Een brief uit Nicaragua

KORT na de aardbeving die Managua eind december verwoestte, schreef Broeder Witherspoon, de bijkantooropziener van het Wachttorengenootschap aldaar, de volgende brief. Veel lezers van De Wachttoren hebben zich bezorgd gemaakt over het welzijn van hun christelijke broeders en zusters in Managua, en zij zullen dit verslag, gedateerd 25 december 1972, heel belangwekkend vinden. De brief was geadresseerd aan N. H. Knorr, de president van het Wachttorengenootschap.

„Vanochtend heb ik je tijdens ons telefoongesprek heel goed kunnen verstaan. Dank je wel, Broeder Knorr, voor je liefde en zorg voor ons, en wij danken Jehovah dat hij in deze kritieke tijdsperiode zo’n liefdevolle organisatie heeft gevormd. Wij hebben na de aardbeving snel hulp ontvangen.

De eerste en zwaarste schok trof Managua omstreeks 12.40 uur middernacht, in de vroege ochtend van de nieuwe dag van 23 december. Alle zendelingen lagen in bed. Toen de schok was opgehouden, gingen wij snel naar buiten, naar het midden van de straat. Kort hierna volgden er nog twee schokken. Overal om ons heen stortten huizen in. Wij liepen echter zelfs nog geen schrammetje op. De stad werd bedekt onder een dikke laag stof. Toen het wat opklaarde, zodat het schijnsel van de maan enigszins kon doordringen, vingen wij een eerste glimp op van de omgeving. Wij wisten toen nog niet dat de verwoesting in heel Managua even erg was.

Onze buren waren verstijfd van schrik en zeiden niets. Enige ogenblikken later was de lucht gevuld met wanhoopskreten en gejammer. Een half blok verder waren in één colonie twaalf mensen levend begraven. Het reddingswerk werd door het gebrek aan gereedschap bemoeilijkt. In omliggende blokken bestond dezelfde situatie: Drie hier begraven, één daar, nog twintig drie blokken verder. De dood omringde ons. Een rode gloed boven de binnenstad lichtte ons erover in dat de aardbeving op de voet gevolgd werd door brand. Toen een kille ochtend over een verwoeste stad aanbrak, begonnen wij te zien hoe verschrikkelijk alles geteisterd was.

Onze zorg ging naar onze christelijke broeders en zusters uit en zij maakten zich zorgen over ons. De zendelingen die opzieners waren, gingen op pad om te zien hoe de broeders en zusters het maakten. Ik bleef op het bijkantoor om op berichten te wachten en te zien wat er nodig was. In de tijd dat er langzaam berichten binnendruppelden, leken angstige ogenblikken wel uren te duren. Maar het bijna ongelooflijke is waar: geen van de broeders en zusters is om het leven gekomen. Sommigen van hen hebben echter wel hun ouders of familieleden verloren en één persoon, die deze week op onze districtsvergadering gedoopt zou worden, verloor vier van haar kinderen.

In bijna alle gevallen was het verhaal van de broeders en zusters hetzelfde. Het huis stortte gewoon bovenop hen in en zij moesten zich zo goed en zo kwaad als het ging uitgraven. Velen waren gewond geraakt, maar volgens de berichten die tot dusver zijn binnengekomen, heeft niemand ook maar de kleinste fractuur opgelopen. Wat nam in de geest van deze broeders en zusters de eerste plaats in?

Welnu, na eerst naar ons en de andere broeders en zusters geïnformeerd te hebben, vroegen zij verslagen welke uitwerking dit op de komende districtsvergadering zou hebben, bevreesd als zij waren dat deze zou worden afgelast — dit was voor hen de grootste tragedie, het congres te moeten missen. Zij maakten zich geen zorgen over het verlies van hun huis en materiële bezittingen. Geloof mij, Broeder Knorr, dat geeft je een brok in de keel.

