Iets beters dan het vormsel
WANNEER de tijd aanbreekt dat kinderen in rooms-katholieke gezinnen het vormsel ontvangen, knielen zij in de kerk voor het altaar neer. De bisschop loopt dan langs de rij van deze jonge kinderen en doet in de vorm van een kruis een mengsel van olijfolie en balsem op hun voorhoofd, terwijl hij sacramentele woorden uitspreekt die door de traditie zijn voorgeschreven. Deze ceremonie wordt beschouwd als een sacrament „waardoor de Heilige Geest op een bijzondere wijze met zijn zeven gaven tot ons komt en ons met zijn genade sterkt om het geloof standvastig te belijden”. — Encyclopaedisch kerkelijk woordenboek van 1953, kolom 958.
Het vormsel komt ook in verschillende vormen in de Grieks-Orthodoxe Kerk, de Anglicaanse Kerk, de Lutherse Kerk en verscheidene andere kerken voor. Hoewel de protestantse kerken het vormsel als sacrament hebben verworpen, beschouwen verschillende kerken die een vorm van deze ceremonie hebben behouden, haar als een rite waardoor de persoon de beloften die anderen ten tijde van zijn doop hebben gedaan, hernieuwt en bevestigt.
Hebben uw kinderen het vormsel ontvangen? Is dit noodzakelijk? Veel oprechte ouders die graag willen dat hun kinderen sterk in het geloof zullen staan, hebben hen ertoe aangemoedigd het vormsel te ontvangen. Later waren veel ouders echter teleurgesteld, terwijl zij beseften dat het vormsel en het religieuze onderricht dat eraan voorafging, hun kinderen niet tot sterke christenen had gemaakt. Ouders hebben vaak meegemaakt dat hun kinderen die het vormsel hebben ontvangen, hun belangstelling verliezen en na verloop van tijd helemaal geen godsdienstoefeningen meer bijwonen.
In zulke gevallen heeft het vormsel klaarblijkelijk niet aan zijn doel beantwoord en is het naar de mening van sommigen zelfs schadelijk geweest. Vergote, een kerkelijke hoogwaardigheidsbekleder die verbonden is aan de katholieke universiteit van Louvain, in België, merkte bijvoorbeeld op: „De kinderdoop en vooral het vormsel hebben een rampspoedige en onmiskenbare uitwerking op hun geweten gehad. . . . Zelfs voordat deze kinderen tijd hebben gehad om over hun geloof na te denken, verlangen wij van hen, een plechtige geloofsverklaring af te leggen.”
Aangezien wordt toegegeven dat dit gebruik niet de gewenste resultaten heeft, rijst de vraag: Is er iets beters dan het vormsel, iets dat kinderen werkelijk zal helpen een krachtig geloof te hebben?
Onderricht is onontbeerlijk. Paulus, een apostel van de Heer Jezus Christus, schreef: „Zo volgt dus het geloof op hetgeen wordt gehoord. En hetgeen wordt gehoord, is op zijn beurt door middel van het woord omtrent Christus” (Rom. 10:17). Zulk een geloof is een bescherming in deze moreel verdorven wereld. Maar waar en wanneer dienen kinderen de dingen te horen die hen in staat zullen stellen een krachtig geloof te hebben?
Volgens de Heilige Schrift is thuis de belangrijkste plaats om kinderen over de Schepper in te lichten. In de wet die God aan de Israëlieten gaf, werd bepaald dat ouders dit onderricht moesten geven en dat zij dit bij elke gelegenheid moesten doen. Hun werd de opdracht gegeven: „Deze woorden, die ik u heden gebied, moeten op uw hart blijken te zijn; en gij moet ze uw zoon inscherpen en erover spreken wanneer gij in uw huis zit en wanneer gij op de weg gaat en wanneer gij neerligt en wanneer gij opstaat.” — Deut. 6:6, 7.
Merk op dat er ondanks het feit dat de Israëlieten een heiligdom voor de aanbidding hadden, toch ouderlijk onderricht nodig was. Het heiligdom in Israël was niet uitsluitend een plaats voor het brengen van offers, maar ook een centrum voor het geven van onderricht in de wet van God. Dit gebeurde vooral tijdens het loofhuttenfeest gedurende elk sabbatjaar. Bij die gelegenheid werd de gehele Wet aan alle Israëlieten — de mannen, de vrouwen en de kinderen — voorgelezen (Deut. 31:10-13). Deze voorlezing was zeer waardevol om kinderen op de hoogte te stellen van Gods vereisten voor hen die zijn goedkeuring en zegen wensten te ontvangen. Maar de ouders werden hierdoor niet ontheven van hun verantwoordelijkheid hun kinderen te onderwijzen. Het onderricht dat in het heiligdom werd gegeven, moest worden aangevuld door het onderricht dat dagelijks thuis werd gegeven.
