteedde zij goed door het een of andere bijbelse onderwerp door te nemen.
Dit alles maakte een gunstige indruk op de beheerder. Hij probeerde haar te helpen door haar in de gelegenheid te stellen op religieuze feestdagen vrij te krijgen. Zij greep deze mogelijkheden echter nooit aan en legde altijd aan de hand van de Schrift uit waarom zij niet aan deze feesten meedeed.
Ten slotte begon de beheerder meer vragen te stellen. De Getuige die zijn belangstelling opmerkte, bracht hem in contact met een mannelijke Getuige, en er werd een huisbijbelstudie met hem begonnen.
Later trouwde deze beheerder met de Getuige wier gedrag zo’n indruk op hem had gemaakt; hij zei zijn betrekking op, en ging als een gedoopte getuige van Jehovah in de volle-tijd „pioniersdienst”. Dertien jaar reeds dient hij nu als een reizende opziener.
● Een Getuige uit Californië schreef de volgende persoonlijke ervaring: „De meeste mensen denken bij de naam Jehovah’s getuigen aan personen die van huis tot huis gaan. Dit was met mij echter niet het geval. Ik kwam op school in contact met een Getuige. We zaten niet in dezelfde klas en waren ook geen vriendinnen, maar ik sloeg haar altijd op een afstand gade. Ik moest erkennen dat zij anders was en dat trok mij aan.
Op een dag benaderde deze Getuige mij en mijn tweelingzuster en vroeg of wij niet met haar de bijbel zouden willen bestuderen. Ik ging met graagte op het voorstel in, maar mijn zus deed het alleen maar omdat ik het deed. Tijdens onze studies, toen ik de Getuige beter leerde kennen, kon ik zien dat haar hele kijk op het leven anders was. Zij was zo zeker, zo gelukkig en zo tevreden. Zij leidde een moreel rein leven en deed niet mee aan schoolactiviteiten die buiten het lesprogramma stonden.
Na een poosje hield mijn zus op met studeren, maar ik ging door. Mijn zuster trachtte mij daarna voortdurend te ontmoedigen en maakte het me erg moeilijk. Ook mijn broer probeerde mij van de studie af te brengen, vooral toen hij opmerkte dat ik mij anders begon te kleden. Zelfs mijn vader trachtte mij te ontmoedigen.
Na verloop van tijd begon ik meer onderscheid te zien tussen de getuigen van Jehovah en de wereld. Op mijn eerste districtsvergadering bijvoorbeeld schrok ik werkelijk van het grote verschil tussen de fatsoenlijke lengte van de rokken van de vrouwelijke Getuigen en die van mij, met hun voor de wereld normale lengte. Ik voelde me zelfs zo ongelukkig dat ik de hele laatste dag van de vergadering een schort droeg om mijn kleding te verbergen.”
Nu heeft dit meisje, te zamen met de Getuige die zij op school leerde kennen, als pionierster een aandeel aan de volle-tijddienst. Zij is heel dankbaar dat zij op school met iemand in contact is gekomen die anders was, iemand die in elk opzicht een christelijke levenswijze aan de dag legde.
Het is duidelijk dat een voortreffelijk christelijk gedrag een krachtig getuigenis vormt en gewicht verleent aan de openbare bekendmaking van Gods waarheid. Dient dit ware christenen niet extra aan te moedigen om zich te allen tijde door hun liefde voor God en de naaste tot een voortreffelijk gedrag te laten stimuleren?