Om tien uur ’s avonds van deze zelfde dag van de aardbeving, nog geen tweeëntwintig uur later, arriveerde de eerste materiële hulp van de broeders en zusters in Honduras. Dit was zaterdagavond. Wij allen brachten de nacht op straat door; iedereen in Managua deed dit trouwens. De hele nacht bleef de aarde schokken, soms hevig, soms licht, maar het was niets vergeleken bij de lengte en kracht van de eerste schok op zaterdagochtend. Wij brachten een bijzonder rusteloze nacht door. Zondagmorgen 7 uur arriveerde Broeder Shepp (bijkantooropziener) uit Costa Rica met meer hulp. Hij wilde ook weten wat er nodig was, zodat hij onmiddellijk kon terugkeren en regelingen kon treffen voor extra hulp. Nadat wij hadden vastgesteld aan welke fundamentele behoeften gebrek was, maakten wij een tocht van twee en een half uur door de stad. Wij waren geschokt door wat wij zagen. Managua was verwoest! Naar mijn mening was het bijkantoor van het Genootschap het minst beschadigde gebouw in de hele stad.

Vóór zondagmiddag twaalf uur arriveerden er meer voorraden uit El Salvador. De broeders uit dit land wilden ook graag weten wat er nodig was, en daarom gaven wij hun een lijst mee. De grenzen werden open gehouden, zodat voertuigen met reliefgoederen konden binnenkomen. Men heeft geen visum nodig, met het gevolg dat de broeders snel op en neer kunnen reizen. Gisteren, zondagochtend, hadden wij de reliefgoederen in de Koninkrijkszaal van het bijkantoor uitgestald. De broeders en zusters werden hiervan in kennis gesteld en begonnen binnen te komen. Toen wij gisteravond de balans opmaakten, bleek dat wij 578 broeders en zusters voldoende voedsel voor twee dagen hadden kunnen geven. Wij hebben hun ook voldoende water voor deze zelfde periode kunnen geven, doordat wij uit gebieden buiten Managua een truck met drinkwater hadden laten komen. Er zijn geen medicamenten nodig. Wij hebben genoeg of zullen deze kunnen verkrijgen.

Ongeveer 80 percent van de broeders en zusters hebben hun huis verloren. Negen Koninkrijkszalen zijn geheel of gedeeltelijk verwoest. Managua wordt geëvacueerd. Men is ermee bezig de gehele binnenstad met de grond gelijk te maken, waarbij een strook betrokken is van vijftien blokken breed. Er worden in dit gebied nog steeds veel lijken geborgen. De stank begint hevig te worden. Wegens besmettingsgevaar worden allen ertoe aangemoedigd dit gebied te mijden. Het algemene ziekenhuis was zo ernstig beschadigd dat de patiënten naar het terrein buiten het ziekenhuis werden overgebracht. Slachtoffers van de aardbeving konden daar dus niet geholpen worden, en velen werden gewoon teruggestuurd. Zoals wij hebben gehoord, worden er nu grote tenten buiten het ziekenhuis opgezet om meer hulp te kunnen bieden. Het heeft van de zijde van de regering uiterste inspanning gevergd om in de aldus ontstane behoeften te voorzien.

Wij zullen rustig moeten afwachten om te zien wat de beste handelwijze is die gevolgd moet worden. Maar de broeders en zusters zijn kalm en zij wachten op instructies voordat zij iets ondernemen.

Wij hebben wat geld in ons bezit, maar het grootste gedeelte van ons geld staat op de bank, en de banken zijn niet open. Het kan nog wel dagen duren voordat ze opengaan. Mochten wij evenwel financiële hulp nodig hebben om onze broeders en zusters te helpen, en het ziet ernaar uit dat dit het geval zal zijn, dan zal ik contact opnemen met Broeder Allinger (bijkantooropziener) in Honduras en Broeder Shepp in Costa Rica en hun vragen met hun geld voorraden voor ons te kopen, deze naar ons te sturen en ze ons bijkantoor in rekening te brengen totdat wij weer over ons geld kunnen beschikken en/of de situatie bevredigender kunnen oplossen. Mochten wij het benodigde hier kunnen kopen, dan zouden zij ons misschien alleen het geld kunnen sturen. Maar aangezien het nog te vroeg is om precies te weten hoe de situatie zich zal ontwikkelen, zullen wij dit moeten afwachten, terwijl wij ondertussen al het mogelijke doen wat onder de gegeven omstandigheden gedaan kan worden.

Wij moedigen allen aan actief in het predikingswerk voort te gaan, geestelijk sterk te blijven en op Jehovah te vertrouwen. Wat de materiële hulp die zij ontvangen betreft, welnu, zij kunnen nauwelijks hun tranen bedwingen. Zij hebben bijzonder veel waardering voor de liefde en zorg van de broeders en zusters in andere delen van de wereld.”