Hoewel ouders ook nu geregeld met hun kinderen bijeenkomen om Gods Woord op de gemeentevergaderingen te horen bespreken, rust insgelijks op hen de verplichting dit onderwijs aan te vullen. De apostel Paulus gaf de raad: „Gij, vaders, irriteert uw kinderen niet, maar blijft hen in het strenge onderricht en de gezaghebbende raad van Jehovah grootbrengen” (Ef. 6:4). Geeft u uw kinderen zulk onderricht? Zij hebben het nodig om met succes het hoofd te bieden aan de hedendaagse levensproblemen.
Een godvrezende vrouw uit de eerste eeuw G.T., Eunice, de moeder van Timótheüs, besefte dit terdege. Als resultaat van haar onderwijs kende Timótheüs de heilige Schrift „van kindsbeen af” (2 Tim. 3:15). Haar krachtsinspanningen werden rijkelijk gezegend doordat zij haar zoon zag opgroeien tot een jongeman met een uitzonderlijk groot geloof. Twee van de geïnspireerde brieven in de bijbel zijn aan hem gericht. Hij spande zich bereidwillig ten behoeve van anderen in. In een van zijn brieven aan Timótheüs schreef de apostel Paulus hem: „Mij komt voor de geest het geloof dat in u is, zonder enige huichelarij, en dat eerst in uw grootmoeder Lóïs en uw moeder Euníce heeft gewoond, maar waarvan ik overtuigd ben dat het ook in u is.” — 2 Tim. 1:5.
Welke christelijke ouders zouden niet blij zijn wanneer zij zouden zien dat hun kinderen zo’n geloof bezitten? Maar dit komt niet automatisch. Het is absoluut noodzakelijk de kinderen thuis regelmatig in de Heilige Schrift te onderwijzen. Terwijl steeds weer opnieuw is gebleken dat het vormsel en het religieuze onderricht dat eraan voorafgaat geen sterke christenen heeft kunnen voortbrengen, heeft geregeld bijbels onderricht door de ouders er herhaaldelijk krachtig toe bijgedragen dit doel te verwezenlijken. Dit is te verwachten, want wanneer ouders hun kinderen in de weg van rechtvaardigheid onderwijzen, is dit in harmonie met het uitdrukkelijke gebod van God.
Aan de andere kant geven zelfs voorstanders van het vormsel toe dat de ceremonie grotendeels een kwestie van traditie is en niet werkelijk door de Schrift kan worden ondersteund. The Catholic Encyclopedia van 1908 (Deel IV, blz. 217) vermeldt: „Het sacrament van het vormsel is een treffend voorbeeld van de ontwikkeling van leerstellingen en ritueel in de Kerk. . . . wij moeten niet verwachten daar [in de Heilige Schrift] een precieze beschrijving aan te treffen van de ceremonie zoals die thans wordt verricht, of een volledige oplossing te vinden voor de verscheidene theologische vragen die sindsdien zijn gerezen.”
Willen ouders hun kinderen kunnen helpen een geloof te bezitten dat op Gods Woord is gebaseerd, dan moeten zij vanzelfsprekend zelf goed met de inhoud van de bijbel op de hoogte zijn. Voelt u zich goed toegerust voor die door God geschonken verantwoordelijkheid? Indien u er als ouders voor wilt zorgen dat uw kinderen in de gelegenheid worden gesteld beter bijbels onderricht te ontvangen, zullen Jehovah’s getuigen u hier graag bij helpen door in de rust van uw eigen huis de bijbel met u te bestuderen, zonder dat hieraan enige kosten voor u zijn verbonden. Het gehele gezin kan aan deze studie deelnemen. Duizenden ouders zijn door middel van zulke studies geholpen hun kennis zodanig te vermeerderen dat zij in staat waren de bijbelse waarheden aan hun eigen kinderen te onderwijzen. Als u hier belangstelling voor hebt, vraag Jehovah’s getuigen dan de eerstvolgende keer dat zij bij u aanbellen, over hun huisbijbelstudieregeling of schrijf naar de uitgevers van dit tijdschrift met het verzoek iemand te sturen om te laten zien hoe zulke bijbelbesprekingen in de gezinskring worden geleid.